2026 yılı için asgarî ücret, 28.075 TL olarak açıklandı. Aslında, bu açıklama, Saray Rejiminin eli ile, uluslararası sermaye de içinde, sermayenin kararının duyurulmasından ibarettir. Sadece bu asgarî ücret müsameresi-gösterisi bile, Saray Rejiminin kimin iktidarı olduğunu, TC devletinin nasıl bir burjuva devlet olduğunu, Saray Rejiminin sermaye adına gördüğü işlevin açık kanıtıdır.

Bu nedenle, “uzman” unvanlı bir sürü zevatın (liberal solcu, sözüm ona solcu, sözüm ona aydın, sendika uzmanı, profesör ya da iş ilişkileri uzmanı vb.) devlet eli ile sergilenen bu müsamerede direkt ya da dolaylı yer aldıklarını söylemek abartılı olmaz. Bunlar bilerek ya da bilmeyerek, para karşılığı ya da gönüllü olarak Saray Rejiminin eklentileridir. Bu Saray ile bağlantılı uzmanlar, bize, işçi sınıfına, emekçilere, tüm topluma, aslında “devlet”in, bir baba olduğunu ama bugün yanlış işler de yapabildiğini anlatmaktadırlar. Örneğin bir bölümü, “maalesef para kalmadı,” diyor. Oysa herkes paranın nerede olduğunu ve neye paranın var edildiğini biliyor. Örneğin bir bölümü, “devlette liyakate göre bir düzenleme, kadrolaşma yok,” diyor. Oysa biz biliyoruz ki, bu olsa olsa bunu söyleyenlerin, “beni görevlendirin,” diye, devlete ve Saray’a, utanç verici yalvarışıdır.

Bu Saray’a, devlete eklenmiş uzman zevat, aslında işçi sınıfını yanıltmak, oyalamak için iş görmektedir ve bu konuda Saray’ın açıktan savunucusu olan kalemşörlere göre daha etkili iş görmektedir.

Oysa sadece asgarî ücret parodisi, sadece bu oyun bile bize, devletin ne olduğunu, kimin devleti olduğunu açık olarak göstermektedir. Bununla kalmıyor, bu asgarî ücret parodisi, bize sendikal federasyonların, hepsinin birden, ne olduklarını göstermektedir. Bu asgarî ücret müsameresi, bize “uzman” zevatın neyin uzmanı olduğunu da göstermektedir.

Bize diyorlar ki, aslında asgarî ücreti Erdoğan belirlemektedir. Baştan aşağıya yanlıştır. Demek istiyorlar ki, aslında devlet mekanizmasının burada bir rolü yoktur. Yanlıştır. Erdoğan’ın son iki yılda asgarî ücret konusunda bir etkisi bile yoktur. Saray Rejimi, TC devletinin olağanüstü örgütlenmesidir ve asgarî ücret parodisi, gerçekte devletin sermaye adına kararıdır. Sermaye ne istiyorsa, Saray bunu yapmaktadır ve başka da seçenekleri yoktur.

Bu tablo, yani asgarî ücret belirleme tablosu, süreci, bize sendikalar hakkında da bilgi vermektedir.

1- Türk-İş, Hak-İş aslında Saray’ın emrindedir ve oradan gelen emirleri hayata geçirmek için çalışmaktadır. Türk-İş, asgarî ücret toplantılarına girmeme kararı almıştır. Bunu da bir çeşit protesto olarak sunmaktadır. Tuvalete gidip gaz çıkartıp, bunu kaydetseler ve sonra yayınlasalar, daha etkili bir protesto yapmış olurlardı.

Saray Rejimi, devlet, asgarî ücretin ne olacağını, kaç lira olarak ilan edileceğini önceden bilmektedir. Bunu, Türk-İş de bilmektedir. Zira sendikalar, özellikle Türk-İş ve Hak-İş, savaş ekonomisi, rant ve yağma ekonomisinin bir parçasıdırlar, tekelci polis devletinin olağanüstü örgütlenmesinin bir parçasıdırlar. Onların da bilgisi dâhilindedir. Bunda şüpheye yer yok.

Bu nedenle, Türk-İş’in asgarî ücret müsameresinde bu kez, “toplantıya katılmamak” şeklinde rol alması, devletin kararıdır. Yoksa, Türk-İş kendi başına bir karar alamaz, bu mümkün değildir.

“Toplantıya katılmamak” ne demektir?

Türk-İş’in toplantıya katılmaması, bir protesto değildir. Bir protesto olarak sunulmaktadır, çünkü bu yolla, Türk-İş oluşabilecek eylemleri önlemek konusunda iş görebilir, varsa Türk-İş’e inananların ona inancını devam ettirebilmesi için işe yarayabilir.

Ne ilgi çekici!

Siz bir sendikal konfederasyonsunuz. Protesto olarak asgarî ücret müsameresinde toplantıya katılmama kararı alıyorsunuz. İyi ama tek bir eylem, tek bir grev girişimi ortaya koymuyorsunuz. Onu bırakın, direnişteki hiçbir iş yerini ziyaret edip onlara destek olmuyorsunuz. TV kameraları karşısında bir-iki söz ediyorsunuz, hepsi budur. Sizi, Bakan ziyaret ediyor ama siz orada geçen konuşmaları bile doğrudan kamuoyuna açıklamıyorsunuz. Sizin gerçek düşüncenizi anlaması için işçilerin beklemesi, sizin konuştuğunuz masalardaki mikrofonların yanlışlık ve telâşla açık unutulmuş olması gerekiyor.

İşçiler biliyorlar ve tüm işçiler bilmelidirler; bunlar sendikacı değildir, sendikanın başına geçmiş, devletin işgalci güçleridir, sermayenin görevli adamlarıdır.

2- DİSK, asgarî ücret tartışmaları sürecinde hiçbir ciddi eylem ortaya koymamıştır. Ankara’ya yürüyüşleri, herhâlde, olsa olsa çoğu araçta gerçekleşmiş, bir çeşit piknik macerası gibidir.

Ankara’ya merkezini taşıma kararı almış olan DİSK, Ankara’ya yürüyüşü, mümkün olduğunca işçiler olmadan gerçekleştirmek istemiştir. Birkaç basın açıklaması, birkaç toplantı, bu süreci geçiştirmek için ortaya konmaktadır. Herhangi bir öğrenci derneği, herhangi bir topluluk veya grup, bu basın açıklamalarını yapabilir, yapıyor da. Oysa DİSK bir sendikal konfederasyondur ve bu nedenle açık olarak etkili eylemler ortaya koyması gereklidir.

Demek ki, asgarî ücret parodisi, bize bunları göstermektedir.

Sermaye, devleti eli ile (onun devletidir bu, yoksa öyle sınıflar üstü bir devlet hiçbir zaman var olmaz, öyle de değildir) işçi sınıfının daha yoğun sömürüsü için tüm olanaklarını kullanmaktadır. Bunu başarmalarının ana nedeni, sadece onların devletinin bu konudaki sınıf bilinci, siyasal bilinci değildir. Bunu başarmalarının ana nedeni, işçi sınıfının örgütsüzlüğüdür.

2026 yılına girerken, tablo budur.

Şimdi, bunun biraz daha açılması gereklidir.

1

Son yıllarda, işçi hareketi, ciddi eylemler geliştirmektedir. Bu eylemler, fabrikalarda grevler, direnişler şeklinde ortaya çıkmaktadır. Zaman zaman yürüyüşler, hattâ Saray’a yürüme girişimleri de ortaya çıkmaktadır. Bunlar zayıf da olsa önemlidir.

Tüm veriler, 2025 yılında, onun öncesinde 2024 yılında ve daha da öncesinde, eylemlerin sayısında artış olduğunu göstermektedir.

İşçiler, daha çok işten atılmalara, haklarını almamalarına, sendikalaşma çabalarına engel olunmasına karşı eyleme geçmektedir. Bu eylemler, daha çok sendikaların olmadığı yerlerde ortaya çıkmaktadır. Sendikal örgütlenmenin olduğu yerlerde eylemler daha da zayıftır. Ama buna rağmen, irili ufaklı işçi eylemlerinin sayısı bir hayli artmaktadır.

Bu elbette olumludur. Zira eyleme geçen, direnişe geçen her işçi, öğrenmeye, sınıf kardeşini ve kendini, kısacası kendisi de içinde sınıfını tanımaya başlamaktadır. TC devletinin, Saray Rejiminin bu işçi eylemlerine karşı açık ve net saldırgan, baskıcı, engelleyici tutumu, işçiler için devletin ne olduğu konusunda bir bilincin oluşumu konusunda eski önyargılarının yıkılması için de bir ortam oluşturmaktadır.

2

Ne kadar önemli olsalar da, ki çok önemlidirler, bu eylemlerin çoğunluğu, belki de tümü, kendiliğinden eylemlerdir. Hepsi, işçilerin ekonomik talepleri etrafında şekillenmektedir ve daha ilerisi yoktur.

İşçiler bu eylemlerde, hem kendilerini ve sınıfı tanımaktadır, hem sendikaların ne denli işçi sendikası olmaktan çıktığını anlamaya başlamaktadır, hem de karşılarına dikilen devletin sermayenin devleti olduğu konusunda bir fikre sahip olmaya başlamaktadırlar.

Ama buna sınıf bilinci demek mümkün değildir, bu olsa olsa embriyon hâlinde bir sınıf bilinci olabilir. Henüz bundan daha ileriye gidilebilmiş değildir.

3

Sendikalar, en ileri olan birkaç sendika bir yana bırakılırsa, sendikal konfederasyonların tümü, çeşitli uzmanları ile, bize, işçilere, işçi sınıfının siyasal mücadeleye yönelmemesi gerektiğini vaaz etmektedir. Bu eğilim de güçlüdür. 12 Eylül karşı-devriminden bu yana, işçilere, siyasal mücadeleye uzak durun, denmektedir. Bunun yolu olarak sendikal yasalar değiştirilmiş, sendikalardaki devrimci işçiler etkisiz hâle getirilmiş ve dahası, ideolojik olarak devrim ve sosyalizm fikri işçilerden uzaklaştırılmıştır. Bu alanda 12 Eylül rejiminin kurduğu baskı sistemi, hiçbir zaman gevşetilmemiş ve dahası Saray Rejimi ile bu baskı daha da artırılmıştır.

