Ana Sayfa Blog

“History is not written by spectators. It is written by those who struggle.” Interview with Booker Omole, the General Secretary of the Communist Party Marxist Kenya

In this interview with Booker Omole, we discussed the founding process of the Communist Party Marxist Kenya, its ideological stance, the attacks directed at the Party and himself, the primary priorities of the working class in Kenya and the state of the labor movement, his assessments of developments in other African countries, and the international struggle. Before the interview, we also asked Booker Omole to introduce himself to our readers, and he provided us with the following responses:

Booker Omole is the General Secretary of the Communist Party Marxist Kenya, a Marxist Leninist and Maoist theoretician and organiser rooted in the struggles of the Kenyan working class and poor peasantry. He has played a leading role in rebuilding the communist movement in Kenya, advancing the line of the National Democratic Revolution, and spearheading ideological education, mass organisation, and anti imperialist mobilisation. Known for his uncompromising stance against neocolonial domination and revisionism, he has been at the forefront of political resistance, facing state repression while continuing to organise workers, youth, and progressive forces towards revolutionary transformation.

  1. History, formation, and ideological stance of the party

The Communist Party Marxist Kenya was born out of necessity, not convenience. It emerged from the concrete conditions of Kenyan society, a society chained by neocolonial domination, suffocated by comprador capitalism, and scarred by the unfinished tasks of national liberation. Our formation is rooted in struggle, in the long arc from the anti colonial resistance of the Mau Mau to the betrayed independence of 1963.

Our emergence is also inseparable from the ideological rupture with the Communist Party of Kenya. That split was not a matter of personalities. It was a question of line. It was a question of revolution or reform, of Marxism or revisionism. Within that struggle, a reactionary current we identified as the “Gang of Two”, composed of Mwandawiro Mganga and Benedict Wachira, emerged as the organisational expression of opportunism, advancing a line of class collaboration, parliamentary cretinism, and capitulation to bourgeois politics. We broke decisively from this deviation. We refused liquidation. We refused surrender. We chose the path of rebuilding a genuine revolutionary vanguard rooted in the working class.

We are guided by Marxism Leninism and enriched by Mao Zedong Thought. We uphold historical materialism as our compass and class struggle as our method. We do not deal in abstractions. We deal in the living contradictions of Kenyan society, where imperialism, feudal remnants, and bureaucratic capitalism form a reactionary bloc against the people.

Our strategic line is clear. Kenya requires a National Democratic Revolution as a stage towards socialism. This revolution must be led by the working class in alliance with the peasantry, the youth, and all oppressed strata. We reject revisionism. We reject opportunism. We stand for revolutionary transformation.

  1. Condition of the working class in Kenya

The Kenyan working class is under siege, but it must be understood in its full material reality. It remains relatively thin, not by accident, but by design. Imperialist domination has stunted industrial development, reduced productive capacity, and confined the economy to dependency. Industries are weak, fragmented, or altogether absent. The result is a working class that is numerically constrained, while the vast majority of the people, more than seventy per cent, are pushed into the rural hinterland, into conditions of backwardness imposed and maintained by the system.

In the countryside, exploitation takes layered and brutal forms. The rural proletariat and poor peasantry are subjected not only to market exploitation, but to pre capitalist relations that persist under neocolonialism. Usury chains the peasant to cycles of debt. Rent in kind strips the harvest before it feeds the family. Rent in labour extracts unpaid toil. Rent in money tightens the grip of landlords and local elites. The peasant tills, but does not own. Produces, but does not control. Lives, but does not advance.

Yet within this reality lies a decisive force. The peasantry, vast and enduring, constitutes the physical force of the revolution. It is the reservoir of energy, the great mass that, when organised and led by the working class, can sweep away the old order. Without the peasantry, there is no revolution. With the peasantry, armed with consciousness and organisation, there is no force that can stand in the way.

Class struggle is not a theory in Kenya. It is a living, breathing reality. It unfolds in the factories, in the plantations, in the streets, and in the villages. Workers are rising in strikes against low wages, against precarious conditions, against the theft of their labour. From industrial actions to spontaneous walkouts, the working class is asserting itself, even under conditions of repression and fragmentation.

In the countryside, the contradictions are sharpening. Peasants are resisting land grabbing, resisting displacement, resisting the domination of landlords and agribusiness. Localised uprisings, community resistance, and organised struggles over land and livelihood are becoming more frequent. The anger is deep. The patience is wearing thin.

These struggles may appear scattered, but they are connected by a common thread. They express the same fundamental contradiction between the masses and the system that exploits them. The task before revolutionaries is clear. To unite these struggles. To give them direction. To transform scattered resistance into a conscious, organised force capable of advancing the National Democratic Revolution.

The most pressing issues remain unemployment, casualisation of labour, the rising cost of living, land dispossession, and the erosion of social services. Health and education have been commodified. Housing is unaffordable. Hunger is no longer an exception. It is becoming the norm.

Politically, the masses are confronting a crisis of representation. Bourgeois parties offer no solution. They recycle promises while deepening exploitation. The people are searching. They are questioning. They are learning through struggle that the problem is not this or that politician. The problem is the system itself.

  1. Status of the working class movement and labour unions

The trade union movement in Kenya has a militant history, written in sacrifice and struggle, but today it is weighed down by bureaucratisation and class collaboration. A layer of labour aristocrats has emerged within the union leadership, divorced from the rank and file, insulated by privileges, and tied materially and politically to the state and to capital. This stratum speaks the language of workers, but acts in the interests of compromise. It fears struggle. It fears disruption. It fears the independent power of the masses.

Many union leaders have been absorbed into the machinery of the state or co opted by capital. Instead of mobilising workers, they pacify them. Instead of organising strikes, they negotiate retreat. What we witness is not simply weakness, but a contradiction within the movement itself, between the fighting instincts of the workers and the conservative tendencies of sections of the leadership.

Unions exist, but their strength is uneven. In some sectors they remain active, but in many others they are detached from the rank and file. Workers are often left to fight alone, to organise spontaneously, to resist without structure or continuity.

Yet the story does not end there. Beneath this layer of opportunism, the real movement of the working class continues to develop. Our party intervenes precisely at this level. We go to the workers, not as observers, but as organisers. We build from below.

At the Mombasa waterfront, among port and dock workers, we have been engaged in patient and persistent work, organising against casualisation, against exploitation by shipping monopolies, and against the brutal conditions imposed on those who handle the lifeline of the economy. There, the struggle is sharp, because the worker stands directly against imperialist trade networks and their local agents.

Among workers in the Export Processing Zones, the conditions are even more severe. These zones are enclaves of super exploitation, where labour rights are suppressed, wages are kept at bare subsistence, and repression is constant. Here, we organise quietly but firmly, building consciousness, linking immediate struggles over wages and conditions to the broader political struggle against imperialism and neocolonialism.

Our approach is not to abandon the unions, but to transform them. We go to the workers. We organise from below. We build rank and file committees. We expose betrayal where it exists. We unite where unity serves the struggle. We insist, again and again, that unions must return to their class character as organs of struggle, not instruments of compromise.

  1. State repression and revolutionary resistance

Our party has faced arrests, harassment, surveillance, and sustained physical attacks. This is not accidental. It is systematic. The state fears organisation. It fears clarity. It fears a people who understand their power and begin to act upon it.

I speak not in abstraction, but from lived experience. There have been direct attempts on my life, including an attack at my own home, an act meant to intimidate and silence. There was also a targeted assault on a party vehicle, an attack not only on property but on the collective work and movement it represents. Most recently, I was abducted, subjected to torture, and released as a warning. But such actions do not produce fear. They produce clarity. They expose the true nature of the state as an instrument of class rule, not a neutral arbiter.

At the local level, repression is often carried out by known anti communist elements within the security apparatus. The Officer Commanding Station of Mlolongo, Peter Mugambi, has consistently acted as a point of persecution against our comrades, using harassment, arbitrary arrests, and intimidation to disrupt organising efforts. These are not isolated incidents. They form part of a broader pattern in which the machinery of the state is deployed to suppress revolutionary activity while protecting the interests of capital and imperialism.

Our comrades have been targeted because we speak the truth without fear. We organise the poor. We expose imperialism. We refuse to bow.

But repression does not weaken us. It steels us. Each attack reveals the class nature of the state more clearly to the masses. Each act of violence strips away the illusion of neutrality. Each arrest, each beating, each act of intimidation deepens political consciousness and widens the circle of resistance.

Revolutionaries are not forged in comfort. They are forged in struggle. And in Kenya today, that struggle is intensifying.

To our comrades in Anatolia and across the world, solidarity must be active. Raise our struggles in your organisations. Build international campaigns. Expose repression. Exchange experiences. Strengthen proletarian internationalism not as a slogan, but as a living practice. An injury to one is an injury to all.

  1. Imperialism in East Africa and Kenya

Imperialism in East Africa did not end with the lowering of colonial flags. It simply changed form. Yesterday it ruled through governors. Today it rules through debt, military agreements, intelligence networks, multinational corporations, and local comprador elites.

Kenya is a key node in this system. It hosts significant foreign military presence through formal agreements and strategic installations linked to imperialist powers. These arrangements are presented as “security cooperation”, yet in essence they embed Kenya deeper into global military architectures that serve external strategic interests rather than the sovereignty of the people.

At the same time, there are growing preparations and diplomatic manoeuvres around high level imperialist and neocolonial engagements, including the anticipated Africa France summit in Nairobi. Such gatherings are not neutral diplomatic events. They are arenas for reorganising influence, renewing economic dependency, and reinforcing military and political alignment between African ruling classes and former colonial powers. Closely linked to this is the expansion of new military and security cooperation frameworks between France and Kenya, which deepen intelligence sharing, training, and operational coordination under the banner of counter terrorism and regional stability.

Across East Africa, the ruling classes are increasingly integrated into a shared neocolonial security architecture. Intelligence is exchanged between states. Security forces coordinate across borders. Repressive methods are shared and replicated. In practice, this has meant that protest movements, strikes, and popular uprisings are met not only with domestic repression, but with coordinated regional security responses. The oppressed peoples of one country are increasingly treated as a regional threat by interconnected regimes acting in unison to defend the system.

Kenya’s economy reflects the same dependent structure. The so called industrial zones, particularly in Nairobi’s industrial area, do not function as genuine centres of national industrialisation. Instead, they are increasingly dominated by warehouses, distribution centres, and import oriented storage networks for foreign goods. This reflects a deeper reality. Capitalist development itself has been stunted and distorted by imperialism. Rather than building a self sustaining industrial base, the economy is structured around consumption, importation, and dependency.

In the countryside, landlordism persists and deepens under neocolonial conditions. Large tracts of land are controlled by a narrow elite, while the majority are pushed into precarious forms of survival. Usury dominates rural life. Peasants are trapped in cycles of debt, forced to borrow at exploitative rates, repaying through harvests, labour, or further indebtedness. This system of super exploitation combines remnants of semi feudal relations with modern financial domination, binding the rural masses into layers of oppression.

It is important to understand that even capitalist development in Kenya has been systematically hindered by imperialism. Rather than allowing the emergence of an independent national bourgeoisie capable of industrial transformation, imperialism has enforced dependency, fragmented production, and redirected accumulation into trade, real estate, and financial speculation.

Regionally, these contradictions are sharpened by ongoing conflicts such as the war in Sudan. This war is not simply internal. It is entangled with regional rivalries, external interventions, and imperialist competition over strategic influence, resources, and trade corridors. The suffering of the Sudanese people is thus intensified by a broader system in which external and internal reactionary forces interact to prolong instability for political and economic gain.

In this context, East Africa is not a zone of sovereign development. It is a contested space of imperialist penetration, neocolonial coordination, and popular resistance. The task of the revolutionary movement is to expose these structures clearly, and to organise the masses to break from them entirely.

  1. Developments in the Western Sahel

The events in Burkina Faso, Mali, and Niger reflect a deep crisis of imperialist domination. The masses, particularly the youth and sections of the military, are rejecting the old order tied to foreign control.

These developments express a powerful affirmation of sovereignty, dignity, and control over national resources. The Communist Party Marxist Kenya recognises and supports these ruptures as acts of national assertion against imperialist domination, and as expressions of patriotic resistance from below and above. At the same time, we emphasise that the struggle cannot remain at the level of political realignment alone. It must advance towards a qualitative transformation of society, where the working class and poor peasantry take strategic leadership, and where the struggle moves from defensive assertion to offensive revolutionary rupture aimed at socialism.

Without clear revolutionary leadership rooted in the working class and peasantry, there is a danger of deviation, where new ruling strata may replace old ones without fundamentally transforming the relations of production. Sovereignty without social transformation remains incomplete. Liberation without socialism remains fragile.

We also note that imperialism, having suffered serious setbacks and political humiliation in parts of the Sahel, is now attempting to reconsolidate its influence elsewhere on the continent, particularly in East Africa. This includes intensified diplomatic and military repositioning, most visibly through initiatives such as the Africa France summit planned in Nairobi, and the deepening of military and security cooperation frameworks between Paris and Nairobi. These developments represent an attempt to reassert strategic influence, rebuild fractured alliances, and stabilise declining imperialist authority through new forms of partnership with local ruling classes.

In this context, the task of revolutionaries in East Africa becomes sharper and more urgent. The advances in the Sahel must be studied, defended, and developed further, but also surpassed through higher levels of organisation and class struggle. The Communist Party Marxist Kenya maintains that genuine sovereignty can only be secured through the strategic offensive of the working class, the mobilisation of the peasantry as a decisive force, and the building of a revolutionary path towards socialism.

We observe these struggles with both solidarity and critical clarity. Anti imperialism must be inseparably linked to class struggle. Otherwise, it remains partial, reversible, and vulnerable to new forms of domination.

Talk about the pacifism of anti war movements in the imperialist countries, talk about the on going world war three according to our analysis mainly the Iran , Palestine, Ukraine, talk the South China Sea, talk Taiwan front, talk about the imperialist wars in Africa. 

  1. Crisis of imperialism and international solidarity

Imperialism is in crisis, but it is not collapsing on its own. It is becoming more aggressive precisely because its global dominance is being challenged. It wages wars, imposes sanctions, engineers coups, and intensifies exploitation in order to delay its decline and reassert control over a fragmented but resisting world system.

We are living through a period that bears the characteristics of a generalized imperialist confrontation, a form of developing global war expressed through multiple theatres. In our analysis, this includes the ongoing wars in Palestine, where a colonial settler project is sustained through direct military violence; the confrontation involving Iran, where sanctions, covert operations, and military threats form part of a prolonged strategy of destabilisation; and the escalating tensions in East Asia, including the South China Sea and Taiwan, where military encirclement, naval deployments, and competing strategic claims reflect sharpening imperialist pressure and rivalry.

On the African continent, multiple wars and militarised conflicts continue to be shaped and prolonged by external interests and internal ruling class alliances. From Sudan to the Sahel to the Horn of Africa, these conflicts are not isolated. They are interconnected expressions of a global system in crisis, where imperialist powers compete for strategic corridors, resources, and political influence, often through proxy forces and local comprador regimes.

On the question of Ukraine, our position is that this is not an inter imperialist war in essence, but a proxy war driven by NATO expansion and Western imperialist encirclement against the Russian state. It reflects a broader strategy of geopolitical containment and military pressure, with Ukraine functioning as the immediate battleground of this confrontation. At the same time, we recognise that the working class in all countries involved bears the burden of this war, and that their interests are not represented by the ruling classes on any side.

Within the imperialist countries themselves, much of the dominant anti war movement is marked by pacifism and moral appeal rather than materialist analysis and organised political struggle. While these movements express genuine opposition to war, they often avoid confronting the class character of imperialism. They call for peace without dismantling the system that produces war. As a result, they are unable to transform mass sentiment into organised power capable of stopping imperialist aggression. Without a revolutionary perspective, pacifism becomes a pressure valve rather than a weapon of struggle.

The Communist Party Marxist Kenya holds that imperialism cannot be reformed or morally restrained. It must be defeated through organised struggle of the working class and oppressed peoples of the world. The path forward lies in building strong revolutionary movements in every country, rooted in the masses, disciplined in organisation, and clear in ideology.

International solidarity must therefore be organised, coordinated, and principled. It must go beyond statements, beyond symbolic gestures, and develop into joint action, shared struggle, and unified fronts against imperialism.

We must connect struggles. Workers in Africa, in the Middle East, in Europe, in Asia, and in Latin America share a common enemy. When we recognise this material unity, and when we act upon it in organised form, the balance of forces begins to shift.

The crisis of imperialism is global. The response must be equally global, conscious, and revolutionary.

  1. Final remarks

History is not written by spectators. It is written by those who struggle.

Kenya stands at a crossroads. Africa stands at a crossroads. The world stands at a crossroads.

We say this with conviction. The masses are not defeated. They are rising. They are learning. They are organising.

We extend our militant solidarity to the workers and poor in Turkey, to the factory floors, to the docks, to the construction sites, to the youth in the streets who refuse silence in the face of exploitation and repression. We recognise in your struggles our own struggles. Different geographies, one class enemy.

We honour the memory of Bekir Kilerci, who lives on in the continuity of struggle. The truth is not only what was done to him, but the path that continues beyond him, carried forward by those who refuse surrender. We walk that same road, alongside the revolutionary memory of Mahir, İbo, Deniz, alongside Fidel and Che, alongside the children of Palestine throwing stones at empire, alongside the workers of the Soviet experience, alongside the Paris Communards who showed that even the sky can be seized by the working class. We walk with the weight and responsibility of history upon our shoulders.

As it is said in your revolutionary tradition, those who cannot risk fighting for their own ideals will end up living under the ideals of others.

The future does not belong to imperialism. It belongs to the working class and the oppressed peoples of the world.

Forward ever. Victory is certain.