İşçi sınıfı, siyasal örgütlenmeden uzak durdukça ya da devlet ve onun gönüllü veya paralı ajanları bu konuda başarılı oldukça, işçi sınıfı burjuva partilerin kuyruğuna takılmıştır. Bu nedenle, birçok “uzman” bize, AK Parti’nin işçilerden oy aldığını birçok yolla anlatmıştır, anlatmaktadır. Oysa zaten işçiler, daha öncesinde de herhangi bir başka burjuva partisine oy vermişlerdir.

Sorun, doğru konulmak zorundadır. İşçilerin devrimci siyasal mücadeleye uzak durmasının zorunlu sonucudur bu. Sorun, işçilerin devrimci siyasal mücadelede olmamasıdır.

Bu konuda sendikal federasyonlar çok büyük bir iş görmüş, devlet açısından alkışlanacak, sermaye açısından takdir edilecek bir başarıya imza atmışlardır.

Bugün hâlâ, en ileri federasyon olarak DİSK, işçilerin mücadelesinin salt ekonomik bir mücadele olması gerektiğini (zaman zaman çevre vb. sorunlara duyarlılığı politik ve toplumsal sorunlara da ilgi göstermek olarak sunsalar da bu aslında hiçbir şeydir), aslında esas olarak işçi sınıfının devrimci sosyalizme yönelmemesi gerektiğini vaaz etmektedir.

Çeşitli liberal sol uzmanlara göre, işçi sınıfı siyasal mücadeleye girmemelidir, bu onların işi değildir. Kendilerinin sığlığını, dar kafalılıklarını, işçilerin durumu olarak bize sunmaktadırlar. Bunun gerçeklikle ilgisi yoktur.

İşçi sınıfı, eğer siyasal mücadeleden uzak durursa, günlük ekonomik mücadeleyi de sağlam ve sağlıklı biçimde yürütemez.

Daha da genel bir açıdan söyleyecek olursak, işçi sınıfının devrimci siyasal mücadelesi olmadan, reformların hiçbiri ortaya çıkamaz. Mesela, vergi adaleti oluşmasını istiyorsanız, bu durumda sizin, işçilerin siyasal bir devrimci örgütlerinin olmasını, bu mücadelenin gelişkin bir hâl almasını istiyor olmanız gereklidir. Çünkü vergi, burjuva devletin, sermaye sınıfı için gereken işleri yapması için ihtiyaç duyduğu paranın toplanması ise, işçilere bu burjuva devletin egemenliğine son vermeden, vergide adalet diye bir şeyin olamayacağını söylüyor olmanız gerekir.

Devlet, sermayenin, burjuvazinin, egemenin toplumu, kurulu sistemi sürdürmek için geliştirdiği siyasal araçtır. Devlet, siyaset üstü değildir. Devletin karşısında işçi sınıfının siyasal devrimci örgütlenmesini savunmadan, işçi sınıfının ekonomik anlamda da etkili bir mücadele yürütmesi mümkün değildir. Bu nedenle ortaya çıkan, sayıları bir hayli artmış olan işçi eylemleri, direnişleri çok ama çok sınırlı sonuçlar verebilmektedir, daha ilerisini almak mümkün olmamaktadır.

Bir an için, sendikaların onların söylediği gibi, siyasetten tamamen bağımsız, salt işçi örgütleri olduğunu düşünelim (ki bu gerçek değildir, olamaz), bu durumda bu işçi sendikaları, işçilerin ülke çapında haklarını savunmaları için eyleme geçmeyecek midir? Geçecektir. Bu durumda sermayenin devleti, bu eylemlere müdahale etmeyecek midir? Edecektir. Öyle ise, siz en başta, bir sonraki aşamada ortaya çıkacak olan siyasal müdahalelere karşı işçileri silahsız, elleri kolları bağlı hâle getiriyorsunuz demektir.

Dahası var; burjuva devlet, sermaye, sendikal hareketi bizzat yönetmektedir. Yani, sendikaların tümü, “sivil” örgütler değil, tersine devletin etkisi altında örgütlerdir. Öyle ise, sendikaların ve onlar aracılığı ile işçi sınıfının siyasal mücadeleden uzak durması gerektiğini vaaz etmek, sizin amacınız ne olursa olsun, işçi sınıfının esaretini sonsuza kadar sağlamak üzere devletten, sermayeden yana tutum almanız demektir.

Bir sendika, devrimci işçilerin sendika içindeki etkisini kırmak istiyorsa, açık olarak işçi sınıfına karşı suç işlemekte, gerici tutum almaktadır. Örneğin özel öğretmenler sendikasına karşı tutum alan sendikal bürokrasi, tam anlamı ile gerici bir iş görmektedir.

Sendika yöneticileri, işçileri eylemsiz kılmak yolu ile, kendi yerlerini, konumlarını korumak istemektedirler. Bu durum sendikaların da, burjuva sistem örgütlenmelerine benzemesi demektir. En hafif deyimi ile böyledir. Sendika, gerçek anlamı ile sistem içi bir kurum olsa da, işçi sınıfının ekonomik haklarını doğru ve etkili bir biçimde savunması için, tüm işçilerin bir sınıf olarak haklarını savunmak, taleplerini dile getirmek zorundadır.

Mesela, konfederasyonların bugün, “bizim işçilerimiz zaten asgarî ücret üstünde ücret almaktadır,” diyerek, asgarî ücret tartışmalarından uzak durması, baştan aşağıya işçi sınıfının aşağılanması konusundaki sistemin tüm uygulamalarına destek vermek demektir.

Asgarî ücret tartışmaları ve tiyatroyu bir yana bırakalım müsamere düzeyindeki süreç, gerçek anlamı ile, işçi sınıfının aşağılanması demektir. Hangi sendika bu aşağılanmaya karşı, “bizim işçilerimiz asgarî ücretin üzerinde ücret almaktadır” diyerek bu aşağılanmaya göz yumabilir? Bunu görüyoruz ve yaşıyoruz.

Kaldı ki, ülkede artık neredeyse tek toplu sözleşme hâline gelen asgarî ücret belirleme sistemi, bu sendika federasyonlarına bağlı işçileri de etkilemektedir. İşçiler, her sözleşme döneminde, zaten devletin ve patronların isteğine razı edilmektedir ve bunun önemli araçlarından biri asgarî ücrettir.

Bugün ülkemizde toplu sözleşme süreçleri nasıl işlemektedir? Bunu herkes biliyor. Sendika yöneticileri, kendi yalanlarına işçilerin inanacaklarını düşünmektedir. Her sözleşme sürecinde işçiler ile kapitalist arasında bir uzlaşmazlık ortaya çıktığında, işçilerin silahı olan grev, asla devreye sokulamamaktadır. Devlet, bu grevleri “ulusal güvenlik sorunu” olarak ilan edip erteleyerek aslında yasaklamaktadır. Bunun nedeni, aslında işçi sınıfının siyasal, devrimci örgütlenmesinin zayıflığıdır. Ancak bazı durumlarda, son dönemde örneklerini gördüğümüz gibi, devletin yasaklama kararlarını işçiler kararlılıkla reddedip grev pankartını astıklarında, karşılarına çıkan polis güçlerinin barikatını yıktıklarında, daha olumlu sonuçlar alabilmektedir.

4

İşçi sınıfı hareketi ile, devrimci hareket birleşmiş değildir. Bunu çözecek olan işçi hareketi değildir. Bunu çözecek olan devrimci sosyalist harekettir. Yani, biz bu işi çözmek üzere sendikaları göreve çağırmıyoruz. Sendikaların durumu açık ve net ortadadır. Bunu çözecek olan biziz ve bu nedenle, bu sürecin sorumluluğunu da üstümüze almak zorundayız. Eksiklik bizim eksikliğimiz, suç bizim suçumuzdur.

Gezi Direnişi, 12 Eylül sistemi ile bir çeşit hesaplaşmanın kitlesel boyutta başlamış olmasının işareti olarak ele alınabilir. Gezi Direnişi, bir kendiliğinden harekettir, bir toplumsal patlamadır. Bu bilinçle, örgütlülükle ortaya çıkan bir hareket olsa idi, sonuçları da çok daha ileri olurdu.

Onun ardından 19 Mart direnişi ile devrimci gençliğin barikatları aşması, ikinci önemli bir dalga olmuştur. Özü itibarı ile bu da kendiliğindendir. İçinde bilinç unsuru bir nüve olarak, bir embriyon düzeyinde vardır. Devrimci gençlerin buradaki rolü çok önemlidir. Bu rol yokmuş anlamında söylemiyoruz. Ama bir bütün olarak hareket kendiliğinden çıkıştır ve “böyle yaşamak istemiyoruz” fikrinin ifadesidir.

Egemen, burjuva devlet, Gezi sürecine, Saray Rejimi ile yanıt vermiştir. Saray Rejimi, baskı ve şiddetin daha da artması, olağanüstü bir devlet örgütlenmesinin hayata geçirilmesi demektir.

Egemen, bu yolla, Gezi Direnişi ve sonrasında gelişen direnişlerin işçi sınıfı içinde kök salarak, devrimci sosyalist çizginin, işçi sınıfı içinde yer etmesini önlemek istemiştir, istemektedir. Bu da egemenin gerçekte neden, hangi süreçten korktuğunun göstergesidir. Yoksa kendiliğinden hareketlerin sistemi yıkma gücü yoktur. Ama eğer devrimci bir örgütlenme, işçi sınıfı içinde kök salmaya başlamış ise, bu küçük de olsa, oluşacak bir toplumsal patlamanın nelere yol açacağı, nereye varabileceği bilinmez değildir. Sistemi yıkmak, burjuva devleti alaşağı etmek ve sosyalist bir devrimi gerçekleştirmek için, devrimci sosyalizmin işçi hareketi ile birleşmesi gereklidir.

Bugün, 2026 yılına girerken, esas sorun budur. İşçi sınıfının hareketinin, devrimci sosyalist hareketle birleştirilmesidir. Bu aynı zamanda, devrimci hareketimizin ve genel olarak da tüm devrimci hareketin temel görevidir.

Tüm gücümüzü buna vermemiz gereklidir. Dikkat noktamız burası olmalıdır. Gelişen devrimci kadın hareketinin dikkat noktası da bu olmalıdır. Gelişen devrimci öğrenci hareketinin de dikkat noktası burası olmalıdır. Elbette, her alanda direniş ve mücadele sürecektir. Günlük işlerin ağırlığı elbette zamanı alacaktır. Ama devrimci hareketin bir bütün olarak aşması gereken sorun, işçi sınıfı hareketinin içinde kök salmak, işçi hareketi ile devrimci hareketi birleştirmektir. Yoksa devrimci hareket ayrı bir kolda kendi kendine ilerleyemez ve ilerlese de buradan amacı olan devrimi örgütleyemez.

Demek ki, işçi sınıfının siyasal mücadeleye yönelmesi gerekliliği, aslında esas olarak bizim, biz devrimcilerin görevidir. Yoksa işçileri, kitleleri suçlamak gibi bir noktaya savrulmak işten bile değildir. Devrimci hareket, işçi hareketi ile yalıtık bir yoldan yürüyemez. Bu nedenle, günlük mücadelenin tüm görevleri içinde, işçi sınıfının devrimci politika ile birleşmesinin dikkat noktası olması gerekir. Her direniş, her eylemlilik, hem büyütülmeli hem daha da örgütlü hâle getirilmeli ama hem de sürekli dikkat noktamız işçi sınıfının en ileri unsurlarının, devrimci saflarda örgütlenmesi olmalıdır.

Bu nedenle, diyebiliriz ki, mücadelenin siyasal yönü çok daha fazla önem kazanmaktadır.

Kaldı ki, her işçi eylemi, her çevre eylemi, her kadın eylemi, her öğrenci eylemi, ortaya çıktığı anda, hızla siyasallaşmaktadır. Egemen, olağanüstü devlet örgütlenmesi olan Saray Rejimi aracılığı ile bu eylemlere şiddetle saldırmaktadır. Bu nedenle, bugün işçilere siyasal mücadeleden uzak durum demek, bu öğüt, aslında kendi dar kafalılığını, kendi ufuksuzluğunu, kendi inançsızlığını işçi sınıfına atfetmek demek olacaktır.

Sınıf savaşımının bugün, ülkemizdeki en önemli sorunu budur. İşçi hareketi ile devrimci hareketin daha ileri ve gelişmiş bağlar kurması ve işçi sınıfının siyasal bir güç olarak mücadele sahnesinde yer alması.

Biliniyor, sınıf savaşımı, bir işçinin bir kapitaliste karşı mücadelesi değildir. Dahası, bir fabrikadaki işçilerin hakları için greve çıkması ile de sınırlı değildir. Buna da sınıf savaşımı denilemez. Sınıf savaşımı, burjuvazinin sınıf bilincine sahip olması gibi, işçi sınıfının da sınıf bilincine sahip olması demektir. İşçi sınıfı, ancak bir bütün olarak egemene karşı mücadele etme yeteneğini geliştirdiğinde, gerçek anlamı ile işçi sınıfının sınıf mücadelesi sahne alır. Diğerleri elbette sınıf savaşımının görünümleridir, onun içindedir. Ama işçi sınıfının siyasal bilinçli mücadelesi olmadan, gerçek anlamı ile bir sınıf olarak sahneye çıktığı söylenemez.

2026 yılına girerken, işçi sınıfının ve devrimci hareketin görevi, bu siyasal mücadeleyi geliştirmektir. Bu elbette, günlük mücadeleyi, ekonomik ve demokratik haklar için mücadeleyi de daha etkili kılacaktır. Yoksa bunlardan birini unutmak demek değildir.

İşçi sınıfının devrimcileşmesi, devrimci sosyalistlerin görevidir. 2026 yılına girerken bunun olanakları çok daha fazladır.

İşçi sınıfı ya devrimcidir ve her şeydir ya değildir ve hiçbir şeydir. o

2026 yılının ilk günlerinde, 3 Ocak 2026’da, ABD küstahlığı ve emperyalist zorbalığın yeni bir örneği devreye sokuldu.

ABD önce, narko-terör suçlaması ile, tüm Latin Amerika’da, bir devlet terörü ortaya koymuştur. Küstahça, gemilere saldırmış, katliamlar gerçekleştirmiştir. Ve 3 Ocak’ta ABD, bir saldırı ile, Venezuela’ya saldırmıştır. Bolívarcı Maduro iktidarına karşı küstahça bir saldırı gerçekleştirilmiş ve Maduro, eşi ile birlikte evinden alınarak kaçırılmış, elleri ve gözleri bağlı görüntüler eşliğinde ABD gücü gösterilerek, ABD’ye götürülmüştür. Rothschild ailesinden Nathaniel Rothschild, “bravo Trump,” diyerek, kendisini kutlamıştır. Demek, bu çapsız liderleri öne çıkartan savaş sistemi, şimdi asıl kişileri, tekellerin patronlarını, dünyanın en zengin 500 kişisini öne çıkmaya zorlamaktadır. Artık, kapı arkalarında süren politikalar, açık olarak dile getirilecektir.

Tüm pislikler, artık suyun üzerindedir ve elbette ayırt etmesi daha kolaydır.

Bizim liberal solcularımız, Trump’ı dinlemelidir. Bazı iktisatçılarımızın Trump’a övgüler düzmesi, sadece bir ABD hayranlığı, bir güce tapınma değildir, aynı zamanda zekâ geriliğine bağlı utanmazlığın da dışavurumudur. Ama bizim liberal solcularımız (hangisinin adını versek bilmiyoruz, sayfalar tutar), şimdi emperyalizmin ne olduğunu bizzat Trump’tan öğrenmelidir. Trump, her şeyi açık ve net ortaya koymaktadır. Sadece Trump mı? Elbette hayır, artık egemenin her temsilcisinde bu hâli görmek mümkündür. Yağma ve küstahlık, ancak gringo tarzı ile savunulabilir. Amerika’nın gringoları, şimdi, Latin Amerika’nın kanlı tarihine yeni sayfalar eklemek için harekete geçmiştir.

ABD başkanı Trump, ömrünü uzatmak için olsa gerek, Rusya ve Çin’e karşı alamadığı sonuçları, bu tip saldırganlıklarla, küstahlıkla kapatmak istemektedir. Bunun Trump’ın iktidardaki ömrünü uzatıp uzatmayacağını bilmiyoruz. Ama neoconların temsilcisi olduğu söylenen Dışişleri Bakanı, “adam söylediğini yapıyor,” diyerek alkışlamıştır.

Dışişleri Bakanı bununla yetinmemiştir. Küba’ya tehditler savurmuştur.

Trump, bir film gibi TV’den izlediği baskını, ABD gücünün eşsiz bir güç olduğunu anlatmak için anlatmıştır. Ve elbette küstahlığını sürdürmüştür. Venezuela’ya yeni saldırılar için hazırız, demiştir.

Bu saldırı ile bir kere daha, BM sözleşmesi gömülmüştür. Bundan önce de birçok kere bu sözleşme gömülmüştü ama bu denli küstahça bir tutuma ilk kez şahit oluyoruz.

Bu saldırının nedenini Trump, petrol olarak açıklamıştır. ABD tekellerinin elinden alınıp kamulaştırılan petrol işletmelerinin geri alınacağını, Latin Amerika’daki tüm doğal kaynaklara göz diktiklerini ilan etmişlerdir. Bu açıklamalar, sadece Trump’ın ağzından ortaya konmuyor, adı Savaş Bakanlığı olarak değiştirilen Pentagon, bu saldırıları açık ve net olarak ifade ediyor. Askerî üniformalarla Beyaz Saray temsilcileri, her türlü küstahça açıklamayı yapmakta sakınca görmemektedir. Petrol, altın ve değerli madenler bizimdir, diye haykırıyorlar.

ABD, bir süre önce, “ulusal güvenlik stratejisi” belgesini açıklamıştır. Bu belge, bir yandan Çin ve Rusya’yı “düşman” statüsünden çıkartmaktadır. Ama aynı zamanda bu belge, ABD’nin Latin Amerika üzerinde yoğunlaşacağının da ilanı gibidir. Daha 2026 yılının ilk günlerinde bu saldırı ortaya konmuştur. ABD, kendine yakın coğrafyayı kontrol altına aldıktan sonra, elbette Ortadoğu, Ukrayna, Uzak Asya ile de uğraşacaktır. Bu nedenle strateji belgelerinin manevra dışında bir anlamı yoktur.

Dün, ABD, İsrail eli ile, tüm insan hakları, BM sözleşmesi vb. belgeleri bir yana bırakarak, Filistin’de bir soykırım ortaya koymuştur. Ve tüm Batı bunu alkışlamıştır. Şimdi, buna yeni uygulamalar eklenmektedir. Ve yine tüm Batı alkışlamaktadır.

Avrupalı liderlerin hemen hepsi, hep bir ağızdan, ABD’nin saldırılarını alkışlamaktadır. Her birinin tonu farklı olsa da özü aynıdır. Ve 4 Ocak’tan başlayarak ABD ve Avrupa’da kitleler, Maduro’ya destek vermek için sokaklara çıkmışlardır.

Bu saldırı, sürmekte olan paylaşım savaşımında yeni bir aşamadır. Bunu görmek gerekir. ABD, Rusya ve Çin’e karşı savaşta kazanamadığının farkındadır. Ukrayna yenilgisi, elbette tüm NATO’nun, Batı’nın ortak yenilgisidir. Bunu anlamak için, görüşmelere bakmak yeterlidir. Görüşmeler, Rusya ve ABD arasında yapılmaktadır. Bu da savaşın taraflarını açıkça göstermektedir. Avrupa, bugün, ABD’nin tersine, Ukrayna’da savaşı bitirmekten yana değildir. Avrupa’yı baştan aşağıya, soldan sağa, bir savaş histerisi sarmıştır. Bu savaş çılgınlığı okullara kadar indirilmiştir. Kültürel yaşamın her alanını çoktan sarmıştır. Avrupa’nın çürümüşlüğünün ifadesi olan liderleri, bugün ABD saldırısını alkışlarken, aslında bu savaş çığırtkanlığının yeni örneklerini sunmaktadırlar.

Avrupa, kendinin bir güç olmaktan çıkartılması sürecini, alkışlarla karşılayan burjuva liderlerin eşliğinde, yeni bir sürecin içindedir.