Growing Support For May Day In US As Class Struggle & Hatred Grows Against US Israel War On Gaza, Iran and Lebanon Creates Economic Crisis – Steve Zeltzer

May Day 2026 in the United States brought hundreds of thousands workers out into the streets. 

It took place as well in the midst of the massive criminal US-Israel attacks on Iran and Lebanon with the continuing genocide in Gaza and the US supported pogroms in the West Bank to ethnically cleanse the land for Zionist occupation. The massive inflation at the gas pump is fueling a growing anger of working people and the oppressed in the US.

There is mass opposition in the US to this war on Iran but the national unions have refused to call for workers actions against this imperialist war drive in the Middle East. Even Trump’s working class supporters are becoming angry about the rising gas prices and the continuing cost of Trump’s trade war. The main slogan of the union bureaucracy was “Workers Over Billionaires” but they continue to support the Democrats as the political solution to the economic crisis.

In North Carolina, Raleigh and several school districts that represent Black and White students shut down for May Day and thousands rallied in Raleigh, North Carolina in the deep South.

This may have been  the largest May Day rally in the history of the South as teachers, students and supporters of public education mobilized and spoke out about the need to fully fund public education. North Carolina is at 50 at the bottom of funding for education in the United States and there is a fascist drive to eliminate public schools and to fund Christian fundamentalist schools with vouchers for further privatization and destruction of public education.

The only shutdown that took place on the West Coast was at ILWU Local 10 where ILWU members held a stop work meeting under their contract which shut down all ports in Northern California. Local 10 Drill Team also led the march in San Francisco but there was only a small turn-out of ILWU 10 members at the march that was held in the City. 

The largest contingent was SEIU 1021 whose members face the closure of community healthcare centers and attacks on all public workers by the billionaire Levi scion Mayor Daniel Lurie and his cabal of techno fascist billionaires.

Also in California there were protests at SFO to protest the treatment of airplane cleaners, fight for living wages and a contract. They also demanded that ICE be removed from the Airport where they have arrested immigrants with the help of the Airlines and San Francisco police. At the Oakland airport hundreds of people participated in a car caravan and protest at Terminal 1 to demand that the airport stop shipping military weapons to Israel. There was also a protest at the San Diego airport. The protest in Oakland was organized by the socialist and community groups along with  rank and file members of teachers union and other unions.

Throughout the country more and more unions are organizing May Day contingents. The largest mass mobilization on May Day since the 40’s took place in 2006 when millions of immigrant workers took to the streets throughout the country. Three hundred thousand rallied in Chicago, Los Angeles and many other cities. Following that mobilization, massive attacks on immigrants were launched by the Democrats and Republicans for more security.

In Los Angeles a mass workers demonstration took place which was probably the largest in the United States. A  militant group of ATU 1277 rank and file marched with a banner calling for ICE out and many locals had contingents as well as immigrant rights groups and youth. Defending the Immigrants and labor action to stop the ICE raids were important parts of the march and rally.

The Los Angeles Labor Federation supported the rallies and march and an organizing committee was set up to build support.

In Detroit the AFL-CIO Metro Detroit for the first time organized a rally and set up a web page to educate workers about the history and role of labor and the construction worker unions. Participants included the SMART sheet metal workers whose member Kilmar Armando Abrego Garcia, 29, who was an apprentice sheet metal worker who was abducted but was returned to the US and is temporarily out of jail.

Nationally a group called May Day Strong, with support of Liz Schuler, President of the AFL-CIO, Zionist Randi Weingarten of the AFT and the Chicago Teachers Union, supported actions around the country. They organized national zoom calls to get reports from around the country but did not talk about the need for a general strike. The demands of the bureaucracy were “No Work, No School, No Shopping” but did not talk about mass industrial action by the working class to shut down  the country.

In Minneapolis, thousands of workers joined the rally but it was not a general strike but a protest rally. An assembly of labor members and activists that met after the murders of Renee Nicole Good and AFGE VA nurse Alex Jeffrey Pretti by ICE agents led to a mass protest of 100,000 in the City that was endorsed by the Minneapolis Labor Council and Minnesota State AFL-CO.

These assemblies however made no call for a national general strike and demands for the national unions to support that action against ICE, attacks on the working class at home and abroad.

In Chicago, the Mayor Brandon Johnson supported actions on May Day and made a statement with other city mayors around the country. https://www.chicago.gov/city/en/depts/mayor/press_room/press_releases/2025/april/mayors-haymarket-declaration.html

 and the Chicago Teachers Union called a general strike of all their members and many turned out at the rally and march. Previously, the Mayor of Chicago Brandon Johnson, who was a former union organizer with the Chicago Teachers Union, had called for a general strike to stop the ICE military occupation and raids but the top national union leadership was completely silent after his call. Also CWA Airline Flight Attendants AFA  union president Sara Nelson had previously called for a general strike after Trump cancelled union contracts for 700,000 Federal workers. No organizing committee was set up for a national general strike to deal with the massive union busting, ICE attacks, trade war, the US genocide in Gaza and the expanding wars abroad.

The growing threat of martial law and an attempt by Trump to impose martial law with the use of ICE and the military was also not addressed by the trade union bureaucracy, which is not preparing for Trump’s open plans to rig and stop any election. Trump and his fascist supporters are aware that there is a massive anger and hatred throughout the countries against his war and other economic policies and even some corporate media cable channels like MS Now regularly report on the threat of fascism and also Trump’s plan to impose martial law and seize ballots around the country.

The reality for the working class is that there is an insurrection Congress, an insurrection fascist executive government and an insurrection Supreme Court which has said that Trump can use his position to carry out “official acts”.

The likelihood of a “peaceful” transfer of power in the United States is highly unlikely with Trump in control of all three parts of the Federal government.

In New York, tens of thousands of workers rallied and one of the largest contingents was CUNY university and the AFT Professional Staff Council, which has 30,000 faculty, most of them adjuncts. They had hundreds of members at the rally and they face massive layoffs and a strike breaking law called the Taylor law which outlaws all strikes by public workers.

A rank and file rally took place in New York, supported by Labor For Palestine and rank and file militants spoke, taking up the role of the US trade union bureaucracy’s failure to stop the military shipments to Israel and the role of the AFL-CIO support for the Israeli corporate trade union, the Histadrut.

Only months before, Trump and the Republicans agreed to a Federal budget that included $300 million funding to the National Endowment for Democracy NED which funds the AFL-CIO “Solidarity Center” with $71 million for operations in 62 countries. The AFL-CIO supports labor imperialism and it argued in a legal filing that it was supporting the aims of US imperialist interests and corporate unionism around the world.

Most US trade unionists have very little knowledge about the role of the AFL-CIO internationally and groups like Labor Notes, which has a large following among union activists, support US labor supported operations in Mexico to “bring democracy” to the labor movement.

Just days before the rally the Supreme Court gutted the voting rights bill that prevented racist jerry manding of electoral districts to eliminate Black and Brown political representation and Southern states with Republicans are already moving to change the districts to eliminate all Black representatives and help steal the national election.

This and other attacks on Blacks workers including racist attacks on the jobs and resegregation, were not a part of the AFL-CIO, SEIU, UAW, and other union rallies around the country. The Black working class has not been mobilized against these growing racist attacks and the union bureaucracy is terrified that the mobilization of the Black working class, particularly in the urban cities, would be very dangerous to keep control of.

The role of the Teamster union leadership of Sean O’Brien has been to move to support the fascist Trump government. He spoke at the last Republican convention and has supported Christi Noam, the head of the Homeland Security Department, which runs ICE and has terrorized workers and immigrants throughout the country, and also U.S. Secretary of Labor Lori Chavez-DeRemer, who was forced to resign for corruption, bullying DOL workers and having sexual relations with workers at the agency.

The issue of AI is existential to the US and world working class and the massive speculative bubble of trillions of dollars into Data Centers and AI is a direct threat to all workers. Workers’ jobs are being eliminated in healthcare, education and in logistics. Tens of thousands of UPS workers have been terminated and previously O’Brien had said that he had stopped AI and robotics in the contract. Instead, it has continued unabated. The strikes in 2023 by SAG AFTRA And the Writers Guild over AI exposed the existential threat to these jobs and the fascist Trump program of Project 2025 calls for the complete deregulation of the economy along with the privatization of all public services, education and healthcare.

IBT president O’Brien has completely failed to stop the expansion of autonomous taxis by Google Waymo in California and across the country and also the introduction of autonomous trucks in California, which the Department of Motor Vehicles allows for the tech companies to replace truck drivers, both union and non-union, and their plan is to eliminate millions of truck drivers in the US and around the world.

The Teamsters national union leadership has also covered up the use of AI-inferred cameras in forward facing cameras in trucks at UPS. Teamsters members at UPS have been demanding that the union and company remove these cameras because they are torturing them causing tumors and cataracts near their eyes. The company has ignored the demands as well as the Teamster leadership. This has led to growing anger and there is a national opposition that is running against Sean O’Brien called Fearless that has called for a return to class struggle politics and supports a labor party against both the Democrats and Republicans.

They also supported May Day and called for Teamster to learn from the history of the 1934 Minneapolis Teamster strike led by revolutionary Trotskyists that organized thousands of Teamsters and other workers in the midst of the depression. They also produced a video supporting May Day and connected it to the 1934 strike.

Called Fearless May Day the Teamsters are using AI to create powerful videos about the struggle for May Day and support for a general strike.

Fearless May Day

The growing economic crisis, attacks on the working class here and the wars around the world are creating the conditions for general strikes in the United States this coming year and the provocations and open face of US imperialism in which Trump says that he and the US are pirates grabbing the oil and wealth of the world is leading to a major political development in the working class. There has not been a mass working class movement since the 1930’s and 1940’s but that is about to change as the contradictions grow and the working class sees no solution other than a system change where the working class is in control of the resources, wealth and have their own political party.

Kapitalist Emperyalizme Karşı Enternasyonal Bir Cephe İçin

Global South United (Birleşik Küresel Güney)

Berlin merkezli bir anti-sömürgeci, anti-kapitalist hareket olan Global South United, uluslararası yoldaşlarımızı ve bu ortak fanzin girişiminin simgelediği, giderek güçlenen uluslararası dayanışmayı selamlıyor.

Bugün, kapitalist-emperyalist savaşlar tüm dünyada derinleşip yaygınlaşırken, burjuva demokrasiler maskelerini düşürüyor ve özlerinden hiçbir zaman ayrılmamış olan çürümüş faşizmi ortaya çıkarıyor. ABD’den sonra İsrail’in en büyük ikinci silah tedarikçisi olan Almanya, halkına militarizasyonu dayatmak için elinden geleni yaparken, muhalefeti giderek şiddetlenen önlemlerle bastırıyor; bu uygulamaların başlıca hedefi Filistin hareketi ve göçmenlerdir. Ayrıca, askeri harcamaları artırma konusunda genel olarak ABD-NATO gündemine boyun eğiyor.

Almanya’nın politikalarında, her savaşın aslında bir iç savaş olduğu açıkça görülmektedir. ABD’nin daha açık bir şekilde emperyalist söylemine karşı “demokratik” görünmeye çalışsa da, Almanya’nın dünyanın emperyalist egemenliği ve sömürüsünde başlıca bir ortak ve aktör olduğu unutulmamalıdır. Direnişe yönelik şiddetli baskı, derinleşen bu emperyalist savaş ve rekabet bağlamında anlaşılmalıdır. Protestoculara yönelik fiziksel şiddet ve saldırılar, Berlin’de sıradan olaylardır ve sadece bu şehirde eylemcilere karşı binlerce dava açılmıştır. Ayrıca, Alman polisi ve istihbaratı muhalefeti suç saymak, örgütleri gözetlemek ve aktivistlerin evlerini aramak için yetkilerini genişletmektedir; buna bireylerin haberi olmadan evlerine girip cihazlarına casus yazılım yükleme hakkı veren yasaların çıkarılması da dahildir. Siyasi olarak, Merz hükümeti neoliberal ve emperyalist bir politika uygulamaktadır; bir yandan işçi sınıfının geçmişte kazandığı hakları ve sosyal sistemleri ortadan kaldırırken, diğer yandan savaşın kaçınılmazlığı ve büyük irrasyonel düşman Rusya hakkındaki yalanlarla işçi sınıfını disipline etmeye ve kapitalistler için ölmeye ikna etmeye çalışmaktadır.

Global South United olarak, bu uluslararası krize kapitalist-emperyalizmin bir krizi olarak yaklaşıyoruz. Günümüz kapitalist-emperyalizminin, Batılı emperyalist ülkelerin ekonomilerinin işçilerin sömürülmesinin yanı sıra Küresel Güney’den gelen sürekli değer ve kaynak transferine dayandığını savunuyoruz. Günümüzün kapitalist-emperyalizmi resmi bir işgale ihtiyaç duymuyor. Bu Batılı ülkelerdeki emperyal yaşam tarzı, işçi sınıfını pasifleştirmek ve “gelişmiş” uluslar yanılsamasını yaratmak için kullanılıyor. Gerçekte, bu ülkelerdeki ekonomik “büyüme”, neredeyse tamamen Küresel Güney’deki işçilerden aktarılan değer ve aynı coğrafyalardan yağmalanan kaynaklara dayanmaktadır. Çarpık uluslararası ticaret ve finans sistemleri, yatırım yapıları ve sermaye transferleri, Küresel Güney’deki işçilerin dünya servetinin büyük çoğunluğunu üretmesine karşın, karşılığında çok azını almasına neden olmaktadır. Ağırlıklı olarak Küresel Güney’de yaşayan dünyanın en yoksul %50’si, toplam servetin yalnızca %2’sine sahiptir. Uluslararası finans kurumları, doların egemenliği, piyasaların kontrolü, işbirlikçi liderler ve ulusal burjuvazi, genellikle çok daha istikrarlı ve aşılması zor, ancak daha az acımasız ve şiddetli olmayan karmaşık bir egemenlik ve sömürü sistemi yaratmaktadır.

Günümüzün kapitalist-emperyalizmi aynı zamanda tekelci bir kapitalist-emperyalizmdir. Tekeller, savaş ve emperyalizmin olmadığı gibi, kapitalizmin bir sapması değildir. Trump’ın Venezuela’ya yönelik son emperyalist müdahale sırasında Kongre’yi değil, enerji tekellerini bilgilendirdiğini açıklaması bir tesadüf değildir. Bu son müdahale örneğinde olduğu gibi, enerji tekelleri emperyalist devletlerin dış politikası ve askeri doktrinlerinin temel itici güçleri olmuştur. Bu devlet politikaları ve doktrinleri genel olarak, tekel çıkarlarını ilerletmek ve gerçekleştirmek için devletin kullanılması anlamına gelir ve egemenlik ve sömürü için dünyanın bölüşülmesine yardımcı olur. Tekeller, savaş, emperyalizm ve şiddet birbirine aittir ve hepsi sermayenin temel unsurlarıdır. Emperyalizmi ve onun şiddetini anlamak, sermayenin baştan aşağı kana bulandığının hiç durmadığını görmemizi gerektirir.

Günümüzde Alman tekelleri, bir yandan ABD öncülüğündeki dünyanın daha da sömürgeleştirilmesine yönelik savaşa katılırken, diğer yandan da kendilerine düşen pastadan olabildiğince büyük bir pay elde etmeye çalışıyor. Özellikle Çin’den gelen rekabet ve Ukrayna savaşının ardından yaşanan enerji krizleri nedeniyle Alman ekonomisi ciddi bir gerileme sürecine girmiştir. 2023 yılında, G7 ülkeleri arasında daralan tek ekonomi olarak Alman ekonomisi fiilen küçülmüştür. O zamandan beri ise durgunluk hâkimdir. Bir yandan, Alman kapitalistler ABD’ye boyun eğmenin bedelini ödüyorlar. ABD’nin, Almanya için önemli ölçüde zararlı olan bir sabotaj eylemi olan Nord Stream boru hattını havaya uçurduğu artık kesinleşmiştir; ancak İran savaşı, en azından görünüşte Atlantik’teki çatlakları genişletmesine rağmen, Alman kapitalistler ABD’ye karşı çıkamıyorlar. Öte yandan, Almanya da ABD gibi Çin ile ekonomik olarak rekabet edemiyor. Bu, büyük bir sanayi ekonomisi olan Almanya için önemli bir sorun. Almanya, sadece ekonomik değil, toplumsal açıdan da önemli olan otomobil sektöründe özellikle büyük bir darbe almıştır.

Son yıllarda Almanya’da bu krizler nedeniyle yüz binlerce işçi işinden olmuştur. İşçi sınıfına yönelik bu muazzam saldırıya rağmen, kapitalistler ekonomik sorunu hâlâ çözemiyor. Bununla başa çıkmak için militarizmi bir seçenek olarak görüyorlar. Volkswagen, sanayi tesislerini silah üreticilerine dönüştürme planlarını açıklarken, Berlin’de ise toplumsal ve siyasi örgütler yerel düzeyde savaş sanayisine karşı mücadele ediyor. Söylendiği gibi, sermayenin krizle yüzleşmek için diğer planı, işçilere yönelik saldırıyı derinleştirerek onları daha fazla ve daha az güvenceyle çalıştırmaktır. Nitekim Merz, “iş-yaşam dengesi”ni eleştirerek ve çalışkanlık ve sıkı çalışma ahlakı üzerine eski kapitalist propagandayı yayarak, Alman işçilerin daha çok ve daha uzun saatler çalışması gerektiğini söylemektedir. Alman sermayesi de genişleyen savaşları krizden çıkmak için bir fırsat olarak görüyor. Bu nedenle, örneğin, İsrail ile enerji anlaşmalarını ilerletiyor ve İsrail’in bölgeyi ve enerji kaynaklarını sömürgeleştirmesini ilerletiyor.

GSU olarak, şu anki kampanyamız olan “Enerji Emperyalizminin Sınırları”, öncelikle enerji politikalarını ve bunların emperyalizmle olan ilişkisini ele almaktadır. Gazze’den Venezuela’ya ve Namibya’ya kadar görüldüğü gibi, enerji sistemleri bir güç ve çatışma alanıdır. Enerji kaynaklarına erişim, bunların çıkarılması, biriktirilmesi ve ticareti, emperyalist genişleme, işgal ve militarizmle doğrudan bağlantılı olmuştur ve olmaya devam etmektedir. Bununla birlikte, yenilenebilir enerjiye yönelik küresel geçiş, yeşil bir kılıf altında sömürüyü, emperyalist kontrolü ve kapitalist birikimi yeniden üretmek için de kullanılmaktadır. Mevcut enerji geçişinin biçimleri, şiddeti ve eşitsizliği azaltmak yerine, bunları coğrafi olarak başka yerlere kaydırıyor, marjinalleşmiş bölgelerde sömürüyü yoğunlaştırıyor ve bir yerdeki fedakârlığı başka bir yerdeki sürdürülebilirlik için gerekli olarak normalleştiriyor. Emperyalizm, enerji ve çevre arasındaki bağlantıları anlayarak, sömürüyü teknik bir zorunluluk değil, siyasi bir tercih olarak yeniden tanımlıyor ve enerji emperyalizmine direnişi, genel anti-emperyalist direnişin merkezi olarak görüyoruz.

Enerji üzerinde hâkimiyet kurmak ve sömürmek, enerji kaynakları zengin bölgelerde siyasi hâkimiyet gerektirir; ya da en azından enerji egemenliği ve/veya anti-emperyalizm lehine emperyalist politikalara engel olacak siyasi güçlerin ortadan kaldırılmasını gerektirir. Bu direniş biçimleri arasında milliyetçi egemenlik talepleri ve hareketleri, sosyalist direniş, yerli halk hareketleri, kaynak sömürüsüne karşı hareketler, çevre hareketleri veya diğerleri sayılabilir. Farklı bağlamlar, tarihsel kesişimler ve siyasi koşullar, enerji emperyalizminin temel amacını değiştirmeden farklı önceliklere ve saldırılara yol açar. Çevre aktivistlerinin öldürülmesi, ölüm mangalarının örgütlenmesi, sağcı liderlerin seçilmesi için seçimlere müdahale ve mali baskı, anti-komünist önlemler, darbeler, casusluk, karşı-gerilla örgütleri ve operasyonları ya da açık darbeler ve savaşlar, emperyalizm tarafından aynı amaç için kullanılan çeşitli araçlardan sadece birkaçıdır. Tüm bunlarda, Küresel Güney’deki direnişi ve işçi sınıfı hareketini bastırmak esastır ve bu, genellikle aynı sistemden yararlanan ve bu sistemin vazgeçilmez parçaları olan işbirlikçi hükümetler ve yerel sermaye ile işbirliği içinde yürütülür. Örneğin, Latin Amerika, maden çıkarma kampanyalarının yanı sıra çevre aktivistlerinin cinayetleriyle de sürekli olarak karşı karşıyadır. Benzer şekilde, ABD on yıllardır, özellikle de İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra, Küresel Güney ülkeleri (ve Avrupa) işçi hareketlerine müdahale ederek işbirlikçi sendikalar kurmuş ve komünist işçi sınıfı liderlerini ortadan kaldırmıştır. NATO aracılığıyla da kurulan ABD imparatorluğu ile birlikte emperyalizm, bu anlamda önleyici bir karşıdevrimin küresel örgütlenmesidir.

Almanya’da, çevre hareketi de dahil olmak üzere çeşitli hareketlerle etkileşim kurarak emperyalizm konusunda bir bilinç geliştiriyoruz. Almanya’daki çevre hareketi ve bilinci, diğer emperyalist ülkelere kıyasla toplumsal açıdan önemlidir; ancak bu hareketin sömürgecilik ve emperyalizm karşıtı vizyonu, pek çok açıdan yetersiz kalmaktadır. Örneğin, tartışmayı enerji dönüşümü ve yenilenebilir enerji bağlamında ele almak, Avrupa’nın karbonsuzlaşması için gerekli kaynakların (lityum ve bakır gibi) Küresel Güney’de, özellikle de Latin Amerika’da aynı sömürücü ve sömürgeci uygulamaları doğurduğunu göz ardı etmektedir. Bizim için seçim, “yeşil” sermaye ile fosil sermaye arasında bir seçim değil, kapitalizmin ve emperyalizmin kendisinin ortadan kaldırılmasıdır.

Almanya’nın egemen sınıflarının, yukarıda bahsedilen militarizasyon ve iç baskı yönündeki çabalarına rağmen, arzu ettikleri kitlesel kontrolü sağlamaktan çok uzak olduklarını da söyleyebiliriz. AfD şu anda anketlerde Almanya’nın birinci partisi olarak görünse de, özellikle gençlerin öncülüğünde militarizasyona karşı büyük bir ret de söz konusudur. Siyonizmin Alman sosyal ve siyasi kurumları üzerindeki hâkimiyetine rağmen, anketler Almanların çoğunluğunun İsrail’in Filistinlilere karşı yürüttüğü soykırımı ve ABD-İsrail önderliğindeki İran’a karşı savaşı da reddettiğini gösteriyor. Yine de, sendikalar ve Die Linke (Sol Parti) dahil olmak üzere kurumlardaki emperyalist ve/veya Siyonist tutum güçlüdür; özellikle Die Linke, Filistin konusunda, öncelikle kuşaklar arasında önemli bir bölünmeyle karşı karşıyadır. Sendikalarda ise, Alman sınıf işbirlikçi sosyal ortaklık modeli altında, bağımsız bir işçi sınıfı siyasetini ilerletme iradesi ve vizyonu yerine, kapitalistlerle ve onların emperyalist savaş gündemiyle işbirliği içinde krizlerden bir çıkış yolu arayan bürokratlar hâkimdir. Her yerde olduğu gibi, Almanya’da da dışarıdaki ve içerideki emperyalist savaşı durdurmak için çeşitli toplumsal direnişleri bir araya getirmek üzere güçlü bir anti-emperyalist ve uluslararası cephe gereklidir. Dünyanın dört bir yanındaki yoldaşlarla bu anti-emperyalist cephesi büyütmeyi umuyoruz! Tüm yoldaşlarımızla dayanışmayı ilerletelim!

Mutlak butlan istemiyor musunuz, genel grev genel direnişi örgütleyelim!

“İç cepheyi güçlendirmek” için planladıkları saldırının bir aşaması olan 19 Mart 2025, kitlesel direniş ile sekteye uğramıştı. Bugün bu “güçlendirme” çalışması farklı hamlelerle devam etmektedir.

2023 Mayıs’ında, Kemal Kılıçdaroğlu, kazandığı seçimin Erdoğan’a verilmesini izlemiş, arkasından içeride ve dışarıda bir savaş kabinesi kurulmuştu.

“İçerisi”, Mehmet Şimşek memurluğunda, uluslararası finans merkezlerine devredilmişti. “Dışarıda” ise, İran’a, “Siz kimsiniz ki ABD’ye, İsrail’e kafa tutuyorsunuz,” diyen Hakan Fidan’ın da içinde olduğu bir savaş kabinesi kurulmuştu.

O günden bugüne neler oldu? Filistin’de, işgalci İsrail soykırıma girişti, Türkiye’nin ticareti katlanarak arttı. Suriye’de cihatçı çeteler, başlarında Colani ile Şam’a getirildi. Venezuela’da, devlet başkanı Maduro kaçırıldı. İran’a, 170 kız çocuğunun katliamı ile beraber ABD-İsrail saldırısı başlatıldı.

Tüm ücretlere, %28’i geçmeyen zamlar yapılırken, gerçek enflasyon %100’lere vardı. Ev kiraları asgarî ücretin üzerine çıktı. Marketlerde son kullanım tarihi geçmiş ürün rafları oluşturuldu. Öğrenciler, okullarını bırakıp çalışmaya yönelirken geleceğe dair hiçbir beklentileri kalmadı. Kadınlar sokaklarda öldürülmeye devam edilirken, işçiler, işyerlerinde işçi cinayetlerinde ölmeye devam etti. Bu cinayetlere, MESEM’lerde liseli gençlerin kıyımı eklendi. Ülke topraklarının %70’i madenlere ruhsatlandı, yağma-talan hızlandı.

Milletvekilleri, belediye başkanları, gazeteciler, öğrenciler, sendikacılar, çevreciler, devrimciler hapishanelerde sayıları artarak ağırlanmaya devam etti.

Bunun yanında, 19 Mart’ta, “böyle yaşamak istemiyoruz” diyenlerin kitlesel direnişi, saldırıları bir miktar yavaşlattı. 1 Mayıslarda, işyerlerinde, üniversitelerde, köylerde direnişler devam etti, ediyor.

Eğer bugün, 19 Mart’ta “yarım kalmış işlerini” tamamlamaya girişmişlerse; örnek olsun, 1 Mayıs’ta topyekûn Taksim’e gidilmemiş olmasının payı vardır. Erken seçim çağrıları ile, kitlesel direnişi değil de sandığı gösteriyor olmanın payı vardır.

Saray Rejimi seçimle gelmemiş, seçimle gitmeyecektir.

Saray Rejimi’nin kuruluşunda Kılıçdaroğlu ve CHP’nin payı büyüktür. Bugün bu durum herkes tarafından açıkça dile getirilebilmektedir. Anayasa referandumundan hayır çıkmasına rağmen, sokaklar hayır demeye devam ederken vazgeçmesi, her seçimde oyların çalındığı herkesçe bilinmesine, oy çuvallarının başında nöbet tutulmasına rağmen kem küm etmesi, hatırlayalım Ekmeleddin İhsanoğlu adaylığı ya da “adam kazandı” hamleleri…

19 Mart’ı farklı kılan ise saldırılara karşı “böyle yaşamak istemiyoruz” diyenlerin barikatları aşarak sokaklarda, meydanlarda buluşmasıdır. Özgür Özel o gün direnişin rüzgârıyla birlikte ileriye çıkmıştı; aklı ise hâlen uzlaşma ve seçimlerdeydi. Ama bildiğimiz ve gördüğümüz üzere Saray Rejimi seçimle değil, tam da bu partilerin ittifakı ile kurulmuştur. 

Mutlak butlan kararının çıkmasının ardından iki gün boyunca Özel ve ekibinin konuşmaları kurultay hesaplarına, kurultay pazarlıklarına yönelik oldu. Kitleleri sokağa çağırmadılar. Bu sırada Kılıçdaroğlu ekibi ise bu eğilimi eyleyerek insanların sokağa çıkmasını engellemiş oldular.  Bu sabah itibariyle de CHP Genel Merkez’ine saldırı gerçekleşti. 1 yıl önce gelişen direnişin kurultay hesaplarına, erken seçim çağrılarına kanalize edilmesinin sonucudur bugün yapılan saldırı.

Bugün CHP için verilen mutlak butlan kararını boşa çıkarmak için bir yol vardır: Bu, ne kurultay matematiği, ne erken seçim, ne “Erdoğan tekrar aday olsun minderde yenelim”dir. Saldırıları boşa çıkarmak için tek yol genel grev genel direnişi örgütlemektir. Bu, sadece mutlak butlan kararının boşa çıkarılmasını sağlamayacak; işçilerin, emekçilerin, kadınların, öğrencilerin kendi gücüne güvenmesinin, Kemal ya da başka bir adamın seçimleri yerine kendi hayatlarını özgürleştirmelerinin önünü açacaktır. 

Böyle yaşamak istemiyorsak, önümüzdeki tek yol kitlesel direniştir.

Geleceğimiz cesaretimiz kadar olacak.

KALDIRAÇ

24 Mayıs 2026

Mutlak butlan istemiyor musunuz, genel grev genel direnişi örgütleyelim!

“İç cepheyi güçlendirmek” için planladıkları saldırının bir aşaması olan 19 Mart 2025, kitlesel direniş ile sekteye uğramıştı. Bugün bu “güçlendirme” çalışması farklı hamlelerle devam etmektedir.

2023 Mayısı’nda, Kemal Kılıçdaroğlu, kazandığı seçimin Erdoğan’a verilmesini izlemiş, arkasından içeride ve dışarıda bir savaş kabinesi kurulmuştu.

“İçerisi”, Mehmet Şimşek memurluğunda, uluslararası finans merkezlerine devredilmişti. “Dışarıda” ise, İran’a, “Siz kimsiniz ki ABD’ye, İsrail’e kafa tutuyorsunuz,” diyen Hakan Fidan’ın da içinde olduğu bir savaş kabinesi kurulmuştu.

O günden bugüne neler oldu? Filistin’de, işgalci İsrail soykırıma girişti, Türkiye’nin ticareti katlanarak arttı. Suriye’de cihatçı çeteler, başlarında Colani ile Şam’a getirildi. Venezuela’da, devlet başkanı Maduro kaçırıldı. İran’a, 170 kız çocuğunun katliamı ile beraber ABD-İsrail saldırısı başlatıldı.

Tüm ücretlere, %28’i geçmeyen zamlar yapılırken, gerçek enflasyon %100’lere vardı. Ev kiraları asgarî ücretin üzerine çıktı. Marketlerde son kullanım tarihi geçmiş ürün rafları oluşturuldu. Öğrenciler, okullarını bırakıp çalışmaya yönelirken geleceğe dair hiçbir beklentileri kalmadı. Kadınlar sokaklarda öldürülmeye devam edilirken, işçiler, işyerlerinde işçi cinayetlerinde ölmeye devam etti. Bu cinayetlere, MESEM’lerde liseli gençlerin kıyımı eklendi. Ülke topraklarının %70’i madenlere ruhsatlandı, yağma-talan hızlandı.

Milletvekilleri, belediye başkanları, gazeteciler, öğrenciler, sendikacılar, çevreciler, devrimciler hapishanelerde sayıları artarak ağırlanmaya devam etti.

Bunun yanında, 19 Mart’ta, “böyle yaşamak istemiyoruz” diyenlerin kitlesel direnişi saldırıları bir miktar yavaşlattı. 1 Mayıslarda, işyerlerinde, üniversitelerde, köylerde direnişler devam etti, ediyor.

Eğer bugün, 19 Mart’ta “yarım kalmış işlerini” tamamlamaya girişmişlerse, örnek olsun, 1 Mayıs’ta topyekûn Taksim’e gidilmemiş olmasının payı vardır. Erken seçim çağrıları ile, kitlesel direnişi değil de sandığı gösteriyor olmanın payı vardır.

Saray Rejimi seçimle gelmemiş, seçimle gitmeyecektir.

Saray Rejiminin kuruluşunda Kılıçdaroğlu ve CHP’nin payı büyüktür. Bugün bu durum herkes tarafından açıkça dile getirilebilmektedir. Anayasa referandumundan hayır çıkmasına rağmen, sokaklar hayır demeye devam ederken vazgeçmesi, her seçimde oyların çalındığı herkesçe bilinmesine, oy çuvallarının başında nöbet tutulmasına rağmen kem küm etmesi, hatırlayalım Ekmeleddin İhsanoğlu adaylığı ya da “adam kazandı” hamleleri…

19 Mart’ı farklı kılan ise saldırılara karşı “böyle yaşamak istemiyoruz” diyenlerin barikatları aşarak sokaklarda, meydanlarda buluşmasıdır. Özgür Özel o gün direnişin rüzgârıyla birlikte ileriye çıkmıştır; aklı ise hâlen uzlaşma ve seçimlerdedir. Ama bildiğimiz ve gördüğümüz üzere Saray Rejimi seçimle değil tam da bu partilerin ittifakı ile kurulmuştur.

Bugün CHP için verilen mutlak butlan kararını boşa çıkarmak için bir yol vardır; yok öyle erken seçim, Erdoğan tekrar aday olsun minderde yenelim filan değil, genel grev genel direnişi örgütlemek. Bu, sadece mutlak butlan kararının boşa çıkarılmasını sağlamayacak, işçilerin, emekçilerin, kadınların, öğrencilerin kendi gücüne güvenmesinin Kemal ya da başka bir adamın seçimleri yerine kendi hayatlarını özgürleştirmelerinin önünü açacaktır.

Böyle yaşamak istemiyorsak, önümüzdeki tek yol kitlesel direniştir.

Geleceğimiz cesaretimiz kadar olacak.

KALDIRAÇ

22 Mayıs 2026

NATO’ya karşı omuz omuza

2026 1 Mayıs’ına direniş çizgisi damgasını vurmuştur. Taksim iradesinde somutlaşan bu çizgi aynı zamanda bir birikimin de ifadesidir. 19 Mart’ta meydanları dolduran milyonlar, Ankara’ya yürüyen madenciler, sadece son 1 yılda yaşanan onlarca grev, sokakları terk etmeyen kadınlar, kampüslerde yayılan sokaklarda gelişen öğrenci gençlik mücadelesi, rant ve talana karşı direnen, doğasına sahip çıkan köylüler… Hiçbiri birbirinden bağımsız değildir. Tüm bu mücadelelerin içerisinden bir kitlesel direniş çizgisi büyümektedir.

Önümüzde NATO zirvesi vardır, Ankara’da yapılacaktır. Ve elbette her alanda süren direnişler ile NATO’ya, savaşa karşı mücadele birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.