ABD, bu savaş histerisinin yeni bir örneğini, Venezuela saldırısı ile ortaya koymuştur. Trump, hiç utanmadan ve gizlemeden, Venezuela’nın nasıl yönetileceğinin kararını kendisinin vereceğini söylemektedir. Küstahlık saldırı ile sınırlı kalmamaktadır. Tüm ABD yönetimi, bu saldırıyı alkışlamaktadır. ABD bu saldırıyı, kendi eşsiz gücünün kanıtı olarak pazarlamaktadır. Modern burjuva medya, iletişim araçları bunu destekleyecek tarzda harekete geçirildi, geçirilecek. Böylece ortaya konulmak istenen şey, ABD’nin eşsiz gücüdür. ABD başkanı sıfatıyla Trump, ABD dışında bunu yapabilecek başka bir ülke yoktur, dedi. Bu, bir açıdan itiraftır. Bir başka güç bunu yapamayacağından mı, yoksa bunu yapmanın anlamı olmadığından mı bu tür örneklerin olmadığı bir tartışma konusudur. Örneğin, yeryüzünde bugüne kadar kullanılan atom bombası sadece ABD tarafından kullanılmıştır. Bu durum, ABD gücünü eşsiz mi yapmaktadır? Başka bir ülkenin atom bombasını kullanmaması bunun kanıtı mıdır? Tartışma götürür. Dünya halkları için, bunu kimin, hangi ülkenin yapabileceği değildir sorun; sorun, kapitalist sistemin dünya için iyi bir sistem olmadığı şeklinde ortaya konmalıdır. Dahası, Trump’ın ülkesinde de bu küstahça saldırıyı, “petrol için savaşa hayır,” diyerek protesto eden kitleler de bu güç gösterisinden yana değildirler.

Bu haydutça, küstahça emperyalist saldırı, savaşın yeni bir evresidir. Dünyayı yağmalamak isteyen emperyalist güçler, şimdi, kendi istediklerini yapabilmek için, benzer saldırıları daha pervasızca ortaya koyacaktır.

1980’lerde, ikili anlaşmalar ile, dünyanın belli bir gelişme düzeyindeki ülkelerini küresel sömürü için düzenlemek isteyen ABD, şimdi bunu saldırı ve askerî eylemlerle yerine getirmek istemektedir. Bu ikili anlaşmalar, Türkiye ile de yapılmıştı. Meksika ile yapılan anlaşmayı anlatmak için Bush döneminin yetkilileri, “biz kazançlı çıkacağız, ama Meksika da ‘demokratik bir ulus’ olacak,” diyorlardı. “Demokratik ulus”, o dönemler, 1980’li yılların ortalarında literatüre girmeye başlamıştı. Şimdi ABD, en yetkili ağızlardan, “demokrasinin önemi yok,” diyorlar ve önemli olan yeraltı kaynaklarıdır, diyorlar. Bunu açıkça söylüyorlar. Bu durumda savaş, dünyanın yağmalanması için yeni bir evreye girmiştir.

Ancak bu güç gösterisi, savaşı boyutlandırmakla kalmayacaktır.

Bu savaş, aynı zamanda emperyalizme karşı direnişin de boyutlanması demek olacaktır. ABD, Latin Amerika’da köklü bir direnişle karşılanacaktır ve bu yeni süreç Vietnam savaşı yenilgisi ile karşılaştırılamayacak kadar kapsamlı olacaktır. Buna yürekten inanıyoruz ve bunun için elimizden gelen her şeyi yapacağımız, biz devrimciler için açıktır.

ABD’nin bu güç gösterisi, bir yandan ABD devlet çarkının dünyaya bir mesajıdır. Biz en büyüğüz mesajı. Ama bu mesaj kimi etkileyecektir? Avrupa’yı ve diğer emperyalist güçleri daha pervasız davranmaya itecek, yollarını açacaktır. Kaldı ki, zaten onların da buna çok ihtiyacı yoktur, zaten bu yolun yolcusudurlar.

Ama bu saldırganlık, sömürge ülkelere karşı ortaya konacaktır ve sömürgelerde var olan ABD politikaları ile yolları ayırma eğilimine son vermesi istenmektedir. Bunun böyle işleyip işlemeyeceğini söylemek için oldukça erkendir.

Ama sömürge ülkeler de içinde, dünyanın her yanında direnişin gelişeceği bir sır olmamalıdır. Örneğin Latin Amerika’da genel bir direniş gelişecektir. Genel derken, yaygın anlamında söylüyorum. Yoksa belirsiz anlamında değil. Bu durumda Trump’ın elde ettiği zafer, aslında daha büyük bir sorunun ortaya çıkmasına neden olabilecek potansiyeldedir.

Dünyanın her yerinde, işçi sınıfı, genel olarak söylersek halklar, ABD emperyalizmine karşı direniş için daha da büyük bir enerji elde edecektir, etmelidir.

Şimdi, dünyanın tüm ülkelerindeki işçi sınıfı, emekçiler, bu haydutluğa, bu küstahlığa, bu saldırganlığa karşı, direniş ve dayanışma çizgisine yüklenmelidir. Bu elbette dönemin sloganıdır: dayanışma, direniş ve örgütlü güç. Bu ayırt edici bir noktadır. Sadece Venezuela halkının direnişi ile sınırlı değildir. Tüm Latin Amerika halkları bu direnişin bir parçası olacaktır ve bölgemize göre Latin Amerika halkları daha örgütlüdür ve dayanışma çizgisi, direniş çizgisi de bizdeki kadar zayıf değildir.

Ancak direnişin sadece Latin Amerika ile sınırlı kalması mümkün değildir. Hemen her ülkede bu direnişin ortaya çıkacağı -varacağı sonuçlar şimdilik bir yana- açıktır.

Türkiye işçi sınıfı, bölgemizdeki tüm devrimci güçler, bu savaşta Venezuela halkının yanında olacaktır. Bu sadece bir dayanışma ile sınırlı bir anlam ifade etmez. Bu aynı zamanda her ülkedeki işçi sınıfının kendi mücadelesinin de bir parçasıdır.

Savaş boyutlanmaktadır. Artık sadece Filistin halkına karşı, sadece Kürt halkına karşı, sadece Rusya’ya karşı, sadece Çin’e karşı, sadece İran’a karşı bir haydutça savaş, bir küstahça savaş yürütülmüyor. Savaş, her coğrafyada yayılmaktadır. Dünyanın her kapitalist ülkesinde askerî sanayi, savaş hazırlıklarının bir parçası olarak geliştirilmektedir. Savaş hazırlıkları sadece sanayi ile sınırlı kalmıyor. Tersine kültürel yaşam, günlük yaşam, siyasal alan savaşa göre organize edilmektedir. 2026 yılında bu militaristleşme hızlanacaktır.

Dünya işçi sınıfının, proletaryanın, hiçbir ülkede çıkarları bu savaş politikaları ile aynı yönde olamaz. Tersine, dünya proletaryası, savaşın her anlamda bedelini ödemek gerçekliği ile karşı karşıyadır. Bu nedenle, savaşa karşı tutum açıktır. Proletaryanın vatanı tüm yeryüzüdür ve tüm yeryüzünde savaşa karşı olmak, aslında emperyalist saldırganlığa ve onun temeli olan insanın insan tarafından sömürülmesine karşı olmak demektir. Bu nedenle savaşa karşı olmak, soyut bir barış dileğini dile getirmekle sınırlı değildir, olamaz. Savaşa karşı olmak, kapitalist sistemi yıkmaya kalkışmakla anlamlıdır.

İşçi sınıfının önderliğinde gelişecek olan sosyalist devrim dışında, savaşı önlemenin bir yolu yoktur.

Bugün, biz, sadece ülke içinde Venezuela ile dayanışma eylemleri ile sınırlı bir tutum almakla yetinemeyiz. Elbette bunu yapacağız. Bizim görevimiz, devrimci hareket ile işçi hareketini birleştirmek üzere, devrimci direniş çizgisini örgütlemektir.

ABD’nin bu eylemlerinin, İngiltere, Fransa vb. ülkelerin eylemleri ile gelişerek süreceği açıktır. Ama Venezuela’ya saldırı, sıradan bir saldırı değildir ve dünya çapında gelişecek tepki, çok kıymetlidir.

ABD’nin bu güç gösterisi, elbette ABD adına kalem sallayan kalemşörlere güç katacak, onları daha da pervasız kılacaktır. Ancak bu güç gösterisinin ardında, ABD’nin yaşadığı sıkışmışlık yatmaktadır. Bu saldırganlık, bir telâşın da göstergesidir. Bu telâş dünya kapitalist sisteminin içinde bulunduğu krizin kolayca aşılamayacağının da kanıtıdır.

Deniliyor ki, çok tuhaf, alışılmadık şeyler yaşıyoruz. Öyle anlaşılıyor ki, önümüzdeki dönemde buna benzer sözleri daha çok duyacağız. Çünkü bu küstahlık, bu saldırganlık öyle bir anlık bir şey değildir, kalıcıdır ve gerisi gelecektir. İşte bu süreci tersine çevirecek, dünyanın altını üstüne getirecek devrimci gelişmelere, kalkışmalara da şahit olacağımız günlerin gelmekte olduğundan da şüpheye gerek yoktur.

Mesele, bizim, dünyanın tüm sosyalist devrimcilerinin önümüzdeki mücadeleye hazır hâle gelmesi ve işçi sınıfını devrimci çizgide ayağa kaldırması meselesidir. Venezuela’daki Bolívarcı çizgi, devrimci sosyalist çizgiye dönüşecek, daha da direngen hâle gelecektir. Savaşın son sözü söylenmemiştir.

Şimdi, dünyanın her ülkesinde devrimci işçilerin bu saldırıdan neler öğreneceği tartışılmalıdır.

Şimdi, dünyanın her yerinde yükselmekte olan dayanışma ve direniş çizgisinin daha da örgütlü hâle getirilmesi dönemidir.

Şimdi, saf tutmanın ve ayağa kalkmanın dönemidir.

Şimdi, örgütlü mücadelenin yükseltilmesi dönemidir.

Yaşasın Venezuela halkının Bolívarcı direnişi.

Yaşasın dünya işçi sınıfının dayanışma ve direniş çizgisi.