ODTÜ’de yaşanan son saldırı da bu zirveden ve gelişen mücadeleden bağımsız değildir. Gerçekleştirilen mizansen münferit bir grubun işi olarak ele alınmamalıdır. Daha ilk dakikadan beri AK Partisinden, İyi Partisine, MHP’sinden Zafer’ine hepsi bu saldırının bir parçasıdır. Devrimcileri hedef göstermek için Ankara Emniyeti’nin kesip biçerek sızdırdığı fotoğraf ve bilgiler, anında devreye giren troller ve bunların uzantısı niteliğindeki yargı tüm devlet aygıtının işin içerisinde olduğunu göstermektedir. İşte bu NATO’nun ta kendisidir.

Gerçekleştirilen saldırı, Ankara’daki direnişin gelişimine karşı NATO’nun “tedbiridir”. Elbette bu “tedbire” ihtiyaç duyulmasında madencilerle yatıp kalkan devrimcilerin ve kalbi direnişten yana atanların, son yılların en güçlü Ankara 1 Mayıs’ının ve tekrar sokakları doldurmaya başlayan öğrencilerin etkisi büyüktür.

Bu saldırı ne ilktir ne de son olacaktır. Biliyoruz ki ODTÜ öğrencileri geri adım atmamıştır, atmayacaktır. Ancak saldırının öncelikli amacı da ODTÜ öğrencilerine geri adım attırmak değildir. Amaç, toplumda genel bir tedirginlik yaratmak, direnenleri tereddütte düşürmektir. Bu yeni değildir. Geçmişte 68. Filoyu “Kıble” ilan edenler, bugün bayrağın arkasına sığınmaktadır. Milliyetçilik dedikleri şey NATO’yu savunmaktır. “Vatan, Millet, Sakarya” naralarında NATO’ya, Amerikan üslerine, emperyalizme, siyonizme karşı tek bir söz yoktur.

Öyleyse tek bir geri adım atmamalıyız. Direnişleri daha örgütlü hale getirmeli, daha da büyütmeliyiz. Önümüzdeki NATO zirvesine karşı direnen tüm kesimler tek bir ağızdan “NATO defol” ve “NATO’dan çıkılsın, emperyalist üsler kapatılsın” sloganlarıyla Ankara’ya yürümelidir.  Geleceğimiz cesaretimiz kadar olacaktır. Geleceğimiz direniş çizgisini büyütmektedir. NATO’ya karşı 7-8 Temmuzda Ankara’ya!

12.05.2026
Kaldıraç

İşçi sınıfının kurtuluşu ve devrimci öncü parti

Lea Grundig / 1968 / Proletarier aller Länder, vereinigt euch! - "Sanatsal çalışmalarımız mücadelemizin bir parçasıydı ve siyasi mücadele de sanatsal çalışmalarımızın bir parçası."

İşçi sınıfının burjuvaziye, kapitalist sınıfa karşı mücadelesi, birçok mücadele biçimini ve buna bağlı olarak da birden fazla örgütlenme biçimini gerekli kılar. İşçi sınıfının burjuvaziye karşı mücadelesi, yani sınıf savaşımının kapitalist düzendeki durumu, salt ekonomik bir mücadele değildir.

İşçi sınıfından önce ya da kapitalizmden önce, yine toplumda sınıflar vardır ve bu sınıflar arasında da bir sınıf savaşımı vardı. Bu binlerce yıllık insanlık tarihi gerçeğidir. Marksizm, sınıf savaşımının varlığını keşfetmedi. Marksizmden önce, birçok burjuva aydın, bu sınıf savaşımını, hem pratik olarak hem de teori düzeyinde keşfetmişlerdir. Dahası, köleci toplumdan beri bu sınıf savaşımı “keşfedilmiş”tir. Bizzat devlet, bu sınıf savaşımının, toplumun farklı sınıflara bölünmüş olduğunun açık itirafıdır. Egemen sınıf, örneğin köle sahipleri, toplumun geniş kesimlerini oluşturan ve yaşamı üreten köleleri bastırmak için, devlet denilen silahlı adamlar da dâhil mekanizmayı geliştirmişlerdir.

Köleci toplumda da sınıf savaşımı, salt ekonomik bir savaşım değildi. Köle, çoğunlukla vatandaş değildir ve hayvanlar böğüren aletler iken, köleler de konuşan aletler olarak adlandırılmaktaydı. Köleler, elbette birçok yolla, çeşitli isyanlarla mücadele etmekteydiler. Bu mücadele, birçok isyanda görüldüğü gibi, siyasal ve askerî bir mücadele hâline de gelebilmekteydi. Spartaküs ayaklanması, akla ilk gelendir. Elbette başkaları, sayılamayacak kadar çok olacak şekilde vardır.

Demek ki, sınıflar arasındaki savaşım, toplumun ekonomik altyapısından doğmuş olan sınıfların, salt ekonomik savaşımı değildir, olamaz. Zaten, egemen sınıf, bu savaşımı salt ekonomik olmaktan, bizzat devleti örgütleyerek çıkartmış demektir. Devlet, egemen sınıfın diğer sınıfları ezmesi, bastırması için gelişmiş bir siyasal örgütlenmedir ve bu devlet olmadan, egemen sınıf egemenliğini ilan etmiş olamaz. Ve anlaşılacağı üzere devlet, aynı zamanda askerî, ideolojik ve en çok da siyasal bir örgüttür. Egemen sınıfın en gelişmiş siyasal örgütü devlettir.

Bu durum kapitalizmde de böyledir.

Marx ve Engels, sınıf savaşımını keşfetmediklerini söylerler. Onlar, sınıf savaşımının, zorunlu olarak, üreten sınıfın, işçi sınıfının zaferi ile sonuçlanacağını, zorunlu olarak proletarya diktatörlüğüne varacağını söylemişlerdir.

Bugün, dünyanın neresinde olursa olsun, işçi sınıfının mücadelesinden söz edildiği zaman, akla Marksizm-Leninizm gelir. Kimileri bunu atlamak için uğraşırlar ama sonra, kendi politikalarını önerecekleri zaman, gizli veya açık bir Marksizm eleştirisine yönelirler.

Bugün, dünya çapında işçi sınıfının dirilişi, devrimci bir sınıf olarak siyasal mücadele sahnesine çıkışı sürecini yaşıyoruz. SSCB çözüldükten sonra prestij kaybeden sosyalist devrim düşüncesi, yeniden mayalanmaktadır. Sosyalist devrim, işçi sınıfının mücadelesinin zaferi, nihaî zaferi anlamına gelmektedir ve insanlığı sınıflı toplum gerçeğinden kurtaracak olan sosyalist devrim ile işçi sınıfı, önce kendi karşıtı olan kapitalist sınıfı yok edecek, onunla birlikte de kendini bir sınıf olarak yok etme sürecini başlatmış olacaktır. Komünizm, sınıfların ortadan kalktığı bir dünya demektir ve buraya geçiş, dünya çapında kapitalist sınıfın egemenliğine son verilmesi ile mümkündür.

İşçi ile kapitalist, çıkarları uzlaşmaz sınıfın üyeleridir. İşçi emek gücünü satarak, kapitalist ise emek gücünü satın alıp onu, belli bir saat boyunca kullanarak varlığını sürdürür. Kapitalistin “kâr” dediği şeyin kaynağı, işçinin karşılığı ödenmemiş emeğidir.

İşçi, fabrikada çalışırken, daha çok, daha yoğun çalıştırılma sorunu ile karşı karşıyadır. Hem ücreti hem de çalışma ve yaşama koşulları nedeniyle, kapitalistle bir çatışma yaşar. Bu çatışma, bir tek işçinin kapitaliste karşı çıkması hâli ile henüz sınıf savaşımı olarak adlandırılmaz. Ama giderek bu mücadele, işçilerin kapitalistlere karşı mücadelesi biçimini alır ve o zaman işçiler karşılarında burjuva devleti bulurlar. Burjuva devlet, işçilerin başlangıçta inandıkları gibi, sınıflar üstü, bir hakem, bizdeki yerleşik anlayışla bir baba değildir. İşçiler, karşılarında burjuva devleti, kendilerine karşı, kapitalistlerin, patronların siyasal ve silahlı gücü olarak bulurlar. Bu andan başlayarak işçiler, devleti, bir başka gözle tanımaya başlarlar.

Burjuva egemenlik, hem baskı aygıtlarını hem ideolojik aygıtları, hem yargıyı hem basını içine alan devlet çarkı ile kurulur. İşçilerin devleti hakem ya da “adalet dağıtan” şey olarak görmelerinin nedeni, burjuvazinin ideolojik hegemonyasıdır. Burjuva devlet, bir avuç parababasının, sermayenin devleti olduğu hâlde, kendini, tüm toplumun üstünde yer alan bir koruyucu olarak gösterir. “Ulusal çıkar” adı altında burjuvalar, egemenler, kendi çıkarlarını tüm topluma kabul ettirirler. Her işçi direnişinde, her işçi eyleminde devlet, tüm gerçekliği ile, çıplak olarak işçilerin karşısına çıkar ve kapitalistlerin bir aracı olduğunu ortaya koymuş olur.

Tüm bu mücadele bizim cephede, işçi sınıfı cephesinde, farklı eğilim ve anlayışları beraberinde getirir.

Bir bölüm siyasal anlayış, işçi sınıfının mücadelesinin sadece ve sadece ekonomik bir mücadele olması gerektiğini savunur. Onlara göre, işçiler sadece sendikal örgütlenmelere sahip olmalıdır. Böylece sendikalar da sadece daha iyi ücret ve bazı sosyal haklar elde etmek için mücadele etmelidir. Bu anlayışa göre, işçi sınıfının ekonomik örgütleri dışında bir örgütlenmeye de ihtiyacı yoktur. Sendikal örgütlenme yeterlidir. Bu, ekonomist anlayıştır. Bu ekonomist anlayış içinde bir kesim, aslında sosyal haklar vb. gibi şeylere de gerek yoktur, salt ücret için mücadele yeterlidir, demektedir. Değil mi ki ücretler yeterince fazla olursa, 8 saatlik çalışma ya da mesela kreş hakkı gibi şeyler çözülüverir.

Bu anlayış, sanılmasın ki yenidir. Hayır yeni değildir. Oldukça eskidir ve 1830’lardan başlayarak yükselen işçi sınıfı hareketi içinde yer tutmuşlardır. Aynı hızla da işçi hareketi içinde etkilerini yitirmişlerdir.

Bugün, işçi sınıfının devrimci bir sınıf olarak yeniden siyasal bir güç hâline gelmesi ve sosyalist devrimin zaferi için mücadelesinin yükselmesinin arifesindeyiz. Eğilimler bu yöndedir ve bu ekonomist anlayış, yeniden ortaya çıkmaktadır.

Ülkemizi ele alalım. Sendikalı işçi sayısı, son derece düşüktür. Neden? Bu soruya dürüstçe yanıt verebilmek için, 12 Eylül karşı-devriminin öncesinde, sendikalı işçi sayısının bugünden çok daha fazla yüksek olduğunu hatırlatmak gerekir. Yoksa bu ekonomist anlayış bize, “ülkemizde örgütlenme isteği zayıf” diyecektir. Egemen sınıfın, TC devletinin her türden örgütlenmeye saldırdığı akıllarda tutulmalıdır. Bu koşullar altında, eğer işçi sınıfı siyasal bir mücadeleyi göze almıyorsa, ekonomik örgütlenmesini geliştirmesi mümkün değildir.

Bir fabrikada işçiler sendikalaşmak istediklerinde, bir konfederasyona bağlı sendikalara başvurmaktadır. Çoğunlukla bu sendikalar, işçilerin isimlerini almakta, sonra da onları devlete, işverene ihbar etmektedir. Çünkü sendikalar, “salt ekonomik” bir örgüt olmalıdır diyenlerin ya bilerek ya bilmeyerek gözden kaçırdıkları şey, bu “ekonomik” örgütlerin, aslında siyasal olarak burjuva devlet örgütlenmesine bağlı olduklarıdır. Yani, bir sendika, ben “ekonomik mücadele” dışında bir şey yapmayacağım, dediğinde, gerçekte ekonomik mücadeleyi de veremez ve dahası çoğunlukla devlete bağlı sendikalardır.

Demek ki, işçilerin sendikalaşması için sürecek çaba, başlangıçta gizli yürütülmek zorundadır. Yoksa, 100 kişilik bir fabrikada 10 kişi ile başlayan sendikal hareket, bizzat sendikalar tarafından dumura uğratılmaktadır. İşçiler, o fabrikada mesela 60 kişiye ulaştıklarında belki bir güvenceye sahip olabilirler.

Demek ki salt ekonomik sendikacılık, salt ekonomik mücadele, aslında bir aldatmacadır. 1850’lerdekinden farklı olarak bugün bu salt ekonomik mücadeleyi savunanlar, gerçekte, işçi sınıfını aldatmak için görevlendirilmiş olan ajanlardır. 1850’lerde bir kişi, samimi olarak böyle düşünebilirdi.

Diyelim ki, bir işyerinde sendika olsun (ki sendikalı işçi oranı, dünyanın hemen hiçbir kapitalist ülkesinde, bugün %10’u geçmemektedir), bu sendika mesela greve gidecekse, biliniyor, grevler ertelenmekte, sonra da yasaklanmaktadır. Bugün, birçok yerde, bu devlet güdümlü sendikalar, ancak patronun işine geliyorsa grev yapmaktadır. Mesela talep çok düşmüştür ve satışlar olmadığından stok çok büyümüştür, bu durumda patron bir grevi ister. Zaten bu sendikalar da ancak o zaman grev yaparlar, yoksa işçiler bastırırsa dahi, devlet o grevi “ulusal güvenlik” nedeni ile erteler, sonra da yasaklar. Yasal bir hak olan grev, yasal olarak kullanılamaz olur.

İşçiler, hakları için son çare olarak bir çeşit patlama ile greve ya da herhangi bir eyleme başvurduklarında karşılarında polisi, yargıyı, basını vb. ile devleti bulmaktadır. Eğer salt ekonomik mücadele verilecekse, bu biçimde verilebilir mi? Mesela, asgarî ücret için salt ekonomik mücadele anlamında ne yapılmıştır? Büyük bir yalandır salt ekonomik mücadele. Asgarî ücret için, ki ülkemizdeki neredeyse tek toplu sözleşme sayılır, yaptıkları tek şey, açıklamalar, basın bildirileri vb.dir. Ve bu açıklamaları da ancak kendileri duyarlar. Bir eylem geliştirmezler. Çünkü mesela bugün yapacakları her eylem, siyasal bir içerik de taşıyacaktır ve haşa, onlar siyasal mücadele vermezler. O nedenle açıklama yaparlar, o kadar.

Sonuçta bu salt ekonomik mücadele vermekten yana olanlar, hangi ekonomik hakkı alabildiler? Hiç. Memurların ekonomik talepleri ne olmuştur, emeklilerin talepleri ne olmuştur?

Ve utanmadan bu sendikalar, “asgarî ücret bizim sendikalarımızı ilgilendirmez, çünkü bizim işçilerimiz asgarî ücret almazlar” demektedirler. Peki ama, o hâlde siz kendi sendikalarınızda, ücretleri, son dört yıl içinde, 4 katına çıkmış enflasyon kadar bile alabildiniz mi? Elbette hayır. Bu ikiyüzlü, yalanlarla dolu tutum, aslında sendikacıların (bu tarz olanlarının) devletin uzantıları olduğunun kanıtıdır.

Biz bunları bir yana bırakalım.

Demek ki, işçiler salt ekonomik mücadele ile yetinemezler, bu yoldan yürünülemez.

Kaldı ki, bu yolla, sendikalı işçi sayısı da artmamaktadır. Tersine azalmaktadır. Çünkü işçiler sendikalı olmaya çalıştıklarında ihbar edilmektedirler. Dahası, sendikalar hiçbir işe yaramadıklarından, işçiler sendikalı olmayı da bir ileri adım olarak görmemektedir. Ve sendikalar, değil üye sayısını artırmak, tersine üye kaybetmektedirler.

Salt ekonomik mücadele diyenler içinde, bir bölüm, bazı sosyal konularda bir açıklama yapmayı, “ücret sendikacılığının aşılması” olarak ilan etmektedirler. Sendikal alanda mücadele etmekten vazgeçip, İstanbul’dan Ankara’ya taşınma nedenlerini örtmek için, diyelim ki çevre yağması konusunda açıklama yapmayı bir eylem, “ücret sendikacılığını aşan” bir tutum olarak sunmaktadırlar. 8 Mart’ta açıklama yapmayı, “ücret sendikacılığının sınırlarını aşmak” olarak ifade etmek, öyle göstermek istemektedirler.

Sendika, elbette önemlidir ve işçi sınıfının ekonomik, demokratik, sosyal haklarını geliştirmek için vazgeçilmez örgütlerdir. Ancak, önce birer sendika olmaları, birer işçi sendikası olmaları gereklidir. İşçi sendikası, bildiğimiz gibi, işçi sınıfının çıkarlarını savunur. Mesela grevler ertelendiğinde, hayır der ve greve çıkarlar. Mesela maden işçileri yollara çıkıp yürüdüklerinde, onlar da dayanışma eylemleri yaparlar. Mesela asgarî ücret söz konusu olduğunda, harekete geçer ve genel grev için çaba sarf ederler. Bilirler ki, asgarî ücret ne kadar geri ise, normal ücretler de o kadar düşük olacaktır.

Sendikalar, elbette, işçileri eğitirler, sendika şubeleri işçilerin girip çıktığı canlı yerler olurlar, sektörün durumunu analiz eder, yeni üye kazanmak için eğitimler yaparlar. Yani sendikalar, bir turizm acentası gibi telefonla hizmet vermezler, dolup taşan ofislere sahip olurlar.

İkinci eğilim, işçi sınıfının gerçek anlamda sendikalara sahip olmasının yeterli olacağını, bir devrimci partiye, bir siyasal örgüte ihtiyaçları olmadığını savunan eğilimdir. Bu da elbette işçi sınıfı tarihi içinde vardır. Bir siyasal parti, öncü devrimci parti olmadan, işçilerin militan bir mücadele yürütebileceklerini savunan anlayışlar, işçi sınıfının tarihi kadar eskidir.

Bugün, 70 yıllık sosyalizm deneyiminden sonuçlar çıkartıp, aslında bu devrimci partilerin yozlaştığını, aslında “sovyet” ya da “işçi meclisleri” türünden örgütlenmelerin yeterli olacağını savunanlar var. Bunlar elbette, sınıfa karşı sınıf mücadelesinin gerekli olduğunu söylemektedir. Bu arkadaşların ana sorunu, sosyalizm deneyimindeki olumsuz örnekleri, işçi sınıfının siyasal bir partiye ihtiyacı olmadığı noktasına taşımalarıdır. Diyelim ki bir fabrikadaki komite, konsey, komün ya da sovyet, kendi yönetimini seçebilir ve istediği zaman onları görevden alabilir. Bu Paris Komünü’nden beri geliştirilmiş bir yoldur. Ve bir ülkede sosyalist devrim gerçekleştiğinde, kitlelerin (daraltarak sadece işçi sınıfının), geliştirmiş olduğu örgütler (mesela sovyet, mesela şûra, mesela işçi meclisleri vb.) ile devrimci parti arasındaki ilişkilerin nasıl şekilleneceği bir konudur. Bu sanıldığı kadar kolay çözülecek bir konu da değildir. Ama buradan devrimci bir siyasal partiye ihtiyaç yok demek, kapitalizm koşullarında sürmekte olan sınıf savaşımını çok çocukça ele almak demektir. Bu konudaki duyarlılık ayrıdır, ama bunu düşünerek devrimci öncü siyasal partiyi reddetmek ayrıdır. Bu, arabayı atın önüne koymak demektir.

Elbette işçi konseyleri, sovyet örgütlenmesi ve komün konusunda çok daha kapsamlı tartışmalar gereklidir. Bu konuda hassasiyet gösteren sendikacı, muhalif, işçi sınıfının saflarında olduğunu düşünen insanların mücadelelerine saygı duyuyoruz. Ama bizim burada tartıştığımız şey, işin temelidir. İşçi sınıfı iktidarı nasıl alacaktır? İşçi sınıfının burjuvaziye karşı mücadelesi, salt ekonomik bir mücadele değildir. Dahası salt ekonomik mücadele diye de bir şey, savunanların sandığı biçimi ile yoktur.

İşçi sınıfının burjuvaziye karşı mücadelesinin siyasal (zorun kullanılması da içinde) ve ideolojik yönleri de vardır. Ve siyasal-ideolojik mücadele bir süreklilik içinde yürütülmezse, asla zafere ulaşamaz.

Burjuvazinin devlet çarkını yıkmak için, onun devlet çarkına karşı, her yönden gelişmiş, ileri işçilerin sınıfın öncüsü olarak içinde yer alacağı bir devrimciler örgütüne ihtiyaç vardır. Tüm işçi sınıfı davasına duyarlı insanların, bu konuda tarihî belgeleri bir kere daha okumaları gereklidir. Dünya işçi sınıfı hareketi tarihi bunun belgeleri ile doludur.

İşçi sınıfının burjuvaziye karşı mücadelesi, günlük ve nihaî hedefleri birlikte götürmeyi, günlük ve nihaî mücadelenin bağlarını gözetmeyi gerektirmektedir. Bu, gelişmiş bir siyasal örgüt demektir. Bunu reddetmek, militanca bir mücadele içinde de olsak, işçi sınıfını yenilgiye mahkûm etmek demektir. İşçi sınıfının burjuva devlete karşı mücadelesi, tüm ülke çapında, tüm işçi sınıfını, yetmez, tüm toplumsal kesimleri kapsayacak tarzda organize edilmek zorundadır ve bu merkezî bir örgütlenmedir. Bu örgütlenmenin yozlaşmasını önleyecek şey, siyasal bilinç ve bizzat mücadelenin kendisidir.

Daha pratik mücadeleden bakalım. Birçok sendikanın ve sendikacının devletin uzantısı, işçi sınıfını satan sendikacılar olduğunu biliyoruz. Ama bunları bir yana bırakalım. Tüm samimiyetiyle, tüm gücü ile mücadele eden sendikacılarımız da var. İsimleri son dönemde basına yansıyan, ciddi ve samimi anlamda sendikacılık yaptıkları için siyasi suçlu olarak hapsedilen sendikacılardan söz etmek isterim. Kendilerini selâmlıyoruz ve türlerinin tek örnekleri de değildirler.

Başaran Aksu, Migros grevinin ardından, samimi bir mücadele ile yürütülen mücadelenin ardından, Akbelen’de doğanın yağmalanmasına karşı çıkanlara destek verdiği için, tutuklanmıştır.

İkinci örneğimiz, yine basına yansımıştır, Bağımsız Maden-İş Sendikasının hukuk bölümünün içindeki bir sendikacı Doğukan Akan, tutuklanmıştır.

Her ikisi, Doruk Madencilik işçilerinin Ankara yürüyüşünü desteklemek için açlık grevine başlamışlardır.

Birtek-Sen Başkanı Mehmet Türkmen, Sırma Halı işçilerine yaptığı konuşmadan dolayı tutuklanmıştır.

Görülen şudur: Sendikacılar, eğer devletin adamı, patronların adamı değil ise, eğer gerçekten işçi sınıfının çıkarları için, tümü ile yasal bir faaliyet yürütüyorsa, tutuklanmaktadır. Dahası, siyaset yasağı bir yana, sendikal mücadele yasağı devreye girmektedir. Kısacası devlet, bu mücadeleye, siyasal, kolluk kuvvetleri, hukuku vb. açılardan toplu bir saldırı ile yanıt vermektedir.

Bu konuda çok örnek vardır. Bu örnekler bize, işçi sınıfının mücadelesinin salt sendikal alanda bir mücadele ile zafere ulaşamayacağını göstermektedir. İşçi sınıfına sendikalar gereklidir. Kuşkusuz. İşçi sınıfına konsey, komün, sovyet vb. tarzda doğrudan işçi örgütlenmeleri gereklidir. Bunlar olmadan, sosyalist toplum örgütlenemez. İşçilerin fabrikaları yönetmesi fikri doğru ve yerindedir. Ama tüm bunlar, burjuvaziye karşı, egemen sınıfa karşı siyasal mücadeleyi unutmak, atlamak anlamına gelmez.

İşçi sınıfının sosyalist toplum mücadelesi, sadece işçilerin mücadelesi değildir. Bu mücadelenin öncü gücü, öncü sınıfı işçi sınıfıdır. İşçi sınıfı, eski toplumu yıkmakta, yeni ve sömürüsüz bir dünyayı kurmakta yetenekli tek devrimci sınıftır. Ama bunu ancak devrimci ise yapabilir.

İşçi sınıfının mücadelesinde, aydınlar, sınıfla bütünleşmiş entelektüeller önemli bir yer tutarlar. İşçi sınıfının kurtuluşu, tek bir grevi yönetmeye benzemez ve bu konuda işçiler, devrimci saflarda görev almalıdırlar. Bu devrimci örgütlenmenin de sağlamlığının garantisi olur.

Bir siyasal parti, mücadeleden yan çizdi diye, olumsuz bir örnek ortaya çıktı diye, işçi sınıfının devrimci bir öncü partiye ihtiyacı olduğu gerçeğinin üzerinden atlanamaz. Birçok sendikacı sendikal mücadelede işçileri sattı diye, sendikal mücadele önemsiz sayılamaz. Birçok aydın işçi sınıfı mücadelesine ihanet etti diye, bu mücadelede entelektüellerin yeri yok sayılamaz.

İşçi sınıfının burjuvaziye karşı mücadelesi, işçi sınıfının burjuva devlet denilen bir siyasal egemenlik aracına karşı mücadelesidir. Bu burjuva devlet, işçi sınıfına karşı, zor aygıtlarını, baskıyı, şiddeti kullanır, işçi sınıfını köleleştirmek için ideolojik alanda şiddetli bir mücadele yürütür, yargıyı buna göre organize eder, işçi sınıfının içinden kendisi için çalışacak ajanlar devşirir vb. İşte işçi sınıfının alaşağı etmesi gereken burjuva devlet çarkı budur. Buna karşı, işçi sınıfının gelişmiş siyasal bir örgüte ihtiyacı vardır. İşçi sınıfının devrimci örgütü, işçi sınıfının en ileri unsurlarını onun öncüsü olarak örgütleyen, toplumun en ileri unsurlarını kendi saflarına toplamış, mücadelenin her biçimini yürütmeye yetenekli bir örgüttür.

Günlük yaşamımızda biz biliriz ki, mücadelenin sürekliliği önemlidir. Mücadelenin sürekliliği ne demektir? Eğer çocukça ele almıyorsak, bu örgütlü mücadele demektir. Bir aydının (entelektüel) burjuva ideolojisine karşı bilimsel gerçeği ortaya koyma çabası, çok önemlidir. Ama sürekliliği, ancak örgütlü çalışma ile sağlanabilir.

Demek ki “süreklilik” kavramı, bizi bir yere taşımaktadır. Siyasal mücadele kavramı için de benzer bir vurgu yapılabilir. Bir sınıfın ekonomik çıkarlarının bütünsel ifadesi onun siyasal mücadelesinde ifadesini bulur. Siyasal mücadele olmadan, bir sınıfın kendi sınıf çıkarlarını tam olarak dile getirebilmesi bile mümkün değildir.

Devlet, Saray Rejimi, işçilere grevi yasaklamaktadır.

Saray Rejimi, işçilerin sendikalaşmasını önlemekte, sendikalar bizzat kendilerine başvuran işçileri patrona ve devlete ihbar etmektedir.

Sendikalar, siyasal mücadeleye girmeyeceğiz adı altında, basbayağı burjuva siyasetin uzantıları hâline gelmiştir, gelmektedir.

Bu hâli ile işçi sendikacılığı yapan samimi sendikacılara, sendikaların büyükleri asla sahip çıkmamaktadır.

Sendikal mücadeleyi bir işçi sendikasının yapması gereken samimiyet ve dürüstlükle, militanlıkla yürüten sendikacılar hapse atılmakta, onlara sendikacılık yasaklanmaktadır.

Sendikalı işçi sayısının sürekli yerinde sayması, yükselmemesi, aslında işçi sınıfının devrime, siyasal mücadeleye uzak durmasının ürünüdür.

Bugün, işçi hareketinin, sendikal alan da içinde, yükselmesinin tek yolu, devrimcileşmesi, devrimci örgütlenmesini geliştirmesidir.

Tüm işçi sınıfını ortak mücadeleye, direnişe yönlendirecek şey, hem siyasal örgütlenmedir, hem de aradaki görüş farklılıklarını abartmadan, birleşik emek cephesini örmektir.

Saray Rejimi, seçim masalları ve direniş yolu

Lowry, Laurence Stephen - A Beggar (Dilenci) -

Bugün, tüm burjuva cephede, ciddiyeti, kapsamı ne olursa olsun, çapı veya çapsızlığı ayrı bir konu olmak üzere, “durum ve gelecek” üzerine bir tartışma sürmektedir. Kimisi Erdoğan sonrası Bilal’in aday olmasından söz ediyor kimisi Fidan veya Altun’un seçilmesinden, kimisi AK Parti içindeki tartışmalardan söz ediyor kimisi Saray içindeki entrikalardan. Kimisi “sevimli-insaflı monarşi”lerin bölgemiz için en uygun yönetim modelleri olduğundan söz ediyor, kimisi İran’a savaş için ne kadar para alınabileceğini tartışıyor ve elbette kimisi erken seçim ya da kısmî seçim tartışmalarını yürütüyor.

Bu arada ise ülkenin bir gerçekliği var.

İşsizlik ve açlık kol gezmektedir.

İnsanlar, pazar artıkları ya da çöp kutularından çıkanları toplamaktadır.

Her gün fabrikalarda işçiler ölmekte, işçilerin çalışma koşulları her gün kötüleşmekte, çalışma saatleri artırılmaktadır.

İşçiler maaşlarını alamamaktadır.

Öğretmenler yoksullukla boğuşmaktadır.

Yaşam herkes için, emeği ile geçinen herkes için zorlaşmaktadır.

Küçük esnaf, savaş vergileri yüzünden nefes alamaz hâldedir.

Ve büyük sermaye, kârlarına kâr katmaktadır. Saray çevresindeki yeni zenginler, eski zenginlerle barışık ve kaynaşır hâle gelmek için, gökyüzünden gelen paraları ile “sanat” yatırımları yapmaktadır. Büyük sermaye, uluslararası sermayenin bir parçası olarak, uyuşturucu ağı da dâhil her türlü kara para ile taklalar atmaktadır.

Öğrencilerin yaşamı, sadece barınma sorunları görülse bile, yiyecek içecek, yol parası vb. hesaba katılmasa bile, dayanılmaz koşullara dönüşmektedir ve birçok genç seks ticaretinin nesnesi hâline getirilmektedir.

Her gün ülkede kadınlar cinayete kurban gitmekte, her gün çocuklar kaçırılmaktadır.

Emekliler, açlık ve yokluğa mahkûm yaşamaktadır ve devlet en yetkili ağızlardan, maaşlarını almalarına dua etmelerini söylemektedir.

Ülkenin her yanı, her bölgesi, tekelci sermayeye, büyük şirketlere, yağmalanmak üzere açılmıştır. Çevre katliamları sınır tanımaz hâldedir.

Yoksulluk köyleri kavurmakta, çiftçiler yok olmaya karşı mücadele etmektedir.

Bu, gerçeğin bir başka parçasıdır.

Ama bu gerçeğin bir başka parçası daha var.

İşçiler, çiftçiler, emekliler, öğrenciler, kadınlar, yağmacılardan yaşam alanlarını korumak isteyen insanlar, kısacası nüfusun büyük çoğunluğu, örgütsüz olsa da direnmekte ve kendi yaşamlarını savunmaktadır.

Özetle, ülkenin tüm sınıfları, kendi cephelerinden, kendi güçleri oranında bir mücadele içindedirler.

Ülkenin mürekkep yalamış olanları da bu sınıf savaşımına göre saflaşmış durumdadır. Bir bölümü, Saray’ın emperyalist efendilerinin, tekellerin kalemşörleridir. İster adları bilim adamı, ister gazeteci, ister uzman olsun, işleri budur ve kalemlerinden kan damlamaktadır. Her şeyin satılık olduğu kapitalist dünyanın gözde malları olarak parlatılmış şeylerdirler.

Elbette namuslu aydınların bir bölümü, işçi sınıfı ve direnenlerin yanındadır. Sayılarının az olması, işin doğasına uygundur. İşçi ve emekçiler, öğrenciler, kadınlar, yaşama alanlarını savunanlar ne kadar çok olursa olsun, onlarla birlikte mücadeleye katılanlar, başlangıçta hep az sayıda olurlar.

Ve elbette, her sınıf, her toplumsal kesim kendi mücadelesine uygun bir siyaset yürütmekte, siyasal hat geliştirmektedir. Siyaset, ekonomik çıkarların özlü hâlidir, yoğunlaşmış hâlidir.

Egemen sınıf içinde, görünüşte farklı politikalar vardır. Birinci çizgi, elbette Saray Rejiminin kendisidir. Saray, onun arkasındaki sermayenin (ister uluslararası sermaye olsun ister onların işbirlikçileri olsun) içeride ve dışarıda savaş politikasını uygulamaktadır. TC devleti, Saray Rejimi, bölgede ABD emperyalizminin, NATO’nun açık tetikçisidir. İçeride ve dışarıda savaş, yağma-rant ve savaş ekonomisi, sermayenin politikalarıdır.

Ancak sermayenin içinde de bazı farklılıklar vardır. ABD ve AB arasında ya da daha özel olarak söylersek, ABD, Almanya, Japonya, Fransa ve İngiltere başta olmak üzere emperyalist güçler arasında var olan çatışmalara bağlı olarak, günlük ve uzun vadeli politikalarda farklılıklar ortaya çıkmaktadır.

Söz konusu işçi sınıfının ezilmesi, sömürünün yoğunlaştırılması ya da mesela İran’a karşı savaş vb. olduğunda, günlük politikaları örtüşmekte, ama uzun vadeli isteklerinin yol açtığı farklılıklar ortaya çıkmaktadır. Söz konusu olan ülkenin ve bölgenin geleceğinin şekillendirilmesi olunca, aralarındaki çatışmanın izleri de ortaya çıkmaktadır.

Mesela, Gülistan Doku cinayetinin yeniden açılması, aslında Saray ve çevresindeki çetelerin çatışmalarının sonucu ortaya çıkmaktadır. Elbette ortaya çıkması iyidir ve buna güvenerek ileri yorumlar yapmak doğru değildir. Saray’ın yeni atadığı Adalet Bakanı ile İçişleri Bakanı, Soylu’nun ekibinin kollarını tırpanlamak istemektedir. Yoksa bazı “uzmanlar”ın sandığı gibi, olmayan adalet mekanizmasının rastlantıya bağlı da olsa arada bir işlemesinin sonucu değildir. MHP içinde birçok il teşkilâtının feshedilmesine neden olan çalkantılar da, AK Parti içindeki çekişmeler de bu uluslararası çatışmalara bağlıdır.

Saray Rejimi, kendini daha da güçlendirmek istemektedir.

Bunun önündeki en büyük engel, ülkede gelişen direniştir.