2025 yılını geride bırakıp, 2026 yılına giriyoruz. 2025 yılı için “kötü bir yıl idi” diyenler, 2026 yılı için daha da kötüsünü beklemektedir. Ülkemiz içinde 2026 yılını daha iyi olmayacak diye düşünenler, hem ekonomik hem de siyasal gelişmelere bakıyorlar. Bunu bilinçli olarak yapsın yapmasın, insanlar, süreci görebilmektedir. Buna belki bir bilinç durumu denilemez ama bu hisler, nüve hâlinde bilinç de demek olur. Yılın son günlerinde “asrın felaketi” diye propaganda yaptıkları deprem bölgesinde konutların teslimi için törenler, şaşaalı gösteriler yaptılar. O törenler için Erdoğan’ın koruma masrafları, belki 10-20 konutun maliyetini aşmıştır. Ve tüm çabasına rağmen Saray basını, ortaya çıkmış olan rezaleti örtememiştir. Ya da asgarî ücret açıklanmıştır ve bunun ne demek olduğunu insanlar anlayabilmektedir. Ya da mesela Saray Rejiminin yeni baskı ve şiddet politikalarının nasıl devam ettiğini herkes bilmektedir. Ya da mesela seçim seçim diyen CHP’nin, 2026 yılını seçim yılı ilan etmesinin hiç de masum bir manevra olmadığını seziyorlar. CHP, Saray’a, 2,5 yıldan sonra seçimi kabul etmeyiz, diyordu ve süre, Kasım 2025 idi. Oysa şimdi CHP, asgarî ücret bu ise, demek seçim zamanı demektedir ve anlaşılan, Erdoğan’ın aday olabileceğini kabul ederek, Saray’a verebileceği örtülü desteği vermeye devam edecektir. İnsanlar, bu durumu seziyor ve Saray Rejiminin CHP politikaları ile yıkılmayacağını, seçim vaatlerinin bir oyalama olduğunu sezmektedir.

Evet bu bir bilinç durumu, bilinçli hâl değildir, daha çok sezgidir ve dile geliş şekli “2026 daha iyi olmayacak” şeklindedir.

Büyük ölçüde gerçeği de yansıtmaktadır.

Eğer olaylar, egemenlerin kendi arasındaki süreçlerle devam edecek ve işçi sınıfı ve emekçiler seyirci kalacaksa, bu hâlde, 2026 daha iyi bir yıl olmaz ve bu durum, 2030’a kadar da böyle devam eder.

Ama, eğer, işçi sınıfı ve emekçiler, “yeter artık” diyerek, direniş hattını geliştirirse, işçi sınıfı ayağa kalkar ve devrimcileşirse, 2026 farklı bir yıl olabilir. Ve kim ne derse desin, 2026-2030 arası, sadece kötü gelişmelerin yaşanacağı bir dönem değildir. Çok büyük zorbalıkların ve savaşların ortaya çıkacağı belli olsa da, bu süreç, sosyalist devrimlere de gebe bir süreçtir. Bu durum, günlük bilinçle sezilecek hâlde değildir. Evet herkes, bir şeyler olacağını düşünmektedir. Ve bu sezgi doğrudur. Bir devrim, elbette, önce kendini böyle hissettirir. Bu savaş bulutları içinde, bu ekonomik kriz içinde, bu insanlık dışı despotizmin içinde, bu köleci esaret sisteminin içinde, açlığın, işsizliğin içinde dipten gelmekte olan özgürlük ve sosyalizm hayali toprağın üzerini saracak ve işçi sınıfı devrimci önderleri ile birlikte, “gökyüzünü yeryüzüne indirecek”tir. Bunun 2026 yılında gerçekleşeceğini söylemiyoruz. Biz falcı değiliz. Ama bunun olanaklarını görüyoruz. Kitlelerde yansımasını bulan umutsuzluk hâli ile “böyle yaşamak istemiyorum” hâli, bu sürecin sancılarının sonucudur.

2026 yılı, işçi sınıfı ve emekçilerin direnişi geliştireceği bir yıl olmalıdır. Bunun için, dayanışma, direniş ve örgütlenme çizgisinde ilerlemeyi hedeflemeliyiz. Bu nedenle, 2026, biz örgütlendikçe, dayanışma içinde oldukça, direndikçe güzelliklere gebe bir yıl olacaktır. Dünya, bölge ve ülkemizdeki gelişmelerde bunun izleri vardır.

***

2026 yılına girerken, ABD, “ulusal güvenlik stratejisi” belgesini ilan etti. Aralık ayının başına denk gelmektedir. Belge, ABD’nin dünyanın doğusundan çekileceğini ve Amerika kıtası ve Batı kürede tam egemenlik sağlayacağını ilan etmektedir. Monroe Doktrinine geri dönüş olarak ifade edilmektedir. MAGA’cıların (Make America Great Again) planlarına uygun olduğu ifade edilmektedir. Uzmanlara göre, MAGA’cılar ile neoconlar arasında bir çatışma vardır. Birçok şey bu çatışmaya bağlı olarak ele alınmaktadır. Bunu, doğrusu, bu derinlikte bilmiyoruz. Bize görünen şudur, ABD egemen sınıfı içinde bir çatlak vardır. Çünkü, ABD’nin dünya üzerindeki hegemonyası, “imparatorluk” iddiaları, yakın zamanda kırılmaya başlamıştır ve Ukrayna’da açık bir yenilgi almıştır. Bu durumda, askerî gücünün alternatifsiz olduğu görüşü de bir duvara çarpmıştır. Bu duvar, Rusya duvarıdır. Ve ABD, rakiplerine göre en avantajlı olduğu askerî alanda, her istediğini yapamayacağını anlamıştır. Ukrayna yenilgisi budur. Ve Trump yönetimi, bunun sonucu ABD’de farklı ve çatışan egemen çevrelerin ortak ittifakıdır. Eğer bunları MAGA’cılar ve neoconlar olarak sınıflandırmak siyasal açıdan anlamlı ise, demek ki bu iki grubun ortak ittifakının sonucudur Trump yönetimi. Bunu, Trump seçildiği zaman, daha görevi almadan yazmıştık. Kaldıraç okurları bizim bu görüşümüzü biliyor.

Trump hamlesi ile ABD, (a) kendi güçlerini savaş için yeniden organize etmek istemektedir, (b) Ukrayna yenilgisini daha derine gitmeden, biraz da örterek, maliyetini Avrupa’ya yükleyerek hafifletmek, üstünü örterek çekilmek istemektedir. Ana amaç budur.

Şimdi, bu doğrultuda tam ve net yeni bir strateji belirleyeceklerini ve buna uyacaklarını düşünmek doğru olmaz. Yeni ulusal güvenlik stratejisi, ABD’nin kendi çevresinde yoğunlaşmasını hedefler gibidir. İyi ama, buna uyacakları dahi belli değildir. Belki -ki sanmam- bu durum Rusya ve Çin’i rahatlatabilir ama ABD saldırganlığını asla azaltmaz, azaltmayacaktır. Bu belge, Rusya ve Çin’i “düşman” ilan etmekten geri çekiliyor ve Çin’i ekonomik bir rakip ilan ediyor, Rusya için işbirliği arayışlarından söz ediyor. Yani, bu belgeye uyulacaksa, Çin ve Rusya düşman olmaktan çıkartılıyor demektir. İyi ama, kendisi bir ittifak olan Trump yönetimi, acaba bu sayede bir yeni manevra yapıyor olamaz mı?

Bu sorunun yanıtı için, konuyu biraz daha genişletmemiz gereklidir.

Savaşın başlangıcını SSCB’nin çözülmesine kadar uzatmak mümkündür. SSCB ortadan kalkınca, “tarihin sonu” diye zafer çığlıkları atam emperyalist kamp içinde var olan ABD hegemonyasının sona ermesi gerektiğini düşünenler artmıştır. Nasılsa “komünizme karşı savaş” bitmişti ve artık ABD hegemonyasına o denli ihtiyaç yoktu. Almanya, Japonya, Fransa ve İngiltere ile ABD arasında çelişkiler su üstüne çıkmaya başladı. Aslında SSCB’siz bir dünya, hızla, Birinci Dünya Savaşı döneminde Ekim Devrimi ile kesilen, yarıda kalan paylaşım savaşımının yeniden gündeme gelmesi için bir durum yaratmıştı. Sanki, tarihin yayı, bir anda, hızla geri çekildi ve 1910’lara gidildi. Ama elbette, 1990’lardaydık.

Ve elbette ABD, önce Afganistan, ardından Irak işgaline başladı. Bu işgaller ile, sömürgeciliğin modern biçimlerinin yanında eski biçimlerinin de devreye sokulduğuna şahit oldu dünya.

ABD, hem askerî alanda güçlü ve avantajlı idi, hem de doların dünya para sisteminin temeli olması nedeniyle bir özel avantaja sahip idi. Ve doğrusu, ABD bu ikisini korumak üzere hareket etmeye başladı. Ve elbette bunları da kullanmaya.

ABD’nin hegemonyasının şekillendiği İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde, bu hegemonya, belli başlı uluslararası kurumlarda ifadesini bulmuştu: IMF, Dünya Bankası, doların altına diğer paraların dolara endekslenmesi anlaşması, NATO gibi. Zaman içinde bu kurumlara başkaları da eklendi. Örneğin G7, yaşanan krizler karşısında daha etkili bir araç hâline geldi. Belki de ABD’nin “küresel kapitalizm”i örgütlemesinde önemli araçlardan biridir ve başkaları da buna eklenmiştir. 1971’deki kriz ve Nixon’un “karşılıksız dolar bastıklarını” kabul etmesi sonrası, farklı sistemler de devreye sokulmuştur. Mesela tüm petrol satışlarının (özellikle Ortadoğu petrollerinin) dolarla satılması ve paralarının ABD bankalarına konulması gibi uygulamalar.

2000’li yılların başında, IMF ve Dünya Bankasının eski rolünün ortadan kalktığına da şahit olduk. NATO’nun yeni rolünün nasıl şekilleneceği de bir tartışma konusu olmuştu, hâlâ da öyledir. ABD, NATO aracılığı ile, bağlı ülkeleri, Batı cephesini kontrol altında tutarken, ortaya çıkan maliyetleri ödemek istemediğini ilan etmeye başlamıştır.

ABD ve diğer 4 emperyalist ülke arasında ekonomik ve ticari savaşlar ortaya çıkmaya başladı. Ve ABD, enerji piyasalarını kontrol altına almak için, Ortadoğu üzerine kapsamlı planlar devreye sokmaya başladı. BOP, bunun ifadesidir.

Ancak, Suriye savaşında Rusya devreye girmiştir. Bir yandan Rusya’ya karşı NATO’nun sürekli genişlemesi politikası var iken, iş Suriye’ye gelmiştir. Rusya burada sahaya inmiştir ve karşılığında Ukrayna dosyası açılmıştır. Ukrayna dosyası, Rusya’nın dağıtılması ve sömürgeleştirilmesi isteğinin ilanı dosyasıdır. Ve ardından Çin gelecektir.

2008’de finansal alandan başlayan bir kriz ortaya çıkmıştır. Uzun süredir, kapitalist sistemin krizleri, finansal alandan patlamaktadır. Bu doğaldır da. Sistemin yapısına uygundur. Bir yandan sermayenin uluslararasılaşması sürmektedir ve küresel kapitalizm bunun ifadesidir, diğer yandan bunun hem önünü açan hem buna eşlik eden finansal alanın daha da öne çıkması ya da finansallaşma süreci yaşanmaktadır. Bu durumda, krizlerin ilk göründüğü alanın finans alanı olması kadar doğal bir şey yoktur. Dünya kapitalist ekonomisi, üretiminin 10 katından fazla borçla dönmektedir (Sanırım bu konuyu burada tamamlamak mümkün değildir. Konu ile ilgili Deniz Adalı’nın iki çalışmasını önermek isterim. İkisi de Kaldıraç Yayınevi’nden çıkmıştır. İlki 2007 basımı “21. Yüzyıl ve Kapitalist-Emperyalizm” ismini taşımaktadır. İkincisi 2020 basımıdır ve ismi “Emperyalizm, Paylaşım Savaşımı ve Devrim”. Okuyucu bu iki kitapta, sadece finansal alandaki eğilimleri görmekle kalmayacaktır).

Kapitalizmin krizlerinin iki ana kaynağı vardır (demek ki, birçok farklı etken de vardır, ana kaynağı ise iki süreçten gelmektedir). Bunlardan biri, aşırı üretim krizidir. Kapitalist sistem, planlı değildir, üretimde rekabet ve anarşi vardır. Bu rekabet elbette aşırı üretime yol açar. Pazar hâkimiyeti ve maksimum kâr amaçlı üretimin doğal sonucudur bu. Tekelci kapitalizmde bu daha da fazla geçerlidir. Dünyada bugün tüketilen her şeyin, ortalama 2,5 katı kadar ürün üretilmektedir. Diyelim ki bir bel kemerinden belki yüz katı fazla üretilmektedir ama mesela bir gözlükten belki de daha az üretilmektedir. Ortalama 2,5 kat fazla kaynak tüketilmektedir, demek için bunu not etmiyoruz. Elbette öyledir. Zaten kâr için üretim, doğanın yağmalanmasıdır. Bu fazla üretimi, eninde sonunda satıp, paraya dönüştürmeleri gerekir. Bu gerçekleşmediğinde, meta kendi bünyesindeki değeri gerçekleştiremediğinde, paraya dönüşemediğinde, ölüm perendesini atamamış olur ve bu krizlerin nedenlerinden biridir.

Bu nedenle daha çok satış yapmak için, kredi sistemi devreye sokulur. Size “tüketici kredisi” verirler. Buzdolabı alacaksınız ve onu taksitlendirmenin yolu bu kredi sistemidir. Faizi içine koyarlar ve size faizsiz ödeme derler. Oysa fiyat zaten şişirilmiştir. Bu tüketici kredileri, geri ödenemez hâle gelir ve sistem sarsılır, çöker. Aşırı üretim krizi özetle böyledir.

İkincisi, kâr oranlarındaki düşüş eğilimi yasasıdır. Yasa, “düşüş eğilimi” şeklindedir. Çünkü kâr oranları sürekli düşmez. Kâr oranlarındaki düşüşe karşı sistemin çeşitli önlemleri vardır. Ama eninde sonunda bu yasa işler. Bunu bizim ülkemizde eğitim sektöründen örnekleyelim. Özel okullar, baştan yüksek kârlılık ile iş yapmaktaydı. Ama zamanla sermaye bu alana kaydı ve rekabetle birlikte farklı fiyat uygulamaları devreye girdi. Sonunda kâr oranları düştü. Zira bir okulu sürdürmek demek, mesela en az 400 öğrenciye sahip olmakla mümkündür. Ve bunun sonucu olarak düşen kâr oranları, özel okul öğretmenlerinin maaşlarını düşürmeye başlamıştır. Bu durumda özel okullar içinde elenenler olur, birkaçı ise tekelleşir. Dahası, kâr oranlarındaki düşme eğilimi sürer ve mesela bu eğilime karşı sermaye, özel okullardaki eğitim ücretlerinin yanı sıra, öğrenci servislerinden, mesela öğrenci kıyafetlerinden, kitaplarından, kırtasiyesinden para kazanmaya el atarlar.

Sermaye, elbette en yüksek kâr olanları olan alanlara kayacaktır. Ama 2000’li yıllarda bu kâr oranlarındaki düşüş etkisini göstermeye başlamıştır. 2008 krizinin temelinde bu vardır. Çin’in sağladığı ucuz emek süreci tersine dönmeye başlamıştır. Ama dahası, Çin, bizzat kendi ürünleri-markaları ile devreye girmiştir. Bu kararın alındığı tarih, 2003 yılı olmalıdır ve birkaç yıl sonra Çin, dünyanın her yerinde pazarlarda kendi markaları ile boy atmaya başladı.

Bu süreç, 2008 krizinin üzerine binmiştir.

Demek ki savaş, başlangıçta, emperyalist beş güç (ABD, Almanya, Fransa, İngiltere ve Japonya) arasında başlamıştır. Bu savaşın ana yönü, ekonomik olarak ABD hegemonyasının sona ermesi isteği ve siyasal olarak da ABD kontrolünün son bulması isteğidir. Bu onların isteğidir, ABD hegemonyasından kurtulmak olarak özetlenebilir. Bunun için, siyasal kontrolden kurtulmayı hedeflemişlerdir. Telekulak, big brother sizi dinliyor kampanyaları bu amaca dönüktür. Bu konuda Almanya ve Japonya epeyce uğraş vermiştir, zira İngiltere ve Fransa’dan farklı olarak, bu ikisinin silah üretimi dahi yasaktı. Almanya’nın Doğu Avrupa’yı yutma isteği, bu savaşın boyutlarını göstermektedir.

Bu sert ticari-siyasi savaşın üzerine ekonomik kriz gelmiştir. Böylece paylaşım savaşımı ile kriz birleşmiştir. Ve üzerine savaşlar eklenmelidir. Ama 2011’de Suriye’de başlayan savaşa Rusya’nın dâhil olması, Trump’ın birinci yönetimi döneminde Rusya ve Çin’in düşman ilan edilmesi, Ukrayna sürecinin hazırlanması, krizle birleşmiştir.

Savaş, kâr oranlarının düşmesi eğilimi yasasına karşı savaş sanayii önemli bir kurtarıcıdır. Her sektör için değil, daha dar alanda geçerlidir ama kârlılığı artırıcıdır. Bunun için, devletin silah sanayiini teşvik etmesi, dünyada silah satışlarının artması gereklidir. Öyle ise savaş seviciliği, Batı kapitalizmi için, emperyalist beşli için sıradan bir şey değildir.

Savaş, çılgın adamların, rasyonel olmayan davranışlarının sonucu değildir. Hitler, bir irrasyonel kişi ya da karakter değildir. Tersine, Hitler sistemin ihtiyaçlarına uygun kişidir. Şimdi mesela Türkiye’de Erdoğan, aslında hiçbir etkili gücü olmasa da, tam da istenen adamdır ve herkesin üzerinde fikir birliği ettiği aktördür. Onun kendisini padişah sanması, bu işin eğlenceli yanıdır. Egemenlerin bakış açısı budur.

Savaş sanayii, bugün tekeller için büyük kurtarıcıdır. Alıcısı devletlerdir ve satıcısı büyük tekellerdir. Hem üretirken hem de satarken devlet desteği alırlar. Savaş sanayii, otomotiv, metal gibi sanayileri yeniden organize eder. Örneğin Almanya’da olan budur. Alman sanayii militaristleşmektedir. Bu ABD için zaten daha önceden de vardır. Japon sanayii militaristleşmektedir. Bu sadece bu sanayi alanlarını değil, mesela ilaç sanayiini de etkilemektedir. Bu nedenle, enerji, ilaç, metal gibi sanayi dalları, tümü ile bu militaristleşmeye bağlı olarak yeniden organize edilmektedir.

2026 yılında militaristleşme artacaktır.

Bu sadece ekonomik bir olgu olarak kalmayacaktır.

Daha da ileri gidersek, hiçbir ekonomik olgu, salt ekonomik olarak da kalamaz. Militaristleşme sürecinde bu çok daha geçerlidir. Zira kapitalist devlet tüm sürecin içindedir.

Demek ki, 2026 yılında, zaten başlamış olan militaristleşmenin daha da gelişeceğini söylemek abartılı olmaz.

Bu militaristleşme, ekonomik ve siyasal alanda da kendini daha fazla gösterecektir.

Elbette, her savaş bir iç savaştır ilkesi gereği, militaristleşme süreci, tüm Batı küredeki devletlerin örgütlenmesini de etkileyecek, kapitalist devlet, tüm dişlilerinin üzerindeki örtüleri atmaya daha fazla meyledecektir. Trump’ın küstah konuşmalarının, Avrupa’nın kokainci başkanlarının küstah konuşmalarının, ülke içlerinde ve uluslararası alanda küstah davranışlarının daha artacağını göreceğiz.

Muhtemelen, bu çapsız ve belkemiksiz başkanların yanı sıra, Elon Musk örneğini aşarak, büyük tekellerin de devreye gireceğini görecek gibiyiz.

ABD, önceliğim Batı yarım küredir, demektedir. Aslında ortaya konulan ulusal güvenlik stratejisi, ABD’nin zaaflarının da göstergesidir. Ama ABD, eğer kendi çevresine Amerika kıtasına çekilecekse, bu sadece orada kendini sağlama alma isteğinin sonucu olacaktır. Küba, Venezuela, Brezilya, Meksika vb. gibi direnen ve BRICS sürecine giren ülkeleri boyun eğdirmek isteyecektir. Bunu başarırsa, işte o andan itibaren, güç gösterisini farklı bölgelerde tekrar ortaya koyacaktır.