Toplumun çok büyük bir çoğunluğu, “artık yeter, böyle yaşamak istemiyorum” demektedir. Bu görünen bir durumdur ve öyle anketlerde şu ya da bu partinin, mesela AK Partinin veya CHP’nin oy oranlarının ölçülmesi çalışmalarının tamamen dışındadır. “Böyle yaşamak istemiyorum” bir eğilimdir ve gerçekliktir, yaygındır ama örgütsüzdür. Böyle yaşamak istemiyorum tutumu, henüz, öyle ise şöyle bir mücadele ile Saray Rejimini yıkacağım, noktasına gelmiş değildir. Zaten bu noktaya da kendiliğinden gelinemez. Örgütlü mücadele ile gelinebilir.

İşte Saray Rejiminin ve burjuva politikanın oluşumu bu temel üzerinde gerçekleşmektedir.

Saray Rejimi, baskı ve şiddeti sürekli artırmaktadır. Bu baskı ve şiddete, bu yolsuzluklara, bu vahşete, işçilerin fabrikalarda ölmesine, öğrencilerin okullarda ölmesine, kadınların cinayetlerde ölmesine, çocukların kaçırılmasına, açlığa ve işsizliğe, aşağılanmaya karşı olmayan yoktur. Ama bu tepki, örgütlü bir mücadeleye dönüşmüş değildir ya da yeterince örgütlü mücadeleye dönüşmüş değildir.

İşte bu koşullarda burjuva cepheden, seçim vaatleri, seçime kadar sabredin politikaları öne çıkmaktadır. CHP, gelişen direnişle birlikte kitlelerle bir yakınlık kurmaya yöneldi. Kılıçdaroğlu ve ekibinin tutumunu aşan, direnişin karşısına geçmeyen bir tutum olarak göründü. Bu yolla CHP, yeni yönetimi ile, kitlelerden destek almaya başladı. Bu destek ile birlikte, CHP, seçim taleplerini dile getirmeye başladı.

Saray Rejimi, ABD adına görevlendirildiği işleri yaparken, içeride temizlik yapma, “iç cepheyi güçlendirme” iznini aldı ve İmamoğlu ve CHP’ye saldırılara hız verdi. CHP gelen saldırılara karşı kitlelerden gelen desteğin üzerine binmeyi başardı. Ama bu direniş ilerledikçe, CHP, bir yol ayrımına gelmiştir.

Şimdi CHP, “ara seçim” taktiklerini, erken seçim için kullanmaktadır. Ancak, istifa edecek CHP milletvekillerinin onaylanması yine Saray’a bağlıdır.

CHP, sanki parlamenter bir sistem varmış gibi, sanki Saray yasalara bağlı imiş gibi davranmakta, bu yolla, gelişen direnişi bastırmaya çalışmaktadır. Bundan yaklaşık 2 yıl önce, Saraçhane’de, Taksim işaretleri veren, bu yolla direnişi büyüteceği tehdidini savuran CHP, örnek olsun 1 Mayıs 2026’da etkilediği sendikalar aracılığı ile, en başta DİSK ile, Taksim 1 Mayısı’na açıktan engel olmaya yönelmiştir. Bu suskunluk, gerçekte Saray Rejiminin, devletin verdiği görevdir ve bu görevi yerine getirmekte tereddüt bile etmemişlerdir. Keskinleşen sınıf savaşımı, CHP’nin gerçek yüzünü de açığa çıkartmaktadır.

CHP yönetimi, şimdi, bu iki yıllık süre içinde direnişle kurduğu bağlardan doğan avantajını, bir müsrif gibi kumar masasında harcamaktadır. “Savaşçı” Özgür Özel, söz dinleyen bir Özgür Özel’e dönüşmektedir. Devletin bekası meselesidir bu.

Özgür Özel, sanki ülkede yasaları dinleyen varmış gibi, dakikalarca yasaları anlatmaktadır. Biri hodri meydan demekte, diğeri de hodriye hodri demektedir. Ve CHP’nin bu politikası, CHP tabanı tarafından da tepki çekmektedir. CHP eğilimli birçok sendikaya, genel grev çağrısı yapmak yerine CHP, Saray’a sığınmaktadır. Çünkü bu Saray Rejimi, sanıldığı gibi sadece AK Parti ve MHP iktidarı değildir. Tüm burjuva partiler bu rejime bağlıdırlar.

CHP’nin görevi, kitlelerdeki direniş eğilimini rotasından çıkartmak, sisteme karşı bir mücadeleye dönüşmesini önlemektir. Kılıçdaroğlu yönetiminde gerçekleşen ve açığa çıkan “ikiyüzlü” politika, şimdi, yeniden devrededir.

Bir masal anlatır gibi, “ara seçim” ya da “erken seçim” gerekliliğine sığınmak, CHP’nin yeni yönetiminin politikası hâline gelmektedir.

İşçi sınıfı, direnişin ana omurgasıdır.

Ama işçi sınıfı örgütsüzdür.

Sendikalı işçilerin oranı çok ama çok düşüktür. 12 Eylül ile başlayan bu süreç hâlâ geçerlidir. Ve işçi sınıfının kendi ekonomik örgütleri olan sendikalar, büyük ölçüde, sendika mafyası örgütlenmesinin denetimindedir. Demek hem sendikal örgütlenme çok zayıftır, hem de var olan sendikalar, işçileri sendikalı yapma isteğinden oldukça uzaktır. Zaten bir sendikanın, devlet ve patrondan yana tutum alması, işçilerin o sendikaya yönelmesinin önünde engeldir ve bu işçilerin içgüdüsel olarak doğru bir tutum aldıklarının da göstergesidir. Öyle ya, hiçbir direnişte olmayan, her türlü sendikalaşma mücadelesini patrona ve devlete ihbar eden, asla işçi sendikası olmayan bu yapılara neden üye olacaklar?

Örnek açıktır. Ankara’da Eskişehir’den gelip direnen işçileri desteklemek için, halkın desteğine rağmen, sendikaların, anlı şanlı sendika federasyonlarının tek bir adım bile atmaması, nasıl açıklanabilir? TİP Başkanı Erkan Baş’ın işçilere verdiği desteğin zerresini bile akıllarından geçirmemişlerdir. Devrimci hareketin, halkın açık desteğine rağmen, sendikalar işçileri desteklemekten uzak durmuştur. İşçilere, işçi sınıfının davasına zerre kadar inançları olmayan sendikalar, nasıl işçi sendikası olarak adlandırılabilir?

Başka örnekler de saymak mümkün. Ama bu kadarı yeterlidir. Demek işçi sınıfının sendikal örgütlülüğü de zayıftır.

Burjuva partilerin seçim masalları gibi, sendikaların tutumları da işçi sınıfının direnişi engellemek içindir. Bu, Deniz Adalı’nın doğru değerlendirmesi ile, direnişin önüne, polis-devlet barikatından önce kurulmuş bir başka barikattır.

Saray Rejimi, kadın cinayetlerinin başlıca destekçisidir. Bu nedenle kadın cinayetleri politiktir ve bu ülkede yaşayan her kadının direnme hakkı vardır. Bunu kimsenin onayına sunmak zorunda değildirler.

Üniversiteleri bilimsel olarak liseye, organizasyon olarak polis merkezlerine çeviren Saray Rejimi, gençlikten korkmaktadır. Liseli ve üniversiteli gençlik, uyuşturucunun her çeşidinin girdabına alınmak istenmektedir. Saray Rejimi, gençliği düşmanı olarak görmektedir ve sonuna kadar haklıdırlar, çünkü Saray Rejimi ve onun ardındaki sermayenin, bir bütün olarak kapitalist sistemin bir geleceği yoktur. Gençlik bu durumda kendi geleceğini, toplumun kurtuluşu ile birleştirmek zorundadır. Saray Rejimi, baştan sona karanlık demektir. Modern kapitalizm, tekellerin egemenliği, Orta Çağ karanlığının modern biçimidir, ondan birkaç kat daha kötü olmak üzere. Bu durumda gençliğin geleceği, bu sistemin yıkılmasındadır ve bu da işçi sınıfının devrimci yoludur.

Ülkenin her yanında gelişmekte olan, sürmekte olan direnişlerin iki ana gündemi vardır: İlki, bu direnişi devrimin rotası ile birleştirmektir. Bu, devrimci örgüt demektir, devrimci parti demektir. Her türlü uzlaşmacılığı reddeden, mücadeleyi temel alan bir hattır bu. Devrimi örgütlemek, her şeyden önce, ideolojik, politik ve diğer yönlerden gelişmiş bir devrimci örgüt yaratmak demektir.

İkincisi, direnişin birleşik hâle gelmesi, getirilmesidir. Bunun yolu da, birincisini unutmadan, birleşik emek cephesini örmek demektir. Birleşik emek cephesi, tüm direnişi birleşik hâle getirmenin yoludur. Elbette her direnişte farklı siyasal eğilimler olacaktır, vardır. Sadece ve sadece maden şirketlerinin yaşam alanlarını yağmalamasına karşı direnen insanlar, günlük mücadelelerinde devrim ve toplumsal kurtuluş perspektifine sahip olmayabilirler. Buna rağmen, her direniş eyleminin diğer direniş eylemleri ile pratik bir bağ kurması gereklidir. Birleşik emek cephesi, birlikte mücadele etme olanağı demektir. Elbette, her direnişin kendine has yönleri vardır ve bunu gözetmek de gereklidir. Ama her direniş, aynı zamanda bir başka direnişin de parçasıdır.

Bu iki yön, bugün mücadelenin en ileri unsurlarının dikkat noktası olmak zorundadır.

İçinde bulunduğumuz toplumsal koşullar, işçi sınıfının devrimci hattının tek çıkış ve kurtuluş yolu olduğunu göstermektedir. İşçi sınıfının direnişlerin önünde devletten önce barikat kuranları bertaraf etmesinin tek yolu budur. Ve işçi sınıfı, kendi içinden gelip de, ona dost olarak görünüp de, onun önüne devletten önce barikat kuranları ya kendi mücadelelerine katılma ya da açıktan karşı saflara geçme alternatifi ile yüz yüze getirmelidir. Bu gerçek bir yol ayrımıdır ve bu yol ayrımı, gelişen sınıf mücadelesinin dayattığı bir yol ayrımıdır.

İşçi sınıfının, direnenlerin, kadınların ve gençlerin, yaşam alanlarını savunanların, aşağılanmaya, açlığa ve işsizliğe karşı çıkanların masallara karnı toktur. Bu masalları artık dinlemek istemiyoruz.

Sağlığın kökenine inmek: Bir ABD’li sağlık çalışanının Küba’dan gözlemleri

ABD’den Sosyalizm ve Kurtuluş Partisinin (PSL) yayın organı Liberation News gazetesinde 16 Nisan 2026’da yayınlanan bu yazıda; insanî yardım sağlamak üzere Küba’ya giden bir hemşire, deneyimlerini aktarıyor. Küba sağlık sisteminin yapılanması, kapitalist sistemdeki yapılanmadan farkı ve abluka altındaki durumu hakkında gözlemleri içeren bu yazıyı okuyucularımız için çevirdik.

 

Geçen ay, hayatî önem taşıyan insanî yardım malzemelerini ulaştırmak, Küba halkıyla iletişim kurmak ve ABD’nin altmış yılı aşkın süredir uyguladığı acımasız abluka karşısında nasıl hayatta kalabildiklerini öğrenmek amacıyla 40 genç aktivist ve kültür emekçisiyle birlikte Küba’ya gittim.

Küba şu anda ciddi bir kriz döneminden geçiyor. Trump’ın uyguladığı ek yakıt ambargosu, üç aydan fazla bir süre boyunca adaya tek bir damla bile petrol ulaşmasını engelledi. Bu durum, ülkeyi hayatî hizmetlerin devamı için yakıt kısıtlamasına zorladı ve sağlık, eğitim, ulaşım başta olmak üzere Küba yaşamının her alanını tehlikeye attı. Ancak yaşadıklarım, Küba halkının dayanıklılığına ve ABD’nin soykırımcı politikalarına karşı hayatta kalmak için kurdukları sistemlerin kapasitesine olan inancımı daha da güçlendirdi.

ABD sağlık sisteminin acımasızlığını ortaya çıkarmak

Üç yıldır ABD’de sağlık hizmetlerinde çalışıyorum; önce hemşire yardımcısı olarak, şimdi ise lisanslı hemşire olarak. Çalıştığım bölüm acil servis ve ABD’deki çoğu acil serviste olduğu gibi burası da genellikle birinci basamak sağlık hizmetleri ve diğer sektörlerdeki ciddi eksikliklerin boşluğunu doldurmak üzere hizmet veriyor.

Hastalık ve enfeksiyonun ileri aşamalarında olan, eğer gerekli bakımı zamanında almış olsalar hiç bu kadar ağır hastalanmamış olacak insanlarla karşılaşıyoruz. Sadece sokaklardan kurtulmak ve sıcak bir yemek yemek için hastaneye başvuran evsiz insanlarla karşılaşıyoruz. Doktor ve hemşirelerin aşırı iş yükü, iletişim sorunları, ödeme imkânsızlığı ve ambulans ücretlerinden duyulan korku gibi bozuk sistemler yüzünden uygun ya da etkili bakımdan mahrum kalan hastalarla karşılaşıyoruz. Ve tek bir hastane ziyaretinin insanları maddî çöküşe sürüklediğini görüyoruz.

Bunlar, ABD’deki her sağlık profesyonelinin kolayca ifade edebileceği ancak çözülmesi imkânsız gibi görünen, sistemin yapısal sorunlarıdır. Ve bunlar gerçekten de çözülmesi mümkün olmayan sorunlardır; en azından sağlık hizmetlerinin insan ihtiyaçlarını karşılamaktan ziyade kâr elde etmenin bir aracı olduğu kapitalist bir sistemde. Küba’da ise, sağlık hizmetlerinin bir insan hakkı, devlet sorumluluğu ve ulusal öncelik olduğu bir sistemde nelerin mümkün olduğunu kendi gözlerimle gördüm.

Karantina koşullarında sağlığa öncelik vermek

Eski bir atasözü şöyle der: “Bir gram önlem, bir kilo tedaviye bedeldir.” İnsan sağlığına gerçekten değer veren bir sistem, önleme ve erken müdahaleye öncelik verir.

Küba’da her mahallede bir klinik bulunuyor ve bu klinikte, genellikle o mahallede yaşayan, o topluluğa hizmet sunan bir aile hekimi ve hemşire ekibi görev yapıyor. Düzenli birinci basamak sağlık hizmetleri ve randevusuz muayenelerin yanı sıra, hekim ve hemşireler ev ziyaretleri de gerçekleştiriyor; böylece bölge sakinlerinin sağlığını etkileyebilecek koşulları da değerlendirebiliyorlar. Üstelik tüm bunlar ücretsiz! Böyle bir sistem sayesinde salgın hastalıklar daha verimli bir şekilde tespit edilip kontrol altına alınabilir, kronik hastalıklar daha iyi yönetilebilir ve yaşlılar ile toplumun kırılgan üyelerinin bakımdan mahrum kalma olasılığı azalır.

Özel tıbbî bakıma ihtiyaç duyan veya daha karmaşık sağlık sorunları olan Kübalılar, önce yerel polikliniklere, ardından da gerektiğinde üst düzey üçüncü basamak hastanelere sevk ediliyorlar. Yüksek riskli hamileliği olan kadınlar, bir eve benzeyecek şekilde oluşturulmuş doğum evlerine sevk ediliyorlar ve burada günlük olarak bakım alıyorlar. Tüm bu süreçler boyunca sunulan sağlık hizmetleri, kişinin aile hekimi ile koordineli olarak yürütülüyor. Çoğu zaman aile hekimi hastaneye gelerek hastayı muayene ediyor ve oradaki uzmanlarla bakım sürecini koordine ediyor!

Bunun mümkün olmasının nedeni, Küba’nın dünyanın herhangi bir yerinden daha fazla kişi başına düşen doktor sayısına sahip olması, ki bunun başlıca sebebi de eğitimin ücretsiz olması! Öte yandan ABD ise ciddi bir doktor açığıyla karşı karşıya, üstelik olağanüstü düzeyde öğrenci borcu olan yeni mezun doktorlar, maaşların düşük, iş yükünün fazla ve emeğin yeterince takdir edilmediği birinci basamak sağlık hizmetlerine girmekten giderek daha fazla kaçınıyor.

Eğitim ve yaratıcılık, sistemin belkemiğidir

Küba’daki tıp eğitimi, hekimleri sadece tıbbî uygulamada bulunmak üzere yetiştirmekle kalmıyor, aynı zamanda kendi yaşadıkları bölgelerde değişimin etkin aktörleri olmaları için de donatıyor; hastalıkları tedavi edecek bilginin yanı sıra, hastalıkların ortaya çıkmasını önleyecek sosyal ve siyasi müdahalelerde bulunmak için gerekli araçlarla da donatıyor. Aile hekimleri ve hemşireler, mahallelerindeki sağlık sorunlarını ele almak için Devrimi Savunma Komiteleri gibi yerel kitle örgütleri ve kamu kurumlarıyla birlikte çalışıyorlar.

Hemşireliğin bu uygulama alanını öğrenmek beni hayrete düşürdü. Aslında, diğer sağlık meslekleri yerine hemşire olmayı seçmemin nedenlerinden biri, hemşirelik okulunun sağlığın sosyal belirleyicileri hakkındaki eğitimi müfredata dâhil etmesiydi: güvenli barınma, eğitim, besleyici gıdalara erişim, gelir, çevresel koşullar ve toplumsal bağlam. Peki, hemşirelere bu faktörleri ele almak için gerekli imkânlar ya da kaynaklar sağlanmıyorsa, bu eğitimin ne yararı var? İnsanların ihtiyaçlarını karşılamayı reddeden ve bilerek sağlığı tehlikeye atan koşullar yaratan bir sistemde bu eğitimin ne faydası var?

Kübalı sağlık çalışanları, birinci basamak ilaçlara erişim eksikliği, tanı cihazlarını onarmak için gerekli yedek parçaları temin edememe ve yakıt ambargosu nedeniyle çalışanların hastaneye ulaşamaması sonucu ortaya çıkan personel sıkıntısı gibi abluka kaynaklı ek zorlukların üstesinden gelmek için yaratıcı çözümler bulmak zorundalar. ABD’de standart olan ileri teknoloji ve ekipmanlara sahip olmasalar bile inanılmaz derecede karmaşık hastalıkları etkili bir şekilde teşhis edip tedavi edebiliyorlar. Kübalı bir hekimin bize söylediği gibi, “sorunların %80’i sadece insanlarla konuşarak çözülebilir.”

Sosyalizm gelecektir!

Küba, hemşire ve hekimlerin öncülüğündeki çözümlerin devlet tarafından gerçekten desteklendiği bir sağlık sisteminde çalışmayı hayal etmemi sağladı. İnsanlara bakım sağlamak zor bir iş ancak ABD’de kâr marjlarını maksimize etmek için kasıtlı olarak personel sayısının az tutulması, sigorta şirketleriyle yaşanan çatışmalar ve hasta bakımından çok hissedarların çıkarlarını ve kâr hedeflerini ön plana çıkaran politika ve süreçler nedeniyle bu iş daha da zor hâle geliyor.

ABD’deki sağlık çalışanları arasında “tükenmişlik” salgınının kriz boyutlarına ulaştığı bir dönemde, böyle bir şeyden hiç haberi olmayan Kübalı hemşirelerle konuştum. Çünkü onlar, insanlara hizmet etmek ve onlara bakmak amacıyla ve tam da bu aynı amaçla tasarlanmış bir sistem içinde çalışıyorlar. İşte bu tür bir sistem, bir abluka karşısında bile işliyor. Ve şimdi bunu kendi gözlerimle gördüğüme göre, memleketimdeki herkese, tükenmişlik yaşayan her iş arkadaşıma, hayal kırıklığına uğramış her hastama bunu anlatmak zorundayım.

ABD halkı, gerçekten işleyen bir sistemi hak ediyor, Küba halkı ise soykırım niteliğindeki abluka olmadan kendi sistemini yönetmeyi hak ediyor. Biz bu duruma razı olamayız, daha iyisi için mücadele etmek zorundayız. Hepimizin sağlığı buna bağlı.

“Tarih, seyredenler tarafından yazılmaz. Tarih, mücadele edenler tarafından yazılır.” | Kenya Komünist Partisi Marksistin genel sekreteri Booker Omole ile röportaj

Booker Omole ile yaptığımız bu röportajda; Kenya Marksist Komünist Partisinin kuruluş sürecini, ideolojik duruşunu, Partiye ve kendisine yönelik saldırıları, Kenya’da işçi sınıfının öncelikli gündemleri ile sendikal hareketin durumunu, Afrika’nın diğer ülkelerindeki gelişmelere dair değerlendirmelerini ve enternasyonal mücadeleyi konuştuk. Röportajımız öncesinde kendisini okurlarımıza tanıtmasını da rica ettiğimiz Booker Omole, bize şu yanıtları verdi:

“Booker Omole Kenya Komünist Partisi Marksistin Genel Sekreteri olup Kenya işçi sınıfı ve yoksul köylülerin mücadelelerinden gelen Marksist-Leninist ve Maoist bir teorisyen ve örgütçüdür. Kenya’da komünist hareketin yeniden inşasında, ulusal demokratik devrim çizgisini ilerletmede ve ideolojik eğitim, kitle örgütlenmesi ve anti-emperyalist seferberliğin liderliğinde öncü bir rol oynamıştır. Yeni-sömürgeci egemenliğe ve revizyonizme karşı tavizsiz duruşuyla tanınan Omole, devrimci dönüşüm için işçileri, gençleri ve ilerici güçleri örgütlemeye devam ederken devletin baskısıyla karşı karşıya kalarak siyasi direnişin ön saflarında yer almıştır.”

Kaldıraç: Okurlarımız ve yoldaşlarımız için partinizin tarihçesini, oluşum sürecini ve ideolojik duruşunu kısaca anlatabilir misiniz?

Kenya Marksist Komünist Partisi, bir elverişlilikten değil, bir mecburiyetten doğmuştur. Parti, yeni-sömürgeci egemenliğin zincirlerine vurulmuş, komprador kapitalizm tarafından boğulmuş ve ulusal kurtuluşun tamamlanmamış görevlerinin izlerini taşıyan Kenya toplumunun somut koşullarından ortaya çıkmıştır. Kuruluşumuz mücadeleye dayalıdır; Mau Mau’nun sömürgecilik karşıtı direnişinden 1963’teki ihanete uğramış bağımsızlığa uzanan uzun bir süreçte temellenmiştir.

Oluşumumuz, Kenya Komünist Partisi ile yaşadığımız ideolojik kopuştan da ayrı düşünülemez. Bu kopuş, bir kişilik meselesi değildi. Bu, bir çizgi meselesiydi. Devrim mi reform mu, Marksizm mi revizyonizm mi, sorusuydu. Bu mücadele içinde, Mwandawiro Mganga ve Benedict Wachira’dan oluşan ve bizim “ikili çete” olarak tanımladığımız gerici bir akım, oportünizmin örgütsel ifadesi olarak ortaya çıktı ve sınıf işbirliği, parlamenter ahmaklık ve burjuva siyasetine boyun eğme çizgisini savundu. Biz bu sapmadan kararlı bir şekilde koptuk. Tasfiyeyi reddettik. Teslim olmayı reddettik. İşçi sınıfına dayanan gerçek bir devrimci öncü kadroyu yeniden inşa etme yolunu seçtik.

Kılavuzumuz Marksizm-Leninizmdir ve bizi besleyen Mao Zedong düşüncesidir. Tarihsel materyalizmi pusulamız, sınıf mücadelesini ise yöntemimiz olarak benimsiyoruz. Soyut kavramlarla uğraşmıyoruz. Emperyalizm, feodal kalıntılar ve bürokratik kapitalizmin halk aleyhine gerici bir blok oluşturduğu Kenya toplumunun somut çelişkileriyle uğraşıyoruz.

Stratejik çizgimiz nettir. Kenya’nın sosyalizme giden yolda bir aşama olarak ulusal demokratik Devrime ihtiyacı vardır. Bu devrime, işçi sınıfı tarafından önderlik edilmeli ve köylüler, gençlik ve tüm ezilen kesimlerle ittifak içinde yürütülmelidir. Revizyonizmi reddediyoruz. Oportünizmi reddediyoruz. Devrimci dönüşümün savunucusuyuz.

Şu anda Kenya’daki işçi sınıfının durumu nedir? En öncelikli siyasi konular ve tartışmalar nelerdir? İşçilerin karşı karşıya olduğu en ciddi sorunlar nelerdir?

Kenya işçi sınıfı kuşatma altındadır ancak bu durum, tüm maddî gerçekliğiyle kavranmalıdır. İşçi sınıfı, tesadüfen değil, kasıtlı olarak nispeten zayıf kalmıştır. Emperyalist egemenlik, sanayi gelişimini engellemiş, üretim kapasitesini düşürmüş ve ekonomiyi bağımlılık durumuna hapsetmiştir. Sanayi sektörleri zayıf, parçalanmış ya da hiç yoktur. Sonuç olarak, sayısal olarak kısıtlı bir işçi sınıfı ortaya çıkarken, halkın büyük çoğunluğu, yüzde yetmişinden fazlası, sistemin dayattığı ve sürdürdüğü geri kalmışlık koşullarına maruz kalan kırsal bölgelere itilmiştir.

Kırsal kesimde sömürü, çok katmanlı ve acımasız biçimler alır. Kırsal proletarya ve yoksul köylüler, yalnızca piyasa sömürüsüne değil, aynı zamanda yeni-sömürgecilik altında varlığını sürdüren kapitalizm öncesi ilişkilere de maruz kalmaktadır. Tefecilik, köylüyü borç döngüsüne hapseder. Aynî rant, hasadı aileyi beslemeden önce elinden alır. Emek rantı, karşılıksız emeği sömürür. Para rantı, toprak sahiplerinin ve yerel elitlerin kontrolünü sıkılaştırır. Köylü toprağı işler ama sahibi değildir. Üretir ama kontrol edemez. Yaşar ama ilerleyemez.

Oysa bu gerçekliğin içinde belirleyici bir güç yatmaktadır. Geniş ve dirençli köylü kesimi, devrimin fiziksel gücünü oluşturmaktadır. Bu kesim, bir enerji deposu ve işçi sınıfı tarafından örgütlenip yönetildiğinde eski düzeni yerle bir edebilecek büyük bir kitledir. Köylü kesimi olmadan devrim olmaz. Bilinç ve örgütlenmeyle donanmış köylü kesimi varken, önünü kesebilecek hiçbir güç yoktur.

Kenya’da sınıf mücadelesi bir teori değildir. Bu, canlı ve nefes alan bir gerçektir. Fabrikalarda, tarlalarda, sokaklarda ve köylerde yaşanmaktadır. İşçiler düşük ücretlere, güvencesiz çalışma koşullarına ve emeklerinin sömürülmesine karşı grevlerle ayaklanmaktadır. Endüstriyel eylemlerden kendiliğinden yapılan iş bırakma eylemlerine kadar, işçi sınıfı baskı ve parçalanma koşulları altında bile varlığını hissettirmektedir.

Kırsal kesimde çelişkiler giderek keskinleşmektedir. Köylüler toprak gasbına, yerinden edilmeye, toprak sahiplerinin ve tarım sektöründeki büyük şirketlerin egemenliğine karşı direnmektedir. Toprak ve geçim kaynakları konusunda yerel ayaklanmalar, topluluk direnişleri ve örgütlü mücadeleler giderek daha sık görülmektedir. Öfke derinleşmekte, sabır tükenmektedir.

Bu mücadeleler dağınık görünebilir, ancak hepsini birbirine bağlayan ortak bir bağ vardır. Bunlar, kitleler ile onları sömüren sistem arasındaki aynı temel çelişkiyi yansıtmaktadır. Devrimcilerin önündeki görev açıktır: bu mücadeleleri birleştirmek, onlara bir yön vermek ve dağınık direnişi, ulusal demokratik devrimi ilerletebilecek bilinçli ve örgütlü bir güce dönüştürmek.

En öncelikli sorunlar işsizlik, işgücünün güvencesizleştirilmesi, artan yaşam maliyeti, toprak mülkiyetinin elinden alınması ve sosyal hizmetlerin gerilemesi olmaya devam etmektedir. Sağlık ve eğitim metalaştırılmıştır. Konutlar satın alınamaz hâle gelmiştir. Açlık artık bir istisna değildir; norm hâline gelmektedir.

Siyasi olarak, kitleler bir temsil kriziyle karşı karşıyadır. Burjuva partiler hiçbir çözüm sunmamaktadır. Sömürüyü derinleştirirken vaatlerini sürekli yeniden üretmektedirler. Halk arayış içindedir. Sorgulamaktadır. Mücadele yoluyla sorunun şu ya da bu politikacı olmadığını öğrenmektedir. Sorun sistemin kendisidir.

Kenya’da işçi hareketi ve sendikaların durumu nedir? Sendikalar güçlü mü, sorunları nelerdir ve devrimciler sendikal mücadeleye nasıl yaklaşıyor?

Kenya’daki sendika hareketi, fedakârlık ve mücadelelerle yazılmış militan bir geçmişe sahiptir; ancak bugün bürokratikleşme ve sınıf işbirliğinin ağırlığı altında ezilmektedir. Sendika liderliği içinde, tabanından kopuk, ayrıcalıklarla korunmuş, maddî ve siyasi olarak devlete ve sermayeye bağlı bir işçi aristokratları tabakası ortaya çıkmıştır. Bu tabaka işçilerin dilini konuşur ancak uzlaşma çıkarları doğrultusunda hareket eder. Mücadeleden korkar. Kargaşadan korkar. Kitlelerin bağımsız gücünden korkar.

Birçok sendika lideri devlet aygıtına yutulmuş ya da sermaye tarafından saflarına çekilmiştir. İşçileri harekete geçirmek yerine onları pasifize etmektedirler. Grevler düzenlemek yerine geri çekilme müzakereleri yapmaktadırlar. Tanık olduğumuz şey basitçe bir zayıflık değildir; işçilerin mücadele içgüdüleri ile liderliğin bazı kesimlerinin muhafazakar eğilimleri arasında, harekete içkin bir çelişkidir.

Sendikalar var, ancak güçleri eşit değildir. Bazı sektörlerde aktif kalıyorlar, ancak diğer birçok sektörde tabanla kopuk durumdalar. İşçiler genellikle tek başlarına mücadele etmek, kendiliğinden örgütlenmek, yapı veya süreklilik olmadan direnmek zorunda kalıyorlar.

Ancak hikâye burada bitmiyor. Bu fırsatçılık tabakasının altında, işçi sınıfının gerçek hareketi gelişmeye devam etmektedir. Partimiz tam da bu düzeyde devreye girmektedir. İşçilere gözlemci olarak değil, örgütçü olarak gitmekteyiz. Aşağıdan yukarıya doğru inşa etmekteyiz.

Mombasa sahilinde, liman ve rıhtım işçileri arasında, geçici işçi statüsüne karşı, nakliye tekellerinin sömürüsüne karşı ve ekonominin can damarını elinde tutanlara dayatılan acımasız koşullara karşı örgütlenerek sabırlı ve ısrarlı bir çalışma yürütüyoruz. Orada mücadele keskin, çünkü işçiler emperyalist ticaret ağlarına ve onların yerel temsilcilerine karşı doğrudan direniş gösteriyorlar.

İhracat işleme bölgelerindeki işçiler için koşullar daha da ağırdır. Bu bölgeler, işçi haklarının bastırıldığı, ücretlerin asgarî geçim düzeyinde tutulduğu ve baskıların hiç bitmediği birer aşırı sömürü bölgesi niteliğindedir. Burada sessiz ama kararlı bir şekilde örgütleniyor, bilinç oluşturuyor, ücretler ve çalışma koşulları üzerine yürütülen günlük mücadeleleri emperyalizm ve yeni-sömürgeciliğe karşı daha geniş kapsamlı siyasi mücadeleyle birleştiriyoruz.

Yaklaşımımız sendikaları terk etmek değil, onları dönüştürmektir. İşçilere gidiyoruz. Aşağıdan örgütleniyoruz. Taban komiteleri kuruyoruz. Varsa ihaneti ortaya çıkarıyoruz. Birliğin mücadeleye hizmet ettiği yerlerde birleşiyoruz. Sendikaların uzlaşma araçları değil, mücadele organları olarak sınıf karakterlerine dönmeleri gerektiğini tekrar tekrar vurguluyoruz.

Partiniz, devletin şiddetli saldırılarına ve baskısına maruz kalmıştır. Partinize yönelik devam eden saldırıları, Kenya’daki devrimcilerin direnişini ve Anadolu’daki işçilerin sizinle nasıl dayanışma içinde olabileceğini anlatabilir misiniz?

Partimiz tutuklamalar, taciz, gözetim ve sürekli fiziksel saldırılarla karşı karşıya kalmıştır. Bu tesadüfî değildir. Bu sistematiktir. Devlet örgütlenmeden korkar. Netlikten korkar. Gücünü anlayan ve bu gücü harekete geçirmeye başlayan halktan korkar.

Ben soyut bir şekilde değil, yaşanmış deneyimlerden yola çıkarak konuşuyorum. Kendi evimde gerçekleşen saldırı da dâhil olmak üzere, beni sindirmek ve susturmak amacıyla hayatıma yönelik doğrudan girişimler oldu. Ayrıca, bir parti aracına yönelik hedefli bir saldırı da oldu; bu saldırı sadece mülke değil, temsil ettiği kolektif çalışmaya ve harekete de yönelikti. En son olarak, kaçırıldım, işkenceye maruz kaldım ve bir uyarı olarak serbest bırakıldım. Ancak bu tür eylemler korku yaratmaz. Netlik yaratır. Devletin, tarafsız bir hakem değil, sınıf egemenliğinin bir aracı olarak gerçek doğasını ortaya çıkarır.

Yerel düzeyde, baskı genellikle güvenlik aygıtı içindeki bilinen anti-komünist unsurlar tarafından uygulanmaktadır. Mlolongo Karakol Komutanı Peter Mugambi, örgütlenme çabalarını baltalamak amacıyla taciz, keyfî tutuklamalar ve sindirme yöntemlerine başvurarak, yoldaşlarımıza karşı sürekli bir zulüm merkezi olarak hareket etmiştir. Bunlar münferit olaylar değildir. Bunlar, sermayenin ve emperyalizmin çıkarlarını korurken devrimci faaliyetleri bastırmak için devlet aygıtının devreye sokulduğu daha geniş bir kalıbın parçasıdır.

Yoldaşlarımız, korkusuzca gerçeği söylediğimiz için hedef alınmaktadır. Biz yoksulları örgütlüyoruz. Emperyalizmi ifşa ediyoruz. Boyun eğmeyi reddediyoruz.

Ancak baskı bizi zayıflatmaz. Bizi daha da güçlendirir. Her saldırı, devletin sınıfsal doğasını kitlelere daha net bir şekilde ortaya koyar. Her şiddet eylemi, tarafsızlık yanılsamasını ortadan kaldırır. Her tutuklama, her dayak, her sindirme eylemi, siyasi bilinci derinleştirir ve direniş çemberini genişletir.

Devrimciler rahatlık içinde şekillenmez. Onlar mücadelede şekillenir. Ve bugün Kenya’da bu mücadele giderek şiddetleniyor.