Yani, bu yeni belge, ulusal güvenlik stratejisi, belki Çin ve Rusya için geçici bir anlam ifade edebilir. Bu hem geçici bir süreyi kapsar, hem de sadece söylemin değişmesinden ibaret olur. Ama savaş planlarından ABD geri adım atmaz, atamaz. Bunun için, bir devrim, sosyalist devrim dalgası gereklidir. New York’un yeni belediye başkanının Beyaz Saray’da yarattığı rahatsızlık, sosyalist devrim dalgasının sonuçlarını şimdiden görmeye olanak sağlayacak niteliktedir. Böylesi bir devrim dalgası olmadan savaşı önlemek mümkün değildir.

Avrupa, savaşı çok sevmiştir.

Sanıldığı gibi bu durum, Avrupa’nın çapsız liderlerinin sonucu değildir. Tersine, yaşanan savaş süreci, bu kişilikleri sahneye çıkartmaktadır. Büyük olaylar, büyük kişiler yaratır mantığına uygun olarak, şimdi, bu çapsız liderleri görüyoruz. Bunlar savaşın sonucudur ve egemenler, savaşı en iyi yürütebilecekleri liderleri ilgili yerlere yerleştirmektedir. Sistemin istediği bu karakterlerdir.

Böylece tüm dünya, en başta da Avrupa, savaş için hazırlanmaktadır.

Aynı zamanda tüm dünya, özellikle de Avrupa, devrimci bir kalkışma dışında bir çıkış yoluna sahip değildir. Avrupa işçi sınıfı, genel olarak barışı ve genel olarak savaş karşıtlığını öne çıkartarak mücadeleyi sınırlamamalıdır. Bunun yerine, iktidarı almanın ve devrimcileşerek ayaklanmanın yollarını döşemelidir. Elbette bu konuda alınacak çok yol vardır. İşçi sınıfının Avrupa’daki örgütlülük düzeyi bundan çok uzaktır. Ancak, bilinçli ve örgütlü öncüler, devrimciler, bu sürecin ortaya çıkartacağı olanakları değerlendirebilirler.

Avrupa’nın tümü, ABD emirlerine boyun eğmiş durumdadır. Üstelik bu sadece ABD isteğinin sonucu da değildir. Avrupa sermayesi, bu konuda aynı tutuma sahiptir ve Rusya’ya karşı savaşı devralmak, Çin’e karşı savaşı da ABD’ye devretmek için yapılan planlara bağlıdırlar. Onları şaşırtan sadece, ABD’nin yeni ulusal güvenlik stratejisinin, daha çok Amerika kıtasına yoğunlaşmayı hedeflemesidir. Bu konuda ABD adım atmak için çok bekleyecek gibi değildir. Venezuela’ya dönük saldırılar, boşuna değildir. Bu saldırının 2026’da artacağını düşünmek için nedenler çoktur. Venezuela petrolleri, Latin Amerika’nın kaynakları, ABD’nin kendini toparlaması için içe çekilirken göz diktiği kaynaklardır.

Bunun ardından gelmesi mümkündür. İran’a karşı savaş hazırlıkları devrededir. Ve elbette Tayvan üzerinden Çin’e saldırı da gündemdedir. Artık dünyanın her alanı savaş için bir alan hâline getirilmektedir. Grönland’a dönük bir çeşit vali atanması bunun bir göstergesidir.

2026 savaşın daha da yayılacağı bir yıl olacaktır. Ukrayna’da Batı’nın aldığı, NATO’nun aldığı yenilgi, onları yeni savaş arayışlarına sürükleyecektir. Yoksa, bu yenilgiyi kabul edip, maliyetlerine katlanıp, “normal”e dönme süreci söz konusu değildir. Tüm Avrupa, 2029 yılında savaşın dünya savaşına dönüşeceğini konuşmakta, buna hazırlanmaktadır.

Yeni bir sosyalist devrim, bu savaşı durduracak tek şeydir. Devrim, elbette işçi sınıfının devrimci bir güç ve sistemin ölüm fermanını imzalayacak bir güç olarak siyasal sahnede ayağa kalkması ile mümkündür. o

Bahçeli’nin, devlet adına, mecliste DEM milletvekillerinin elini sıkıp, Öcalan’ı “kurucu önder” olarak anmaya başladığı günden bu yana, 1 yıl 5 ayı aşkın süre geçti. Öcalan’ın silah bırakma ve PKK’yi feshetme çağrısının üzerinden, yakında 1 yıl geçmiş olacak ve PKK’nin fesih kongresi ile kendini feshettiğini ilan etmesinin üzerinden 8 ay geçti ve PKK’nin silah yakma “eylemi”nin üzerinden 6 ay geçti.

Biz, o gün de Kürtlere bir katliam dayatılmaktadır diyorduk. Gazze’ye bakın sözleri ile, aslında PKK’ye açıkça, eğer “yola gelmezseniz” Gazze’de yaşananları tekrarlarız, denmektedir. Demek oluyor ki, Gazze’de soykırımı yapanlar, aslında Kürtlere katliam politikalarını dayatanlarla aynıdırlar.

Süreç için, Suriye’de Esad yönetiminin devrilmesi bir sıçrama noktası olmuştur. Suriye’de giden Esad yerine getirilen ve kravat taktırılarak aklanan Şara yönetimi, birçokları için fırsat olarak görüldü ve Kürtler içinde de olumlu karşılandı. Oysa, süreç ikili idi. Birincisi, Kürt örgütlenmesi daha etkili hâle gelmiştir ve bu açıdan ilerlemeden söz edilebilirdi, ama öte yandan Şara, asla ve asla Esad’ın gitmesinin olumlu sonucu değildir. Şara’yı alkışlamak, onu güçsüz sanmak, aslında Şara’yı oraya taşıyan süreci görmemek olur. Elbette Esad’ın gitmesine sevinmek bir Kürt için olağandır. Ama yerine geleni düşündüğünüzde, bu ancak dudakta donmuş bir gülümseme olarak kalabilirdi. Sıradan halk için kutlanacak bir şey olarak görülen şey, gerçekte bir olumlu gelişme değildi.

Dahası, yaygın biçimde tartışılan iki konuda hatalı eğilimler içermektedir. Birincisi, ABD’nin Kürtleri koruyacağı fikri. Bu baştan aşağıya hatalıdır ve aslında emperyalizm denilen şeyi anlamamaktır. ABD, yeryüzünde hiçbir yerde, hiçbir halka “iyilik” yapmamıştır, ki zaten bu böyle de olamaz. ABD, medeniyet götürür, emperyalizm misyonerlik taşır, ABD ve NATO demokrasi taşır ve her zaman bu söylemlere katliamlar eşlik eder. Elinizde ne varsa verirsiniz, üstüne katledilirsiniz ve sizden geriye kalanlar köle hâline getirilir. İşte ABD budur, emperyalizm budur. Bu nedenle, ABD’nin Suriye’deki ya da bölgedeki herhangi bir halkı koruyacağı fikri, elbette yanlıştır ve sonuçları ağır olacak bir eğilimdir. İkincisi, İsrail’in bölgede artan rolü ile ilgili tartışmalardır. Bunun gerçek bir yanı vardır. Ama İsrail, ABD uzantısıdır. Yani, İsrail’i ABD olmadan anmak mümkün değildir. İsrail’in mesela Gazze katliamlarından suçlu bulunması yeterli olmaz, ABD de suçludur ve onların emri ve izni olmadan hiçbir şey yapmamışlardır. Öyle ise İsrail’in artan gücünden değil, ABD’nin İsrail eli ile uyguladığı politikadan söz etmek mümkündür.

Gerçekte, ABD emperyalizmi, Türkiye ve İsrail’i özel olarak kullanmaktadır. Burada her iki ülkenin kendine has özellikleri vardır. Türkiye bir sömürge iken, örnek uygun düşerse, İsrail, bir ABD gemisi gibidir, sadece eski Filistin topraklarına demirlemiş bir ABD gemisi. Biden, açık olarak söylemiştir, eğer 1948’de bir İsrail devleti kurmuş olmasaydık, şimdi kurardık. İşte bu denli açık bir konudur. İsrail’in ABD’yi yönettiği gibi vurgular, aslında burjuva cepheden gelir ve İsrail’in arkasında ABD olması durumunu tersinden anlamaktır. Evet, birçok Yahudi kökenli sermaye grubu ABD’de ya da dünya ekonomisi içinde etkilidir. İyi ama sermaye, böylesi kimliklerle ele alınamaz. Böyle değerlendirilemez.

Demek ki, bölgede ABD, ne istiyorsa, bunu kendine bağlı sabit ve geçici güçleri devreye sokarak yapmaktadır. Türkiye ve İsrail, sabit, devlet hâlindeki güçlerdir. Oysa IŞİD ya da benzeri güçler, daha farklı güçlerdir. Şara, elbette bu hattın içinde, bu hattın ürünüdür. Belki, Esad daha farklı tutum alsaydı, Kürtler ile Esad arasında farklı ilişkiler geliştirilebilir ve buradan farklı bir noktaya varılabilirdi. Esad, her durumda Kürtler için Şara’dan daha iyi bir pazarlık tarafı olabilirdi. Artık bu noktalar geçildi ve ABD’nin Suriye Valisi Barrack (aynı zamanda Türkiye büyükelçisidir), SDG’ye verilmiş sözümüz yoktur, demiştir. Böylece Ocak 2026, yani Esad’ın gidişinden bir yıl sonra, Kürtler ve SDG kontrol ettiği birçok alandan çekilmek zorunda bırakılmıştır, petrol üretiminden alınan pay da sonuna gelmiştir. Venezuela’da ABD saldırısından sonra petrol için yatırım yapmayı riskli bulan Exxon firması, Suriye petrolleri için devreye girmiştir bile. Bu Suriye’nin bir bütün olarak sömürgeleştirilmesi sürecidir. Ve herhangi bir emperyalist güce yaslanarak, sömürge olma süreci durdurulamaz. Bu açıdan sosyalist devrimden başka bir yol yoktur. Bu da halkların kendi güçlerine güvenmesi ve işçi sınıfının kurtuluş mücadelesine bağlanması demektir.