Anadolu’daki ve dünyanın dört bir yanındaki yoldaşlarımıza sesleniyoruz: Dayanışma faal olmalıdır. Örgütlerinizde mücadelemizi gündeme getirin. Uluslararası kampanyalar düzenleyin. Baskıyı ifşa edin. Deneyimlerinizi paylaşın. Proleter enternasyonalizmini bir slogan olarak değil, yaşayan bir pratik olarak güçlendirin. Birine yapılan zarar, hepimize yapılan zarardır.

Ortadoğu’da artan emperyalist müdahaleyle paralel olarak, Afrika Boynuzu ve Doğu Afrika’daki emperyalist amaçlar da giderek gelişiyor. Doğu Afrika ve Kenya’daki emperyalizmin tarihini nasıl tanımlarsınız? Emperyalizm şu anda bölgede ve Kenya’da nasıl işliyor? Kenya, bölgedeki ve ötesindeki çatışmalara, özellikle de Sudan’daki savaşa nasıl dâhil oluyor?

Doğu Afrika’daki emperyalizm, sömürge bayraklarının indirilmesiyle sona ermedi. Sadece biçimini değiştirdi. Dün valiler aracılığıyla hüküm sürüyordu. Bugün ise borç, askerî anlaşmalar, istihbarat ağları, çokuluslu şirketler ve yerel işbirlikçi elitler aracılığıyla hüküm sürmektedir.

Kenya, bu sistemin kilit noktalarından biridir. Emperyalist güçlerle bağlantılı resmî anlaşmalar ve stratejik tesisler aracılığıyla önemli bir yabancı askerî varlığa ev sahipliği yapmaktadır. Bu düzenlemeler “güvenlik işbirliği” olarak sunulsa da, özünde Kenya’yı halkın egemenliğinden ziyade dış stratejik çıkarlara hizmet eden küresel askerî mimarîlere daha da derinlemesine entegre etmektedir.

Aynı zamanda, Nairobi’de düzenlenmesi beklenen Afrika-Fransa zirvesi de dâhil olmak üzere, üst düzey emperyalist ve yeni-sömürgeci görüşmeler etrafında hazırlıklar ve diplomatik manevralar giderek artmaktadır. Bu tür toplantılar tarafsız diplomatik etkinlikler değildir. Bunlar, Afrika’daki egemen sınıflar ile eski sömürge güçleri arasında nüfuzun yeniden düzenlendiği, ekonomik bağımlılığın tazelendiği ve askerî ve siyasi uyumun pekiştirildiği arenalardır. Bununla yakından bağlantılı olarak, Fransa ve Kenya arasında yeni askerî ve güvenlik işbirliği çerçevelerinin genişlemesi, terörle mücadele ve bölgesel istikrar bayrağı altında istihbarat paylaşımını, eğitimi ve operasyonel koordinasyonu derinleştirmektedir.

Doğu Afrika genelinde, egemen sınıflar ortak bir yeni-sömürgeci güvenlik yapısına giderek daha fazla entegre olmaktadır. Devletler arasında istihbarat paylaşımı yapılmaktadır. Güvenlik güçleri sınır ötesi koordinasyon içindedir. Baskı yöntemleri paylaşılmakta ve taklit edilmektedir. Uygulamada bu durum, protesto hareketlerinin, grevlerin ve halk ayaklanmalarının sadece iç baskı ile değil, aynı zamanda koordineli bölgesel güvenlik önlemleriyle de karşılanması anlamına gelmektedir. Bir ülkenin ezilen halkları, sistemi savunmak için uyumlu bir şekilde hareket eden birbirine bağlı rejimler tarafından giderek daha fazla bölgesel bir tehdit olarak görülmektedir.

Kenya ekonomisi de aynı bağımlı yapıyı yansıtmaktadır. Özellikle Nairobi’nin sanayi alanında bulunan sözde sanayi bölgeleri, gerçek anlamda ulusal sanayileşmenin merkezleri olarak işlev görmemektedir. Bunun yerine, bu bölgeler giderek depolar, dağıtım merkezleri ve yabancı mallara yönelik ithalat odaklı depolama ağları tarafından domine edilmektedir. Bu durum, daha derin bir gerçeği yansıtmaktadır. Kapitalist gelişme, emperyalizm tarafından engellenmiş ve çarpıtılmıştır. Ekonomi, kendi kendini idame ettirebilen bir sanayi tabanı oluşturmak yerine, tüketim, ithalat ve bağımlılık üzerine yapılandırılmıştır.

Kırsal kesimde, toprak ağalığı yeni-sömürgeci koşullar altında devam etmekte ve daha da derinleşmektedir. Geniş araziler dar bir elit kesim tarafından kontrol edilirken, çoğunluk ise güvencesiz bir hayatta kalma mücadelesine itilmektedir. Tefecilik kırsal yaşamı domine etmektedir. Köylüler borç döngüsüne hapsolmuş durumdadır, sömürücü faiz oranlarıyla borçlanmaya zorlanmakta, hasatlarıyla, emekleriyle veya daha fazla borçlanma yoluyla geri ödemek zorunda kalmaktadırlar. Bu aşırı sömürü sistemi, yarı feodal ilişkilerin kalıntılarını modern finansal egemenlikle birleştirerek, kırsal kitleleri katmanlar hâlinde baskı altına almaktadır.

Kenya’daki kapitalist gelişimin bile emperyalizm tarafından sistematik olarak engellendiğini anlamak önemlidir. Emperyalizm, endüstriyel dönüşümü gerçekleştirebilecek bağımsız bir ulusal burjuvazinin ortaya çıkmasına izin vermek yerine, bağımlılığı pekiştirmiş, üretimi parçalamış ve birikimi ticaret, gayrimenkul ve finansal spekülasyona yöneltmiştir.

Bölgesel olarak, bu çelişkiler Sudan’daki savaş gibi devam eden çatışmalarla daha da keskinleşmektedir. Bu savaş sadece içerideki bir savaş değildir. Bu savaş, bölgesel rekabetler, dış müdahaleler ve stratejik etki, kaynaklar ve ticaret koridorları üzerindeki emperyalist rekabetle iç içe geçmiştir. Dolayısıyla Sudan halkının çektiği acı, dış ve iç gerici güçlerin siyasi ve ekonomik çıkarlar için istikrarsızlığı uzatmak üzere etkileşime girdiği daha geniş bir sistem tarafından daha da şiddetlendirilmektedir.

Bu bağlamda Doğu Afrika, bağımsız bir kalkınma bölgesi değildir. Burası, emperyalist nüfuzun, yeni-sömürgeci işbirliğinin ve halk direnişinin çatıştığı bir alandır. Devrimci hareketin görevi, bu yapıları açıkça ortaya çıkarmak ve kitleleri bu yapılardan tamamen kopmak üzere örgütlemektir.

Son yıllarda Batı Sahel, Burkina Faso, Nijer ve Mali’de yaşanan gelişmeleri nasıl değerlendiriyorsunuz?

Burkina Faso, Mali ve Nijer’deki olaylar, emperyalist egemenliğin derin bir krizini yansıtmaktadır. Kitleler, özellikle gençlik ve ordunun bazı kesimleri, yabancı kontrolüne bağlı eskimiş düzeni reddetmektedir.

Bu gelişmeler, egemenlik, haysiyet ve ulusal kaynaklar üzerinde kontrol sahibi olma konusundaki güçlü bir iradeyi ifade etmektedir. Kenya Marksist Komünist Partisi, bu kırılmaları emperyalist egemenliğe karşı ulusal bir direniş eylemi ve hem tabandan hem de üst kademelerden gelen vatansever direnişin bir ifadesi olarak kabul etmekte ve desteklemektedir. Aynı zamanda, mücadelenin yalnızca siyasi yeniden yapılanma düzeyinde kalamayacağını vurguluyoruz. Mücadele, işçi sınıfı ve yoksul köylülüğün stratejik liderliği üstlendiği ve mücadelenin savunmacı bir tavırdan sosyalizmi hedefleyen ilerici bir devrimci kırılmaya doğru ilerlediği, toplumun niteliksel bir dönüşümüne doğru ilerlemelidir.

İşçi sınıfı ve köylülüğe dayanan net bir devrimci önderlik olmadan, üretim ilişkilerini kökten dönüştürmeden, eski egemen tabakaların yerini yenilerinin alabileceği bir sapma tehlikesi ortaya çıkar. Toplumsal dönüşümün olmadığı egemenlik, eksik kalır. Sosyalizm olmadan kurtuluş, kırılgan kalır.

Ayrıca, Sahel bölgesinin bazı kesimlerinde ciddi başarısızlıklar ve siyasi aşağılanmalar yaşayan emperyalizmin, şu anda kıtanın başka bölgelerinde, özellikle de Doğu Afrika’da etkisini yeniden pekiştirmeye çalıştığını da belirtmek isteriz. Bu, en belirgin şekilde Nairobi’de planlanan Afrika-Fransa zirvesi gibi girişimler ve Paris ile Nairobi arasındaki askerî ve güvenlik işbirliği çerçevelerinin derinleştirilmesi yoluyla, diplomatik ve askerî yeniden konumlanmanın yoğunlaştırılmasını kapsamaktadır. Bu gelişmeler, stratejik etkiyi yeniden tesis etme, parçalanmış ittifakları yeniden inşa etme ve yerel egemen sınıflarla yeni ortaklık biçimleri kurma yoluyla azalan emperyalist otoriteyi istikrara kavuşturma girişimini yansıtmaktadır.

Bu bağlamda, Doğu Afrika’daki devrimcilerin görevi daha net ve acil hâle gelmektedir. Sahel’deki kazanımlar incelenmeli, savunulmalı ve daha da geliştirilmeli, ancak aynı zamanda daha yüksek düzeyde örgütlenme ve sınıf mücadelesi yoluyla aşılmalıdır. Kenya Marksist Komünist Partisi, gerçek egemenliğin ancak işçi sınıfının stratejik taarruzu, köylülüğün belirleyici bir güç olarak seferber edilmesi ve sosyalizme giden devrimci bir yolun inşa edilmesi yoluyla sağlanabileceğini savunmaktadır.

Bu mücadeleleri hem dayanışma hem de eleştirel bir netlikle izliyoruz. Anti-emperyalizm, sınıf mücadelesiyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olmalıdır. Aksi takdirde, kısmî, geri dönüşümlü ve yeni egemenlik biçimlerine karşı savunmasız kalır.

Emperyalist ülkelerdeki savaş karşıtı hareketlerin pasifizmini ele alalım ya da bizim analizimize göre Üçüncü Dünya Savaşı’nın sürdüğü İran, Filistin ve Ukrayna’yı ele alalım, Güney Çin Denizi’ni ele alalım, Tayvan cephesini ele alalım, Afrika’daki emperyalist savaşları ele alalım.

Partiniz, uluslararası alanda devam eden emperyalizm krizlerini nasıl değerlendiriyor? Emperyalizme karşı çıkmak için uluslararası dayanışmayı inşa etmenin yolu nedir?

Emperyalizm krizde, ancak kendi kendine çökmüyor. Tam da küresel hâkimiyeti sorgulanmaya başladığı için daha da saldırganlaşıyor. Çöküşünü geciktirmek ve parçalanmış ama direnen dünya sistemi üzerindeki kontrolünü yeniden tesis etmek amacıyla savaşlar başlatıyor, yaptırımlar uyguluyor, darbeler düzenliyor ve sömürüyü yoğunlaştırıyor.

Genelleşmiş bir emperyalist çatışmanın özelliklerini taşıyan, çok sayıda cephede kendini gösteren bir tür gelişen küresel savaş dönemini yaşıyoruz. Analizimize göre bu, doğrudan askerî şiddet yoluyla sömürgeci bir yerleşim projesinin sürdürüldüğü Filistin’de devam eden savaşları; yaptırımların, gizli operasyonların ve askerî tehditlerin uzun vadeli bir istikrarsızlaştırma stratejisinin parçası olduğu İran’ı kapsayan çatışmayı ve askerî kuşatma, deniz kuvvetleri konuşlandırmaları ve rekabet hâlindeki stratejik iddiaların, keskinleşen emperyalist baskı ve rekabeti yansıttığı Güney Çin Denizi ve Tayvan dâhil olmak üzere Doğu Asya’da tırmanan gerilimleri içermektedir.

Afrika kıtasında, çok sayıda savaş ve silahlı çatışma, dış çıkarlar ve iç egemen sınıf ittifakları tarafından şekillendirilmeye ve uzatılmaya devam ediyor. Sudan’dan Sahel’e, oradan da Afrika Boynuzu’na kadar, bu çatışmalar birbirinden bağımsız değildir. Bunlar, emperyalist güçlerin stratejik koridorlar, kaynaklar ve siyasi nüfuz için, genellikle vekil güçler ve yerel işbirlikçi rejimler aracılığıyla rekabet ettiği, krizde olan küresel sistemin birbiriyle bağlantılı tezahürleridir.

Ukrayna meselesine gelince, bizim tutumumuz, bunun özünde bir emperyalistler arası savaş olmadığı, NATO’nun genişlemesi ve Batı emperyalistlerinin Rus devletine karşı oluşturduğu kuşatma tarafından yönlendirilen bir vekâlet savaşı olduğu yönündedir. Bu, jeopolitik çevreleme ve askerî baskıdan oluşan daha geniş bir stratejiyi yansıtmaktadır ve Ukrayna bu çatışmanın doğrudan savaş alanı olarak işlev görmektedir. Aynı zamanda, ilgili tüm ülkelerdeki işçi sınıfının bu savaşın yükünü taşıdığını ve hiçbir tarafın egemen sınıflarının onların çıkarlarını temsil etmediğini kabul ediyoruz.

Emperyalist ülkelerin kendi içlerinde, egemen savaş karşıtı hareketin büyük bir kısmı, materyalist analiz ve örgütlü siyasi mücadele yerine pasifizm ve ahlâkî çağrılarla şekillenmektedir. Bu hareketler savaşa karşı samimi bir muhalefet sergilese de, genellikle emperyalizmin sınıfsal karakteriyle yüzleşmekten kaçınırlar. Savaşı üreten sistemi ortadan kaldırmadan barış çağrısında bulunurlar. Sonuç olarak, kitlelerin duygularını emperyalist saldırganlığı durdurabilecek örgütlü bir güce dönüştüremezler. Devrimci bir perspektif olmadan pasifizm, bir mücadele silahı olmaktan çıkıp bir basınç tahliye vanası hâline gelir.

Kenya Marksist Komünist Partisi, emperyalizmin reforme edilemeyeceği veya ahlâkî sınırlamalarla dizginlenemeyeceği görüşündedir. Emperyalizm, işçi sınıfının ve dünyanın ezilen halklarının örgütlü mücadelesi yoluyla yenilmelidir. İleriye giden yol, her ülkede kitlelere dayanan, örgütsel açıdan disiplinli ve ideolojik açıdan net, güçlü devrimci hareketler inşa etmekten geçer.

Bu nedenle uluslararası dayanışma, örgütlü, koordineli ve ilkeli olmalıdır. Bildirilerin ve sembolik jestlerin ötesine geçmeli ve emperyalizme karşı ortak eylem, ortak mücadele ve birleşik cepheler hâline gelmelidir.

Mücadeleleri birbirine bağlamalıyız. Afrika’daki, Ortadoğu’daki, Avrupa’daki, Asya’daki ve Latin Amerika’daki işçiler ortak bir düşmanla karşı karşıyadır. Bu maddî birliği fark ettiğimizde ve bu farkındalıkla örgütlü bir şekilde harekete geçtiğimizde, güç dengesi değişmeye başlar.

Emperyalizmin krizi küreseldir. Buna verilecek yanıt da aynı şekilde küresel, bilinçli ve devrimci olmalıdır.

Eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Tarih, seyredenler tarafından yazılmaz. Tarih, mücadele edenler tarafından yazılır.

Kenya bir dönüm noktasındadır. Afrika bir dönüm noktasındadır. Dünya bir dönüm noktasındadır.

Bunu tüm inancımızla söylüyoruz. Kitleler yenilgiye uğramadı. Ayaklanıyorlar. Öğreniyorlar. Örgütleniyorlar.

Türkiye’deki işçilere ve yoksullara, fabrikalara, limanlara, şantiyelere, sömürü ve baskı karşısında sessiz kalmayı reddeden sokaklardaki gençlere militan dayanışmamızı sunuyoruz. Sizin mücadelelerinizde kendi mücadelelerimizi görüyoruz. Farklı coğrafyalar, tek bir sınıf düşmanı…

Mücadelenin devamlılığı içinde yaşayan Bekir Kilerci’nin anısını onurlandırıyoruz. Gerçek, sadece Bekir’e yapılanlar değil, teslim olmayı reddedenler tarafından ileriye taşınan, onun ötesine devam eden yoldur. Biz de aynı yolda yürüyoruz; Mahir, İbo, Deniz’in devrimci anılarının yanında, Fidel ve Che’nin yanında, imparatorluğa taş atan Filistinli çocukların yanında, Sovyet deneyiminin işçilerinin yanında, gökyüzünün bile işçi sınıfı tarafından ele geçirilebileceğini gösteren Paris Komünarlarının yanında yürüyoruz. Tarihin ağırlığını ve sorumluluğunu omuzlarımızda taşıyarak yürüyoruz.

Devrimci geleneğinizde de söylendiği gibi, kendi idealleri için savaşmayı göze alamayanlar, başkalarının idealleri altında yaşamak zorunda kalacaktır.

Gelecek emperyalizme ait değildir. Gelecek, işçi sınıfına ve dünyanın ezilen halklarına aittir.

Daima ileri. Mutlaka kazanacağız.

Kaldıraç'ın yeni sayısı çıktı

Kaldıraç 293. Sayı

İşçi Gazetesi'nin yeni sayısı çıktı

İşçi Gazetesi 236. Sayı