Sonuçta, ocak ayının 20’sine geldiğimizde, SDG bir anlamda dağılmış ve Kürt halkı yeniden katliam politikaları ile tehdit edilir noktaya gelinmiştir. Yani, ne PKK’nin feshi, ne silah bırakma eylemi, Kürt halkına dayatılan katliam politikalarını durdurmamıştır, tehdidi ortadan kaldırmamıştır.

Bugün, Barzani, Suriye’nin Kürt bölgelerinin kendisine verilmesini talep etmektedir. Hattâ Kürtlere dönük saldırıları durdurma çağrısı yapmaktadır. Gerçekte Barzani, nasıl ki “ABD tarafından SDG’ye artık ihtiyaç yoktur” demektedir, benzer biçimde kendisine de gerek olmadığının ilanından korkmaktadır. Onun derdi, Kürt halkının katliam tehditlerinden kaçarak kendisine sığınmasıdır.

Demek ki, bugün Kürt halkına karşı bir katliam tehdidi ortadadır.

ABD, en başından beri, İran’a karşı bir kara savaşını devreye sokmak, belki de bölgeyi dümdüz yapmak ve sonra tekrar cetvelle şekillendirmek istemektedir. Gazze katliamı, Lübnan saldırıları, Esad’ın indirilmesi, Şara’nın şimdi Suriye lideri hâline getirilmesi, aslında bu amaca dönüktür.

Kürtlere dayatılan, “ya entegre olacaksın ya da katliamla yüz yüze kalacaksın”dır. Entegre olmak ne demektir? Oldukça yakışıklı bir kavramdır. Entegrasyon, sanki güzel bir şeymiş gibi. Kim kime entegre olacak? Mesela Türkiye’de Kürtler entegre olacaktır. Suriye’de Kürtler, Şara’ya entegre olacaktır.

Burada kavramlara dikkat etmek gerekir. Emperyalist planlar ve saldırılar bize, hep süslü sözlerle pazarlanmaktadır. Mesela “hür dünyanın korunması”, ne güzel değil mi? Tüm anti-komünist savaş, soğuk savaş dönemi, bu sloganla örtüştürülmüştür. Veya mesela “demokratik ulus”. İkinci Dünya Savaşı sonrasında, ABD hegemonyası oturduktan sonra, çıkan krizler karşısında “ikili anlaşmalar” dönemi açıldığında, (1980’lerde) Meksika ile anlaşma için ABD yönetimi, “biz kârlı çıkacağız ama siz de demokratik ulus olacaksınız,” şeklinde ortaya konmuştur. “Medeniyet taşıma” tüm Afrika’nın sömürgeleştirilmesi sürecinin sunum şekli, ambalajı olmuştur. Irak saldırısı ve Libya saldırısı, “demokrasi götürmek” olarak paketlenmiş ve öyle sunulmuştur.

Öcalan PKK’nin değerlendirmesi ile bir uluslararası komployla Türkiye’ye teslim edilip hapse atıldığından sonra PKK, bir parti olarak liderliğini yeniden şekillendirmiş -doğal olarak- ve Öcalan’ı Kürt Halk Önderi olarak adlandırmaya başlamıştır. Muhtemelen Öcalan direniş ve devrim ile özgürlüğüne kavuşursa, PKK’nin yeniden başına geçecektir. Ama Öcalan’ın içeride tutulduğu 20 yılı aşkın süre boyunca PKK kendi çizgisini geliştirmek ve mücadelesini sürdürmek için, kendi önlemlerini almak zorundaydı. Oysa Bahçeli, Öcalan için yeni bir tarif ortaya koymuştur: Kurucu Önder. Kurucu Önder sözü, Öcalan’ın tek muhatap olarak alındığının ifadesidir ve Bahçeli eli ile devlet, bunu birden çok kere, son bir yıl içinde tekrarlamıştır. Kurucu Önder olduğu da kesindir, ama Bahçeli’nin ağzında yakın döneme kadar “terörist başı”, “bebek katili” kelimeleri dolanmaktaydı. Bu açıdan kavramlar ilgiye değerdir, önemsenmelidir.

Demek ki, “entegrasyon” kavramına da dikkatle yaklaşmak gerekir.

Sürecin başında, önemli bir tartışma, PKK’nin diğer Kürt örgütleri ile birlikte mi silah bırakıp kendini feshedeceği, yoksa sadece PKK olarak mı kendini feshedeceği üzerine idi. Suriye’de SDG’nin silah bırakması acaba Öcalan’ın açıklamalarına dâhil miydi, yoksa değil miydi? Bu konuda Bahçeli ağzından devlet, açıklamalarını yapmıştır. Kürt tarafı, elbette SDG bu işin içinde değil, demiştir.

Suriye’de bugün gelinen noktada, aynı katliam tehdidi devreye sokulmuştur. Egemen taraf, yani “entegrasyon”un plancıları, bir adım atılmış olmasını yeterli bulmuyorlar. Daha fazlasını istiyorlar ve bu açıdan Suriye’de gerçekleşenler ne istediklerini ortaya koymaktadır.

Entegrasyon, ABD askeri olmak mıdır? ABD’-nin istediği budur. Ve bu ABD planlarının mutlaka hayata geçeceği anlamına da gelmez. Kürt devrimcilerinin ne istediği ve süreci nasıl karşılayacakları belirleyicidir.

ABD, İran’a karşı savaş söz konusu olunca, elbette İsrail ve Türkiye’yi devreye sokacaktır. Bu durumda İsrail’in Hamas ve Hizbullah sorunları var iken, Türkiye’nin de Kürt sorunu vardır. Hizbullah ve Hamas’ın İran’a karşı savaşa sürülmesi düşük bir olasılıktır. Bu nedenle orada bir katliam ortaya konmuştur.

Kürt halkının örgütlülük düzeyi, özellikle PKK nedeni ile gelişmiştir. Bu nedenle PKK’nin dağıtılması ya da feshedilmesi özel bir öneme sahip olmalıdır. Kurulan strateji, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğinden bağımsız olarak budur. Onlar bu stratejileri kurarlar ama onların her planları işe yaramaz. Bu biliniyor olmalıdır. Bu nedenle, her halkın, her parçadaki işçi sınıfının örgütlülüğü çok önemlidir. Örgütlülük ne denli gelişmiş ise, emperyalist planlara karşı direniş olanağı o denli mümkün olur ve bu durum, egemenin planlarını bozmaya olanak yaratır. Bu elbette ki bir sınıf savaşımıdır ve sonuçları, mücadele eden güçlerin durumuna bağlıdır. Bu nedenle, emperyalist güçlerin planlarını bozmak her zaman mümkündür ve Kürt devrimcilerinin bu konudaki birikimi küçümsenmeyecek kadar derinliklidir.

Bugün, ortaya çıkan durum, Kürtlere katliam tehdidinin yeniden gündeme getirildiği ve son derece canlı olduğudur.

Bu katliam politikasının güler yüzünde “entegrasyon” vardır. Kime, hangi güce, ne amaç için entegre olunacaktır?

Kürt halkına dayatılan katliam politikaları, tıpkı Filistin halkına dayatılmış olan ve gerçekleştirilen, hâlen devam etmekte olan katliam politikaları gibi, sadece onların sorunu değildir. Bu katliam politikaları, aslında o halklar, o insanlar nezdinde, tüm insanlığa, tüm sömürülen sınıflara, tüm ezilenlere dayatılan katliam politikalarıdır. Bu nedenle, bu katliam politikalarına karşı direniş de uluslararası olmalıdır. Türkiye’deki devrimcilerin, Filistin’deki katliamlara karşı gösterdiği tepkinin daha da fazlası Kürt halkına dayatılan katliam politikalarına karşı da gösterilmelidir.

Bir kere daha ve bıkmadan tekrarlamak isteriz ki, bölgede devrimci direniş potansiyeli yükselmektedir. Elbette bunun örgütlülük düzeyine yansıması belirleyicidir. Ancak, tüm bölgede, işçi sınıfının devrim ve sosyalizm mücadelesine yöneliş, bu katliam politikalarını durdurabilir. Elbette, bu devrimci sosyalist çizginin, bölgedeki her alanda örgütlenerek başat bir çizgi hâline gelmesini gerektirmektedir. Kitlesel ve devrimci direniş çizgisi, ancak, devrimci sosyalist örgütlenme ile hayata geçirilebilir.

Bölgemizde emperyalist savaş, bölgeyi daha da sömürgeleştirmek için, bölgenin tüm kaynaklarını sorunsuz yağmalamak için ABD ve bağlı güçlerince yürütülmektedir. Bu savaş kargaşası içinde devrimci sosyalist çizginin, işçi sınıfının kurtuluşunu ve kapitalizmin yok edilmesi hedefi ile sosyalist devrimlerin örgütlenmesinin tek çıkış olduğu açıktır. Bu hem bizim isteğimiz, hedefimizdir, hem de gerçek anlamda tek çıkış yoludur. Başka türlü savaş politikaları ve savaş bitmeyecektir.

Bu hat, bölgemizdeki tüm devrimcilerin, elbette Kürt devrimcilerinin de hattıdır. Öyle olmalıdır. Bölgemizde var olan devrimci sosyalist örgütlenmeler genel olarak zayıftır. Bu bir gerçektir. Bu zayıflık, elbette bir bütün olarak bölgede devrimci enternasyonalist ilişkilerin de önünde bir nesnel engeldir. Ama bölgedeki her devrimci örgütlenme, her devrimci direniş, gücü ne olursa olsun, işçi sınıfının devrim ve sosyalizm mücadelesine var gücü ile sarılmak zorundadır. Bu hatta, işçi sınıfının ve ezilen halkın örgütlenmesi için bıkmadan usanmadan emek vermek bir zorunluluktur.

Bölgemizde gelişmeler son derece hızlı yaşanmaktadır. Bir hafta, normal dönemlerin bir yılına bedel hâldedir. Bu nedenle, sadece güçsüzlüğe, yetersizliğe bakarak tutum almak hatadır. Güçsüzlük ve yetersizlik bugüne aittir, vardır. Ama yenilmez, aşılmaz değildir. Tüm bölgeyi içine alacak devrimci gelişmeler olanaklıdır. o